De wind door onze haren

Hoewel vandaag de Tour-karavaan over ons eiland trok, had ik gezien het weer niet echt trek om me tussen al die drukte te wurmen. Op de vraag of Chris, Martha en Levi soms zin hadden in een middagje strand, stelden zij de wedervraag of we soms zin hadden om mee te gaan varen. Dat was uiteraard niet tegen dovemansoren gezegd!

Eenmaal in de boot in de haven van Middelharnis, zette Chris koers richting de Haringvlietdam om zo wellicht nog iets van de Tour De France mee te krijgen. Het was echter onbegonnen werk, want voordat ik het huis verliet, zag ik via de tv de kopgroep al aanzetten om de dam op te fietsen en gezien de afstand tussen de haven en de dam gingen we het 'never-nooit-niet' redden... De kleine Levi interesseerde het niet zoveel, zo lang hij maar bij zijn stoere papa op schoot en achter het stuur mocht zitten.

Nadat we teruggevaren waren vanaf de dam bij Stellendam, voeren we de haven van Hellevoetsluis binnen, waar Chris even later behendig de boot vastlegde en we de dames in de boot lieten zitten. Wij mannen (inclusief Levi) gingen aan wal voor de jacht op een lekker ijsje.
Die vonden we vrij snel, wat geen verrassing was met deze temperaturen en kregen dan ook een warm onthaal van de dames toen we met deze lekkernijen terugkeerden bij de boot.
Het was voor iedereen een welkome verkoeling en Levi speelde ondertussen lekker door en vond alles prima.

Na een tijdje besloten we verder te varen en terwijl zijn papa weer voor kapitein speelde, kroelde Levi even lekker met zijn mama en genoten Janine en ik van de wind door onze haren (ja ik heb me al enkele dagen niet geschoren!) en uiteraard de heerlijk warme zonnestralen.
Bij het strand van Middelharnis gingen we echter voor anker, sloegen ons kampement aan de vaste wal op en keken onze ogen uit naar de andere speedboten die ook voor anker lagen en af en toe een rondje waagden, achtervolgd door enkele wakeboarders en waterskiërs.

Levi hebben we bijna de gehele middag niet gehoord, want dat ventje is werkelijk met alles wat los en vast zit bezig te houden. Het was dus puur genieten op het kleine strandje bij 't Hoofd van Middelharnis.

Aan het einde van de middag, terwijl Chris en ik op de achtergrond de boot weer klaar maakten voor vertrek, namen Janine, Martha en Levi weer afscheid van het strand en zo kwam er een einde aan heerlijk weekendje!

Een fantastische middag met een dubbel gevoel...

Een fantastische middag, maar een met een dubbele betekenis. Een dubbel gevoel...
Aan de ene kant wil je een leuke middag met je familie beleven, maar aan de andere kant weet je dat dit een reden heeft: nog zoveel mogelijk leuke tijden beleven met oom Leen...

Ik heb een tijdje na moeten denken over wat ik in deze blog zou schrijven. Het valt me namelijk erg zwaar. Ik sta op en ga naar bed met de gedachte dat mijn lieve oom Leen steeds zieker wordt. We leven al ruim 2 jaar met de verschrikkelijke wetenschap, maar de laatste tijd zien we het met z'n allen pijnlijk werkelijkheid worden. Je wil zó graag dat het stiekem toch nooit gaat gebeuren en dat de doktoren het tóch mis hadden. Des te pijnlijker is het wanneer je er achterkomt dat het vechten tegen de bierkaai is.
Dus blijft er nog maar één ding over en dat is zorgen dat we een nog zo'n leuk mogelijke tijd met z'n allen beleven. Hoe lang die tijd dan ook nog moge zijn...

Toch probeer ik in deze blog een erg leuke en gezellige middag te omschrijven, want dat was het gewoon. Ookal hadden we allemaal onze eigen gedachten over deze belevenis en hoe moeilijk en dubbel het allemaal is, toch is het een deel van ons leven. Hoe pijnlijk ook.
Het is ook een deel van mijn leven en ik kan er daarom niet omheen op mijn weblog. Zeker niet omdat ik hoop over een tijd deze blog nog eens terug te lezen en te denken aan die ene bijzonder middag...


Oom Jan stelde ons voor om een rondje te gaan varen met zijn bootje, door de havens van Rotterdam. Hij vervoert goederen en mensen van de wal naar het schip en weer terug als dat nodig is. Ik heb hem er al zó vaak over horen praten, maar kon me nooit een idee vormen van zijn werkzaamheden. Dubbel leuk dus, een gezellig middagje met familie én een kijkje in de keuken bij oom Jan aan boort.

Na de Tomassentunnel namen we de afslag Maassluis en hielden we het havennummer 4210 in de gaten. Eenmaal daar aangekomen zagen we de witte Quasqai van oom Jan al staan en we parkeerden onze auto's en liepen richting een piertje.
Daar lag onze schuit voor die middag al rustig te dobberen en bleek tante Janneke al aan boord te zijn. Oom Jan heette ons hartelijk welkom en we liepen gezamelijk richting zijn grote liefde.
Onder toeziend oog van Kapitein oom Jan mochten we aan boord komen en niet veel later stuurde hij ons vakkundig door de havens en leek hij vandaag wel een tourgids, want hij vertelde honderduit en wist antwoord op al onze vragen.

Wij keken ondertussen onze ogen uit en vooral ook mijn vader herkende veel in deze havens omdat hij vlakbij werkt. Hij zag het eens een keer vanaf de andere kant en dat was ook wel eens leuk.
De dames, Janine en Claudia, zaten al snel buiten in het zonnetje en ook mijn 'aangetrouwde neef' Arjan voegde zich daarbij.

Ondertussen was de boot geruisloos van kapitein gewisseld en bleek Ries het roer nu stevig in handen te hebben, terwijl zijn oom Piet en zijn vader en moeder hun ogen uit keken.
Beneden in het ruim was het ook goed toeven trouwens. Daar waren banken en tafeltjes en keken we op waterniveau naar alles wat er voorbij kwam.

Na bijna een uur varen kwam een herkenbare brug in beeld en voeren we opeens door een bekend stukje Rotterdam. Uiteraard werden er veel foto's genomen en er werd zelfs gefilmd. Helemaal toen we nu eens ónder de Eramusbrug doorvoeren, want meestal gaan we er overheen.

Vlak voor de Willemsbrug draaiden we terug, want we waren toch al bijna weer 1,5 uur onderweg en we moesten ook nog terug natuurlijk.
Gelukkig bleef het lekker weer en was het goed toeven op het dek of in het ruim van de Neptunus 9, waar we nog een glimp opvingen van het zomercarnaval dat aan de gang was in de stad.

Zelf mocht ik ook nog even de kapitein uithangen en loodste de boot door de havens alsof ik nooit anders gedaan had, totdat het helaas weer tijd was om aan te meren en het ruime sop te verruilen voor vaste grond onder onze voeten.
Nog even een groepsfoto (helaas zonder mijn eigen vriendinnetje, want iemand moest de foto maken) en nog een foto van de boot voordat we afscheid namen elkaar en in het bijzonder van oom Jan en tante Janneke.

Wat hebben we genoten en zijn blij dat we deze middag met elkaar hebben mogen beleven. Oom Leen was moe, maar had net als ons allemaal een leuke middag gehad en daar was het uiteindelijk toch om te doen.
Bij deze nogmaals ontzettend bedankt oom Jan, voor het beschikbaar stellen van de boot en het kijkje in de keuken dat je ons gunde. Het was een onvergetelijke middag...