Mayumana Momentum

Het was vanavond weer eens, zij het vrij onverwachts, tijd voor een heerlijk avondje theater. Afgelopen zaterdag kreeg ik een e-mail van Janine's zus Annette, die me vertelde dat ze vrij goedkoop aan kaartjes kon komen van een voorstelling van Mayumana in het Nieuwe Luxor.

Van Mayumana had ik echter nog nooit gehoord, maar deed mijn huiswerk zorgvuldig en zocht hen op via YouTube. Daar vond ik al heel snel een preview van hun voorstelling "Momentum", dezelfde als de voorstelling waar Annette kaartjes voor wilde kopen. Het filmpje sprak me erg aan, want ik herkende iets van een percussie/theater-groep waar ik lang geleden al helemaal wild van werd, namelijk Stomp.

Het was het proberen waard en dus stapten we vanavond iets na 8 uur als een van de eersten de zaal van het Nieuwe Luxor in Rotterdam in, waar ik samen met Janine en haar zus op de eerste rij belandde en dus perfect zicht had op de voorstelling.

De voorstelling Momentum is, zoals zij zelf al perfect op hun eigen website omschrijven, een stomende, humoristische, ritmische, spectaculaire en zeer interactieve voorstelling! Laten dat nou net de ingrediënten zijn die nodig zijn voor een leuke avond!

Over veel zaken kunnen we zelf beslissen, behalve overde tijd die onherroepelijk haar eigen gang gaat. En dat onderwerp, de tijd, staat min of meer centraal in deze voorstelling van Mayumana.
De leden van Mayumana voerden een 1,5 uur durend, geweldig ritmisch, humoristisch en interactieve show op, waar ik, en zo te horen de rest van de zaal, ontzettend van genoot. Het publiek werd erg betrokken bij de show, doordat het af en toe ook zelf mee moest doen. Dat gebeurde onder andere door middel van een aantal koorden die in het publiek neerdaalden. Diegene die het dichts bij het koord zat werd geacht hier in een bepaald ritme aan te trekken en zo ontstond een heel ritmisch stuk dat gecomponeerd werd door 2 leden van Mayumana en de zaal zelf.

Hoewel er voor de voorstelling verteld werd door een vriendelijke, doch gebiedende stem uit de speakers dat foto's maken of filmen ten strengste verboden was, kon ik het tijdens de laatste knallen van het de voorstelling niet laten om toch wat foto's te schieten. Zeker toen de aller laatste seconden van de voorstelling weg tikten en de percussionisten / dansers op minder dan een meter van mij vandaan hun kunsten vertoonden, móést ik wel mijn camera tevoorschijn halen.

Op een gegeven moment trok het gehele gezelschap dwars door de zaal naar buiten en hoewel de mensen bij vlak bij de uitgang niet in de gaten hadden dat ze moesten volgen, gaf de zaal op een gegeven moment tóch gehoor aan de driftige handgebaren van het Mayumana team.
Die speelden op hun beurt nog vrolijk verder in de foyer van het Nieuwe Luxor, dat binnen een mum van tijd gevuld werd met het publiek uit de zaal, dat vrolijk meeklapte, bewoog op het ritme, schudde met de heupen of met een brede glimlach toekeek en gewoon genoot van het spectakel dat zich vlak voor onze neus op zeer ongebruikelijke wijze voltrok.

Het mag gezegd worden, ik heb ontzettend genoten van deze voorstelling, ook al ben ik wat bevooroordeeld omdat ik een enorme fan ben van dit soort percussionistische kunst.
De voorstelling is dan ook een échte aanrader voor jong en oud, die graag een avondje onderuitgezakt in het theater willen zitten en van humoristische ritmiek, dans of gewoon een geweldige show houden.

Je zou natuurlijk altijd de preview van Momentum op YouTube kunnen bekijken, maar ook leuk is de bonus van deze keer, een opname van het optreden dat Mayumana na afloop in de foyer van het Nieuwe Luxor gaf...





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Intiem met Bløf

Vanavond eens geen stevige rockers op het podium voor ons, maar pure en nuchtere uit de Zeeuwse klei getrokken rasmuzikanten. Onlangs had ik gelukkig kaartjes weten te bemachtigen voor één van de bijzondere concerten die Bløf geeft rond de albumrelease van hun nieuwste album April, dat een tweeluik vormt met het in oktober verschenen Oktober. Vanavond zouden ze dan ook beide albums ten gehore brengen.

Aan het einde van de middag haalden Addie & Mirjam ons thuis op en reden we naar De Wilhelminapier in Rotterdam. Daar parkeerde Addie zijn auto op een uiterst strategische plaats, zodat hij zich ná het concert zo snel mogelijk uit de voeten kon maken. Slimme jongen dus...

Vervolgens liepen we naar Humphrey's waar we om half 6 een tafeltje hadden gereserveerd om vóór het concert nog even een lekker hapje te eten. Nipt half 6 stapten we dan ook binnen, kregen een tafeltje aangewezen en genoten van een aantal heerlijke gerechten.

Nadat we ook ons toetje naar binnen hadden gewerkt, was het nog een klein stukje lopen naar het Nieuwe Luxor theater en duurde het niet lang meer voordat de voorstelling zou beginnen. Perfect gepland dus.
Bij binnenkomst in de zaal bleken we toch wel een aardig stukje van het podium vandaan te zitten, maar het gaf ons nog steeds een goed beeld op een erg huiselijk ingerichte bühne. De tapijten die uitgestald lagen, deed het geheel direct een intieme sfeer uitstralen en ik voelde dat dit een bijzondere avond zou worden.

Even later kwamen de Bløffers het podium op en begonnen zonder aankondiging direct het eerste nummer te spelen. Ze bleken voor "Oktober" als openingsnummer gekozen te hebben en Pascal heette ons na de eerste zin kort welkom.
Na Oktober volgde meteen de hit Eilanden, waarbij grote, felle, blauwe lampen het publiek verlichtten en op de achtergrond een virtuele oceaan werd geprojecteerd.
Nog een nummer later nam Pascal wél de tijd om ons allemaal hartelijk welkom te heten en verzuchtte dat de kop eraf was.

Tussen de nummers die volgden werd vaak uitleg gegeven waarom sommige nummers geschreven waren, wat het al een stuk persoonlijker maakte. Er ging ook wel eens wat mis, zo begon Pascal verkeerd, vergiste zich in een nummer, en brak een liedje na de eerste paar noten al af om om een andere gitaar te vragen.
Ook de zaal deed actief mee, want de lichten achterop het podium schenen hinderlijk in de ogen van de mensen op het eerste balkon en daar werden de heren van Bløf luidkeels van op de hoogte gesteld, waarop een corrigerend tikje op de vingers van de lichtman volgde. Mét een anekdote erbij natuurlijk.
Dit alles maakte het écht. Puur. Intiem. Huiselijk. Ik heb er eigenlijk geen woorden voor. Het was erg prettig om mee te maken, het leek zelfs alsof we in een gigantische oefenruimte waren, waar de band gewoon relaxt met elkaar stond te spelen!

Half in het eerste deel van de voorstelling, zo half in de cd Oktober, betrad ook Sarah Bettens (bekend van K's Choice) het podium. Ook zij had haar steentje bijgedragen aan de albums Oktober en April, zoals ze dat ook al bij het album Umoja deed en mocht vanavond dus ook niet ontbreken. Ook een strijkkwartet (bestaande uit 3 violistes en een contrabassiste) dat het podium betrad, zette de prachtige ballades kracht bij.

Het prachtige album Oktober werd vóór de pauze, volledig (zij het in willekeurige volgorde) gespeeld en een drankje hadden de mannen dus wel verdiend!

Na de pauze kwamen ze onverminderd terug en begon men de kersverse nummers van het album April te spelen. Ik moet zeggen, ik heb nog niets over het nieuwe album geschreven, hoewel ik hem al vanaf de releasedag in mijn bezit heb. Dat heb ik expres gedaan, omdat ik het album niet echt bijzonder vond (er zitten afgezien van "Aan Iedereen Die Wacht" en "Vandaag") niet echt bijzondere hits tussen. Oké, het nummer "Wapenbroeders" is ook één van mijn favorieten van dit album, maar ik doel eigenlijk op heerlijke mee-zingers. Die hoor ik eigenlijk veel te weinig op dit album. Van die nummers die je op een openlucht concert zo heerlijk hard mee kan blèhren...

Na vanavond begrijp ik het album beter. Sowieso na de uitleg over het hoe en waarom verschillende nummers zijn geschreven, maar helemaal nu ik het live in het theater heb gehoord. Het lijkt bijna alsof het album perfect voor deze setting is geschreven, want de heerlijke balades leken iedereen om mij heen in beroering te brengen. Dat kon ik merken aan de reacties na de laatste noten van elk nummer en aan het warme en hartige applaus dat de band ten deel viel.

Ook toen Pascal in solo-setting het nummer "Dagen Zonder Namen", klapte de zaal de vonken van hun handen af. En wat te denken van het nummer "Overgave" dat Pascal schreef voor zijn vriendin en met dit nummer, op de bruiloft van Peter Slager (de bassist van Bløf) zijn vriendin daarmee ten huwelijk vroeg!

Helaas, nadat de Zeeuwse (behalve drummer Norman dan) groep 2 albums helemaal had afgespeeld, namen ze afscheid, tezamen met het strijkkwartet. Niemand in de zaal geloofde echter dat dit het afscheid was en zoals bij bijna ieder optreden van welke band dan ook, kwam er nog een toegift.
En wat voor een! Opnieuw verscheen Sarah Bettens ten tonele en bracht zij samen met de mannen van Bløf enkele K's Choice klassiekers ten gehore zoals "I'm Not An Addict", waarop ze de gehele zaal duidelijk aan het zwingen kreeg. Dat was iets wat nog niet voorgekomen was die avond, want de "swing-en-meeblèhr-nummers waren immers vanavond achterwege gelaten.
De zaal (en ik ook!) werd helemaal uitzinnig toen Bløf als allerlaatste nog een eigen klassieker kado deed. Wie kon zong dan ook uit volle borst "Dansen Aan Zee" mee en pakte zijn vriendin nog eens goed beet en genoot van dit laatste moment van dit fantastische concert.

Nog één buiging. Nog een daverend applaus. De lichten aan. De deuren open. Fantastisch. Met naast foto's en filmpjes, echte originele Bløf-drumsticks als blijvende herinnering...



Als bonus een filmpje van één van mijn favoriete nummers van Bløf's nieuwe album April: Wapenbroeders...





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.