Ook aan de snoep-verslaving van beiden werd gedacht

Toen oma in januari van dit jaar ziek werd, hadden we niet kunnen voorzien hoeveel ellende dit teweeg zou brengen. Krampachtig probeerden we het eerst thuis nog zelf op te lossen, maar toen dit niet bleek te werken, werd ze in april opgenomen op een speciale afdeling van het Albert Schweitzer ziekenhuis in Dordrecht, om vervolgens een tijd later door te stromen naar het centrum voor Geestelijke Gezondheidszorg Noord West Brabant in Bergen Op Zoom.

In die laatste instelling zagen we haar snel vooruitgang boeken en genas ze op een bijna wonderbaarlijke en niet te voorziene wijze. Oma werd weer oma en zelfs nog beter. Na alle ellende hebben we daar ook erg veel met haar kunnen lachen en dat deed iedereen goed. Je kan bijna spreken van een oma 2.0!

Nu, na vijf maanden van afwezigheid, waarin ze de laatste weken steeds langer verlof kreeg om toch even een paar dagen bij opa te zijn, komt ze voorgoed naar huis. Ze is ontslagen uit het GGZNWB en hoewel ze nog wel onder controle blijft, zijn we met z'n allen erg blij dat oma weer helemaal de oude is.

Omdat we, na alles wat we hebben meegemaakt de afgelopen tijd, zo blij zijn dat oma weer terug komt, versierden we vandaag het huis.
Janine en tante Wilma bliezen al het lucht uit hun longen om de ballonnen zo groot mogelijk op te blazen en Bethina stond ze vervolgens alweer op te hangen. Zelf hing ik een aantal slingers op en de vrolijke kleuren in de woonkamer weerspiegelden de vrolijkheid die oma's terugkeer teweegbracht.
Ook oma's stoel aan de keukentafel werd versierd, wat meteen bij binnenkomst al in het oog zou springen wanneer opa en oma samen thuis zouden komen. Ook aan de snoep-verslaving van beiden werd gedacht en naast een aantal kaarten kwam er dus een flinke snoeppot speciaal voor oma op tafel.

Toen de dames zagen dat het goed was, keerden we weer snel huiswaarts. Ik had de gezichten van opa en oma wel eens willen zien toen ze vanmiddag thuiskwamen! Ze belden in ieder geval al meteen na thuiskomst op om te bedanken voor het warme ontvangst en daar doe je het tenslotte maar weer voor. Opa's en oma's zijn immers uniek en daar moet je heel zuinig op zijn!

Oma komt weer thuis!

Nadat ze in het begin van dit jaar ziek werd en vanaf dat moment verschillende stadia moest doorlopen om weer de oude te worden is er gelukkig nog meer goed nieuws! Oma komt weer thuis!

Over twee weken mag oma na zo'n 5 maanden weer permanent naar huis. De afgelopen tijd kreeg ze ieder weekend verlof en die 'weekenden' duurden steeds langer, zodat ze nu nog maar twee dagen per week in de GGZNWB doorbrengt.

Nu het na een lange observatieperiode weer erg goed gaat met oma heeft ze van de doktoren te horen gekregen dat ze samen met opa haar leven weer op mag pakken en weer kan gaan genieten van al het goeds.

Vandaag troffen we haar zoals altijd in opperbeste stemming, samen met haar dochter (en toevallig mijn moeder!), druk bezig met haar opnieuw hervonden hobby en een trotse opa die trots toekeek hoe 'zijn Sjaan' weer helemaal opgekrabbeld was.

Na een heftige periode is het nu dus weer volop zon wat er schijnt op het Dijkhof bij de Vissers. Ik hoop dan ook dat ze nog lang van elkaar mogen genieten en ik kijk nu al uit naar die ene dag dat oma weer thuis komt!

Oma was vandaag gelukkig vooral weer oma

Het was vandaag weer vaderdag en dus togen we weer naar het Dijkhof in Stad aan't Haringliet om bij opa en oma neer te strijken. Daar had Bethina evenals de vorige keer, een schitterende taart in elkaar geknutseld en hoewel we ten tijde van de vorige taart in een hele andere situatie verkeerden, was dat vandaag gelukkig wel anders...

Oma, die nu een lang weekend thuis was, voelt zich beter dan ooit en bij binnenkomst was ze alweer druk in de weer voor haar gasten en deelde ze als vanouds de lakens uit. Terwijl er in de huiskamer over de nodige koetjes en kalfjes gebabbeld werd, sneed Bethina de taart in gelijke stukken. Oma discussieerde weer volop mee en liet zich nimmer het kaas van haar brood eten. Vol trots toonde ze de noeste arbeid van haar hervonden hobby en mat ze aandachtig op Arjen af hoeveel ze nog moest voordat zijn nieuwe trui af was. Ze overlegde met mijn moeder en tante Wilma hoe nu verder te gaan met dit project, maar oma was vandaag gelukkig weer vooral oma. Ik zou bijna zeggen 'oma 2.0', een vernieuwde versie van de oude, want ze lijkt als herboren en beter dan ooit tevoren!
Terwijl ze enkele maanden geleden nog met een rietje haar thee gevoerd moest worden, liet ze het haar gasten nu weer aan niets ontbreken. Ook Arjen kon geen genoeg krijgen van zijn vernieuwde oma. Hij gunde haar dan ook geen moment rust, maar dat scheen oma meer als een voordeel, dan als een nadeel te zien.

We keken ook nog even om een hoekje bij oma De Gans, die onlangs na een kleine herseninfarct werd opgenomen in het ziekenhuis. Ze was weer aardig op de been, totdat ze deze week het zogenaamde Norovirus erbij kreeg en een aantal flink beroerde dagen meemaakte.
Gelukkig gaat het steeds beter met haar, maar verkeren we nog in het ongewisse waar oma naartoe gaat als ze uit het ziekenhuis ontslagen wordt. Ik hoop dan ook dat ze snel een mooi plekje in het rusthuis voor haar kunnen vinden, waar ze met oude vriendinnen haar oude dagen met veel plezier mag beleven. We gaan het zien...

Van lichtpuntje naar helder licht

Na een aantal hectische maanden, met veel zwaar weer, lijkt het zonnetje nu toch echt doorgekomen bij oma Visser. Het ging zelfs zo goed, dat ze vandaag een middagje naar huis mocht en daar moest ik haar uiteraard even een bezoekje brengen.

Ze liep ons al vrolijk tegemoet en ik verbaasde me opnieuw over haar vorderingen. De laatste keer dat ik haar zag brandde er ook al een lichtpuntje, maar dat lichtpuntje was nu gewoon bijna een helder licht te noemen.

Zo had ze zin in de uitverkoop en wilde ze eens lekker gaan shoppen. Ze wilde ook een aantal dingen in huis veranderen en "Oh ja, Jan, als ik straks een keer een heel weekend thuis ben, regel jij dan even de kapper voor me?".

Er was haar niets ontgaan, blijkende uit de vragen die ze ons stelde. "Hoe is het met je studie?" vroeg ze bijvoorbeeld aan Janine. Toch verraste ze me opnieuw toen ze over haar sportschool avonturen begon. Ik heb mijn oma nog nooit van mijn leven zien fietsen, want dat durfde ze ruim 20 jaar geleden al niet meer. Toch vertelde ze ons vandaag lachend dat ze op de hometrainer had gezeten en dat misschien wel weer wilde gaan proberen te fietsen als ze voorgoed thuis kwam.

Het zonnetje schijnt dus weer op het Dijkhof in Stad aan't Haringvliet en hoewel ik mijn oma niet zó opgewekt ken, ben ik ongelooflijk blij dat de donkere lucht bij haar is geklaard. Wellicht is dít de oma die ze had moeten zijn en is ze door de medicijnen van de afgelopen 22 jaar wat in haar emoties getemperd, maar dat ligt inmiddels achter ons. Ik hoop dat we met oma, een hele vrolijke toekomst tegemoet gaan!

De zon leek recht op oma te schijnen

In het toch al drukke (lange) weekend stond ook vandaag weer volgepland. Ik viel van het ene in het andere en dat begon vanochtend al met het kiezen tussen klussen of motorrijden. Het werd het laatste...

Samen met neef Richard reed ik rond een uur of 11:00 op de motor naar Hellevoetsluis, waar we een bezoekje brachten aan onze gezamenlijke nicht Sylvana en haar man André. Richard was er nog nooit in huis geweest en kreeg een rondleiding. Buiten zat de kleine Tequise in haar eigen huisje. Wat wordt die kleine meid al groot en wat lijkt ze veel op haar moeder als ze lacht!

Met z'n vijven reden we (André, Sylvana en Tequise per fiets) richting Sylvana's moeder, onze tante Janneke. Zij wordt namelijk komende dinsdag 59 jaar en we besloten haar alvast te feliciteren.
Bij oom Jan & tante Janneke was het een gezellig drukke boel. Tequise kroop waar ze maar kon komen en oma De Gans genoot zichtbaar van haar achterkleindochter. Ook tante Els was aanwezig evenals mijn nichtje Claudia met haar Arjan. Lang konden Ries en ik echter niet blijven, want Richard moest weldra aan een middagdienst beginnen en mijn volgende bezoekje stond ook al weer gepland!

Bij thuiskomst had ik precies 5 minuten de tijd om mezelf om te kleden en me klaar te maken voor een bezoekje aan oma die nog steeds in de Geestelijke GezondheidsZorg Noord West Brabant verblijft. Tezamen met mijn vader, opa, Bethina en Janine reden we dus al snel weer richting Bergen op Zoom.

Daar trof ik een compleet andere oma dan een week geleden. Ze leek iets van haar oude glans terug te hebben gevonden. Ze herkende ons meteen, was geïnteresseerd, grappig en zelfs heel gewillig. Het deed me flink wat toen ik oma en opa gearmd door de gangen van de instelling zag lopen en buiten leek de zon wel recht op oma te schijnen. Voor het eerst in maanden zag ik weer een echte glimlach op haar gezicht verschijnen en ze genoot zichtbaar van de wandeling rondom de 'kinderboerderij'. Daar zagen we mooie herten en kangoeroes die flink in de buidel moesten tasten...

Oma leefde weer op en had weer erg in een hoop dingen die om haar heen gebeurde. Ze maakte weer grapjes en wist zoals vanouds de meest creatieve spreekwoorden toe te passen. Een fijn gezicht hoe opa weer wat lol beleefde aan zijn lieve vrouw, waar hij de afgelopen maanden toch heel wat mee meegemaakt heeft. Ik betrap mijzelf erop dat ik al een aantal keren over oma heb geblogd, maar eigenlijk nog nooit gezegd heb hoe groot respect mijn opa eigenlijk verdiend. Maanden lang maakte hij 24 uur per dag een hoop vervelende dingen mee, maar hij bleef oma onvoorwaardelijk steunen en zette zich voor de volle honderd procent in om zijn lieverd weer terug te krijgen. Hij oversteeg in die maanden zichzelf en deed dingen die hij eigenlijk nooit voor mogelijk had gehouden. Ik ben dus ongelooflijk trots op mijn pittige opa die ook in moeilijke situaties zéker zijn mannetje staat!

Het lange maar drukke weekend sloten we direct na het bezoekje aan oma, af met Bas & Noortje, waarmee we heerlijk gegeten hebben bij Rosali, aan de haven van Middelharnis. Zo at ik bijvoorbeeld als hoofdgerecht 'Gegrilde kip Piri Piri' en de trouwe lezers kunnen inmiddels wel raden wat ik als toetje koos.
Met een heerlijke Dame Blanche sloot ik dan ook dit weekend écht af. Een weekend waarin we veel hebben gedaan, maar waar ik zéker na het bezoekje aan oma vanmiddag, toch een stuk vrolijker van geworden ben...

Een ietwat ongebruikelijke moederdag

Onlangs schreef ik al over een van onze bezoekjes aan oma Visser, die met vooral geestelijke klachten opgenomen was in het ziekenhuis. Nadat ze daar volledig onderzocht was, werd het tijd om haar over te plaatsen naar een instelling voor geestelijke gezondheidszorg en afgelopen vrijdag werd ze dan ook tot opluchting van haar naaste familie leden overgeplaatst naar de GGNWB in Bergen op Zoom.

Op moeder- of vaderdag zijn we meestal gewend bij opa en oma Visser in Stad aan't Haringvliet bij elkaar te komen, maar dat lag deze keer wel anders. We besloten met 6 man sterk bij oma op de koffie te gaan en dus reden we vanmiddag met twee auto's naar het instituut voor Geestelijke Gezondheidszorg Noord West Brabant.

Daar aangekomen zagen de meesten van ons voor de eerste kaar haar nieuwe onderkomen, waar haar kaarten al opgehangen waren en waar oma's oogappeltje ook weer een prominente plaats gekregen had.
Bethina had voor deze gelegenheid een mooie taart gebakken, die niet lang na binnenkomst werd aangesneden. Iedereen en dus ook oma, nam plaats in de ontmoetingsruimte en we dronken met z'n allen koffie of aten van de taart. Behalve oma, want die was daar duidelijk nog niet aan toe. Ze wilde geen taart en ook weinig drinken, hetgeen ze toch zal moeten gaan doen omdat dat belangrijk is voor haar herstel. Nu ze maar liefst 14 kilo is kwijtgeraakt van haar oorspronkelijke gewicht, lijkt mijn altijd vrij forse oma nog maar de helft van wat ze eerst was. Door haar medicatie loopt ze ook wat gebogen en in haar schouders gekeerd, waardoor het nu lijkt of ze opeens wel heel snel oud geworden is.
Af en toe deed ze mee in de gesprekken of gaf ze een reactie waar ze zoals vanouds hard om haar moesten lachen, maar er bestond geen twijfel dat we nog een lange en onzekere weg met haar te bewandelen hebben.

Hoewel ze eerst nog wat tegensputterde, namen we haar na de koffie toch mee naar buiten en zo liepen we gezamenlijk over het werkelijk schitterende 'park' dat rijk is aan veel bloemen, planten en hoge bomen en waartussen vele opvangtehuizen gebouwd zijn. Het lijkt alsof er vroeger veel nonnen of iets dergelijks hebben vertoefd en dat zou goed kunnen natuurlijk, in het overgrote katholieke Brabant.
De tijd vloog voorbij en Janine en ik moesten wat eerder afscheid nemen van oma omdat we nog naar Janine's ouders zouden gaan. Voor de gelegenheid gingen we nog even met oma op de foto en hoewel ze dacht dat wij eigenlijk helemaal niet 'Sander & Janine' waren, deed ze toch heel gewillig mee.
Ook de rest van de familie nam van deze gelegenheid gebruik en poseerde voor de camera, alvorens we weer terug naar Goeree Overflakkee reden.

Een tijd later kwamen we dan ook zoals afgesproken bij Janine's vader en moeder aan, waar we bijna gelijk aan tafel konden schuiven en genoten van onder andere een aantal heerlijke gehaktballen en aardappelkroketjes!

Al met al een ietwat ongebruikelijke moederdag dit jaar, maar zo liggen de feiten nu eenmaal. Het zal zoals gezegd nog een lange, moeizame en vooral onbekende weg worden die we met oma voor de boeg, maar ik hoop en eigenlijk heb ik het volste vertrouwen, dat alles weer goed komt en ze weer de gewone oma wordt zoals we haar kennen...

Bij oma in het ziekenhuis

Begin van dit jaar werd oma Visser ziek. Ze maakte een verwarde indruk en dat uitte zich dan ook vooral in het feit dat ze heel bezorgd en zenuwachtig werd. Was het niet het een, dan was het wel het ander waar ze zich ongelooflijk zorgen over maakte en een zware depressie, die waarschijnlijk getriggerd werd door een lichamelijk mankement, was onontkoombaar.

Begin vorige week, toen ze voor controle naar het ziekenhuis moest, wilden de doktoren haar gelijk op laten nemen en dus zit ze nu in het Albert Schweitzer ziekenhuis in Dordrecht. Daar is ze volledig lichamelijk onderzocht, maar kunnen de doktoren gelukkig niets vinden. Het mankement blijkt dus puur psychisch te zijn en het maakt mij wel een beetje verdrietig om mijn oma, die ik niet anders ken dan als een hele leuke en gezellige oma, zo in de put te zien zitten.

De hele familie is er druk mee begaan. Vooral mijn moeder, tante en oom en uiteraard ook mijn opa staan haar onvoorwaardelijk ter zijde. Binnenkort zal ze worden overgeplaatst naar een ander ziekenhuis waar ze haar beter kunnen helpen met medicatie, maar vanavond reed ik voor de tweede keer samen met mijn opa en Janine, richting het ziekenhuis in Dordrecht, om oma een bezoekje te brengen.

Om een kleine indruk te geven van de situatie, toen wij binnen kwamen was ze ongelooflijk blij om ons te zien. Niet geheel verwonderlijk, maar wel als je je bedenkt dat ze al een paar uren helemaal van slag was en ze dacht dat er misschien wel iets met ons gebeurd was onderweg.
We namen haar mee naar de gemeenschapsruimte waar ze gelukkig steeds rustiger werd. We mochten vanavond ook langer blijven dan de bezoekuren eigenlijk toelaten en dat gaf ons de kans om in alle rust bij oma te zijn.

Ze at haar boterhammetjes op, die ze eerder die avond liet staan omdat ze te bezorgd was over ons drieën en we konden lekker kletsen en oma proberen op haar gemakt te stellen.
Helaas moesten we toch om 21:00 weer afscheid nemen, hoe vervelend dat ook is. Het is een aandoenlijk gezicht om oma achter de gesloten deuren achter te laten. Het gebruikelijke ritueel herhaalt zich elke dag. De deuren sluiten en oma loopt langzaam terug. Drie keer draait ze zich om en zwaait ze nog even, alvorens ze om het hoekje verdwijnt.

Ik hoop dat ze snel weer de oude is, die lieve oma Visser. Hier zijn mijn opa en oma toch niet oud voor geworden?