Een kleine gemeenschap in het hart getroffen

Afgelopen week werd er gehuild in de straten van Stad aan't Haringvliet. De kleine gemeenschap werd in het hart getroffen. Een vreselijk ongeval dompelde mijn geboortedorp in diepe rouw en dat was goed te merken. Het was letterlijk stil op straat, plaatselijke activiteiten werden afgelast en zelfs de bussen reden afgelopen dagen niet door het dorp.

Vorige week, toen ik na middenacht nog achter mijn laptop zat, las ik op FlakkeeWeb van het ongeval wat zich even daarvoor voltrokken had en omdat even buiten Den Bommel gebeurde en drie doden betrof, hield ik mijn hart vast. "Het zullen toch geen bekenden zijn?"…

De volgende ochtend ontdekte ik al vroeg via de sociale media wie er bij betrokken was en de aanwijzingen werden steeds sterker. Drie jonge mensen vonden de dood en één werd zwaargewond afgevoerd naar het ziekenhuis en ja, ik bleek ze allemaal te kennen.

In de veertien jaar dat ik op 'Stad' woonde zat ik met ze op school of zag ik ze bij de voetbalvereniging of andere activiteiten op het dorp. In zo'n kleine gemeenschap ken je elkaar al gauw en het ongeloof is dan des te groter.
Ik kon dus niet anders dan Kevin (22), Leon (25) en Leen (54) deze week de laatste eer bewijzen en bezocht enigszins met lood in mijn schoenen, de condoleances.

Twee dagen achter elkaar condoleren, bij zulke jonge mensen die op een bizarre manier uit het leven gerukt zijn, grijpt je hoe dan ook aan. Verscheurde families, verdoofde vrienden. Het was daarom erg druk beide avonden en vanwege het feit dat Kevin en Leon erg actief waren in het verenigingsleven van v.v. SNS bleken de mensen van heinde en verre te komen om hen de laatste eer te bewijzen.

Diep triest deze gebeurtenis en het had niet eens gehoeven. Gelukkig gaat het met Sjaak, de vader van Kevin die ook bij het ongeluk betrokken was, inmiddels iets beter, maar het moet verschrikkelijk zijn om te ontwaken met de gedachte aan dit vreselijke ongeval en daarnaast niet eens bij de begrafenis van je eigen zoon aanwezig te kunnen zijn. Hij heeft waarschijnlijk nog een lange weg te gaan en om hem een beetje te helpen is er zelfs al een heuse "Wij-Steunen-Sjaak-Hyves" opgericht, die inmiddels overspoelt is door aanhangers. Laten we hopen op een spoedig herstel, maar de 'wonden' zullen waarschijnlijk nooit helen...

Ze roffelden er bijna eng synchroon, lustig op los

Het was het eerste concert in Ahoy Rotterdam onder het nieuwe dak en dus een klein historisch momentje. Daar waren we overigens helemaal niet mee bezig, want evenals vorig jaar vond er 'The Netherlands Military Tattoo' plaats, beter bekend als de 'Taptoe' waar verschillende militaire kapellen hun muzikale kunsten vertonen.

Ook nu was ik in gezelschap van Marc, Gaby en groot fan Sjaak en dit jaar was ook Janine mee. Geflankeerd door de twee dames liep Sjaak al zenuwachtig achter Marc en mij aan naar de ingang van het vernieuwde Ahoy, waar overigens de verbouwing nog gedeeltelijk in volle gang was. Door alle vernieuwingen waren er voor de 'licht-crew' ook meer mogelijkheden en die hadden zich dan ook lekker uitgeleefd, zo merkten we bij binnenkomst al op. We hadden echter iets mindere plaatsen dan vorig jaar, maar nog steeds absoluut geen verkeerd uitzicht en we waren al lang blij dat we niet de hele avond op de rug van de muzikanten hoefden te kijken.

Het was schitterend om alle militaire muziekgroepen, zo gedisciplineerd te zien spelen in combinatie met een soms onnavolgbare choreografie. Uiteraard kwamen de verschillende groepen weer uit diverse landen, waaronder onder andere Schotland, Australië en Suriname. De uitvoering van die laatste was niet zo strak en gedisciplineerd als de rest, maar bracht daarentegen het gehele Ahoy in beweging met hun swingende ritmes.
Overigens moest ik persoonlijk nog erg lachen toen in een van de groepen een meneer voor hi-hat stand fungeerde, door zijn bekkens voor zich uit te houden terwijl zijn collega daar op tikte. 'Wij drummers' hebben daar een hele mooie standaard voor, dus vanwaar al die moeite?

Enfin, we hadden het prima naar ons zin en vooral Sjaak ging helemaal op in de muziek, die af en toe bekend in de oren klonk. Zoals 'The Imperial March', de begin tune van Star Wars, die door een compleet en letterlijk leger aan muzikanten gespeeld werd, schalde erg gaaf door Ahoy.

Het meest bijzondere van deze avond vond ik het 'Top Secret Drum Corps' uit Basel, Zwitserland. Een zeventien-koppig team van (snare) drummers, geflankeerd door vlaggendragers, roffelden er bijna eng synchroon, lustig op los en verzorgden een spetterende show (zie het filmpje onderaan deze blog), die eigenlijk veel te kort was.

Na deze traktatie waar we allemaal van smulden, kwamen alle groepen nog één keer bij elkaar en brachten ter afsluiten een gezamenlijke uitvoering ten gehore. De gehele hal stond vol en alles bij elkaar gaf dat dan ook een schitterend geluid.
De echte afsluiting was uiteraard voorbestemd aan een trompettist die, zoals we dat ook bij de dodenherdenking kennen, afsloot met het welbekende 'taptoe-signaal', gevolgd door het Wilhelmus wat door bijna het gehele Ahoy uit volle borst werd meegezongen.

Als bonus een filmpje waarin het 'Top Secret Drum Corps' uit het Zwitserse Basel een spetterende drumshow weggeeft, waar ik persoonlijk uiteraard erg van onder de indruk was!

Nationale Taptoe 2009

Al jaren praat hij er over, maar ik kon er nooit over meepraten. Daar kwam vandaag echter verandering in, want ik besloot, net zoals Marc en Sjaak, de Nationale Taptoe eens te bekijken en wie kun je dan beter als gezelschap hebben, dan Marc en Sjaak zelf?

Zo haalde ik beiden vanavond thuis op en reden we naar voor mij volledig onbekende, maar wel gratis parkeerplaats nabij Ahoy. Daar wachtten we op Gaby en haar oom, die pardoes Ahoy voorbij reden.

Alles kwam gelukkig nog goed en zo liepen we eerst even over het terrein bij Ahoy, waar men aardig wat leger-tuig had opgesteld. Zo kon ik de F16 gewoon aanraken en had ik ook nog nooit een heuse tank van zo dichtbij gezien.

Toen we eindelijk compleet waren, zochten we onze stoelnummers op en maakten ons klaar voor de Nationale Taptoe 2009.
De Koninklijke Marechaussee nam de aftrap en er volgden vele bijzondere optredens. Zoals twee Amerikaanse militairen die bijzonder handig met hun geweer (inclusief bajonet) waren en er mee jongleerden alsof het niets was. Of wat te denken van dit korps, dat bekende nummers naspeelde en een heuse band achter zich hadden staan. We werden overigens niet alleen op mooie muziek getrakteerd, maar ook amusement stond hoog in het vaandel, zo bewezen deze bijzonder grappige clowns, die de lachers op hun hand kregen. Ook de 'doedelzakkers' uit Antwerpen waren bijzonder evenals sommige drumgroepen waar ik dan weer bijzonder in geïnteresseerd was. Of wat te denken aan deze mariniers die perfect synchroon marcheerden?

Over synchroon gesproken, de Aziatische afgevaardigden spanden de kroon. Zij gaven een perfecte show weg en lieten ons verbazen met hun donderende en kleurrijke trommels.
Helaas bleek vanaf dat moment de batterij van mijn camera leeg te zijn en heb ik dus geen foto's meer kunnen maken.
Uiteraard hebben we wel tot het einde toe ontzettend genoten en vooral Sjaak glunderde toen we Ahoy weer verlieten!

Als bonus dan ook een filmpje die een klein beetje laat zien wat je bij de Nationale Taptoe kunt verwachten. Volgend jaar weer?

Eindelijk de voortuin een beetje op orde...

Vanochtend was ik nog maar net uit bed, toen Janine me erop attendeerde dat de tuinmannen gearriveerd waren. Ik had al zo'n vermoeden omdat ik die dikke 8 cilinder van De Leeuw & Ko al aan had horen komen. Echter, toen ik naar buiten tuurde vanuit de woonkamer door het keukenraam, dacht ik dat Sinterklaas voor de deur stond, met zijn staf in de hand.

Toen ik de voordeur openmaakte en polshoogte kwam nemen, bleek het buurman Sjaak te zijn, met één van de leilindes die vandaag dan eindelijk in zijn en onze voortuin gepland zouden worden. Later kwam hij met een meters lange paal aanzetten om de hele zaak te ondersteunen en de draden te kunnen spannen om de lindes te leiden.
Gerard en Leendert van de Leeuw & Ko werkten koortsachtig om de voortuinen in orde te krijgen. Ze verwijderden zelfs mijn onkruid! Gelukkig maar, want ik had al meerdere malen van mijn moeder te horen gekregen dat ik nu eindelijk mijn voortuin eens moest omspitten. Ik geef ook toe, wij hadden het meest verwilderde voortuintje uit de buurt...

Na een tijdje ploeteren begon er zicht op het eindresultaat te komen, maar dat wachtte ik niet af. Ik liet de mannen en hun werk achter, om samen met Paco bij het 1e van DES'67 te kijken op de voetbalwei van Dirksland.

Nadat ik daar van teruggekeerd was (ze hadden op deze koude middag nipt met 2-0 gewonnen), bleek het eindresultaat verbluffend. Het is in onze optiek een prachtig gezicht en ben erg benieuwd hoe het wordt als er blaadjes aan de takken komen. Zeker 's avonds, met een beetje sfeerverlichting, is het dan straks helemaal een leuk gezicht als het wat meer dicht gegroeid is.

Het enige dat nu nog in ons voortuintje moet gebeuren, is het aanleggen van een nieuw straatje naar de voordeur en voor de ramen langs. Dat zal echter niet lang op zich laten wachten want de jongens van De Leeuw & Ko beloofden er snel mee aan de slag te gaan. Daarna nog wat plantjes ter opvulling en ook ons voortuintje staat er dan levendig bij!

Nooit geweten dat ik "plantjes-jacht" leuk zou vinden

Toen we in Dirksland woonden hadden we het niet. Missen deed ik het daar wel. In Ouddorp hadden we het wel, maar was dat niet al te spannend. Ook vanwege het weer trouwens, want in de winter ga je daar niet voor je lol zitten. Nu, in Sommelsdijk hebben we het wel, alleen moest daar nog het een en ander aan gebeuren voordat we er daadwerkelijk gebruik van konden maken.

In de afgelopen weken is er hard gewerkt aan ons tuintje of terras, het is hoe je het wil noemen. Zo werden er vele tegels op maat gesneden (dat heb je hier nu eenmaal in de Havenkom, door het architectonische grapje dat ze uitgehaald hebben, door de huizen in een bochtje te laten lopen), en perfect in elkaar gepast. Ook werd er direct rekening gehouden met de tuinverlichting, zoals de grondspotjes (zie de lussen die uit de vloer komen) en de spotjes die de nog te planten boompjes gaan aanlichten.

Ook is er hard gewerkt (hier dan even niet) aan de schuttingen, het hekwerk (dat op last van de gemeente persé moest blijven staan en wij hier wat creatief mee omsprongen) en de poort. We kregen alle benodigde hulp van buurman Sjaak en kornuiten die erg handig bleken te zijn. Op enkele details na (zoals het afvoerputje dat nog aangelegd moet worden, waar ik in de eerste week van de sleutel al op heb staan zweten, en niet te vergeten de grondspotjes) lag ons tuintje er dan ook begin deze week al geweldig bij.

Daarom was het vanavond tijd om eens op "plantjes-jacht" te gaan. Iets waar ik in het verleden niet in geïnteresseerd zou zijn, maar nu trekt het me wel en dus toog ik samen met Janine naar de Life & Garden.
Daar zag ik zóveel verschillende plantjes dat het me allemaal een beetje ging duizelen, maar gelukkig heeft Janine groene vingers en zochten we toch een paar mooie plantjes uit, evenals een paar prachtige potten.
Die laatste staan nu dus gevuld op ons terras, wat het opeens een levendige aanblik geeft. Kijk aan de andere kant moeten de spotjes, boompjes en planten nog geplaatst worden en ook in deze uitsparing moeten nog klim-hortensia's komen die tegen het hekwerk aan gaan groeien en als het goed is prachtige bloemen gaan produceren.

De parkeerplaats moet nog wel even netjes opgeruimd worden, want dat is nu nog een zooitje. Dat gaan we dan ook aankomende week aanpakken, maar voor nu zijn we al erg trots op het resultaat!