Er werd flink van de bokkenpootjes-vulling gesnoept...

Ja hoor, het was weer zo ver! Mijn levenskalender wees vandaag een nieuw jaar aan en dat betekend onder andere: trakteren!
Zo maakte Janine als traktatie voor mijn collega's, een overheerlijke 'Arretjescake', een van haar (vele) specialiteiten. Die werd dan ook uiterst goed en gretig ontvangen bij Websites Nederland! Omdat ik nogal wat stukken had, kon ik zowel 's ochtends als 's middags trakteren en sommigen presteerden het zelfs om maar liefst drie stukken van deze calorieën-bom te verorberen.

Bij thuiskomst viel ik met mijn neus in de boter, want naast dat ik een flink aantal kaarten had ontvangen, was ik nog maar net binnen of Janine vroeg mij eens achterin de auto te gaan kijken. Daar trof ik tot mijn grote verbazing een wel hele mooie en bijzondere verjaardagstaart aan! De taart, die mij exact vertelde hoeveel jaren ik inmiddels onderweg ben en voorzien van het welbekende logo, werd vanavond met enige voorzichtigheid, nauwkeurig in gelijke stukken gesneden en gedeeld met de aanwezige ooms, tantes, opa, oma's, ouders, schoonouders neven en nichtje.

Er werd flink gesnoept van de stukken taart met 'bokkenpootjes-vulling' en bleek ongelooflijk lekker, maar het kon niet op tegen de gezelligheid die de gehele avond de huiskamer vulde.
Overigens werd ik enorm verwend, want mijn hele familie droeg een steentje (lees gerust: een flinke steen) bij aan het verjaardagskado, waar ik een paar dagen geleden alvast een deel van heb gekregen.

Ik kan dus weer terug kijken op een bijzonder geslaagd en gezellig verjaardagsfeestje. De overige stukken taart gaan morgen weer mee naar de zaak, dus over een tijdje zijn een groot deel van mijn collega's vast en zeker weer aan de lijn. Ik voorlopig nog even niet, want aanstaande zaterdag doe ik mijn verjaardag nog eens dunnetjes over met mijn allerbeste vrienden!

Opeens sprong "op een oude fiets moet je het leren" in mijn gedachten...

Toen we gisterochtend wakker werden, op de dag dat ze écht jarig was, had de postbode al een aardig stapeltje kaarten op de deurmat gelegd. Gretig maakte ze ze open en vulde de reeds eerder bezorgde verjaardagskaartjes aan, zodat het uiteindelijk een dolle boel werd in de kast.

Vanmiddag vierden we Janine's 33e verjaardag voor familie en hoewel we al een tijdje van het kado van haar zus af wisten, was Janine uiteraard toch apetrots met haar nieuwe fiets. Annette had een oude, Engelse opoe-fiets, om weten te toveren van een bijna wrak van misschien wel dertig jaar oud, tot een schitterend en gloednieuw ogend exemplaar. Alles zat er op en er aan, zoals een handig rekje met bijpassend mandje voorop de fiets en een fietstas met bloemetjesmotief achterop. Het zadel was vernieuwd, de banden, handvaten en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Het leek er zelfs even op dat Annette er moeite mee had om afscheid te nemen van haar project, maar nu ze zelfs een heuse 'cursus fietsenmaker' in haar vrije tijd volgt, staat een volgend project alweer te trappelen.

Ook mijn vader vond het een interessant kado en stond er versteld van dat de fiets eigenlijk al zo oud was. Zo zag hij er niet uit! Uiteraard is een fiets niet om er naar te kijken en dus werd er meteen een proefritje gemaakt. Als een kind zo blij reed ze een paar rondjes door de straat, getuige ook het filmpje onderaan deze blog. Overigens sprong opeens het spreekwoord "op een oude fiets moet je het leren" in mijn gedachten, maar dat liet ik maar weer snel varen..!

Terwijl Janine de fiets weer parkeerde en Gijs inmiddels ook visite had, zat onze woonkamer gezellig vol met familie en kletsten we over van alles en nog wat en toonden we vol trots onder andere ons fotoboek van onze reis door de Verenigde Staten.
Ook oma De Gans was van de partij en ondanks haar hoge leeftijd, keuvelde ze gezellig mee. Al schrok ze af en toe even op vanuit haar middagdutje...

Als bonus een filmpje (wel kijken met geluid aan!) waarin Janine de eerste meters op haar nieuwe fiets maakt!

Een gezellige drukte in onze bescheiden huiskamer

Hoewel ik afgelopen vrijdag mijn verjaardag al vierde voor vrienden, was ik pas vandaag écht jarig. Niet dat ik het merkte toen ik vanochtend uit bed stapte, want het is maar een cijfertje, maar pas deze dag was het echt feest. Daarom trakteerde ik mijn collega's op overheerlijke verse gebakjes en er werden zelfs vingers bij afgelikt!

Eindelijk mag ik dan ook bloggen over mijn verjaardagskadootje dat ik van Janine, haar ouders en haar zus kreeg. Het moet zo'n beetje begin januari geweest zijn dat ik het kadootje al aangeboden kreeg en ik heb het al gebruikt ook!

Een mooie bijpassende en beschermende case doet al een klein beetje vermoeden wat er in zit, en wanneer ik 'm open rits moet het toch helemaal duidelijk zijn!
Ik kreeg een schitterende motorhelm, omdat ik er daarvoor nog een van mijn vader in bruikleen had. Toen ik vorig jaar, samen met mijn vader, eens bij VP Motorsport binnenliep, viel mijn oog direct op de schitterende mat-zwarte helm van Scorpion, met verchroomde details.
Een prima helm die overal bij past qua kleding en motor. Daarbij had hij ook nog enkele interessante technische snufjes. Zo kan uiteraard het vizier lekker open, maar mocht het nu een zonnige dag zijn dan hoef ik niet eens meer een zonnebril op.

Een zonnebril zit altijd wat vervelend in een helm en wanneer het zonnetje opeens achter de wolken verdwijnt, of wanneer je een tunnel inrijdt, wordt het opeens wel erg donker.
Met deze helm is dat verleden tijd, want als ik aan de zijkant van de helm een klein hendeltje overhaal, valt er een zonnenvizier aan de binnenkant van de helm naar beneden en kan ik deze net zo makkelijk weer omhoog schuiven wanneer de zon verdwijnt!
Maar dat is nog niet alles! Met behulp van een ingenieus pompsysteem, kan ik de binnenkant (de wangen) van de helm oppompen, zodat de helm nog wat beter afsluit tegen wind en geluid!

Vanavond vierde ik mijn verjaardag voor (schoon) vaders en moeders, opa, oma's, ooms en tantes en neven en nichten. Omdat ik erg gesteld ben op mijn familie hou ik dit er nog steeds in en vind ik het heerlijk om mijn ooms, tantes, neven en nichten nog regelmatig zo te mogen ontvangen.
Een gezellige drukte dus in onze bescheiden huiskamer en wat kreeg ik weer leuke kadootjes. Zo kreeg ik onder andere nog een aantal flinke kadobonnen die ik kan inleveren de motorsportzaak en die komen heel goed van pas voor bijvoorbeeld een stoere leren jas voor deze zomer!
Vandaag kreeg ik overigens ook een flink aantal leuke kaarten. De ene met een nog gekkere print dan de ander!

Een geslaagde 26e verjaardag dus, op naar de 27e lente, want ik ben toe aan heerlijk (motor)weer!

Dag lieve ome Leen, we zullen je vreslijk missen...

Lief, gezellig, humor, ondeugend, zorgzaam, betrokken en nooit te beroerd om iemand te hulp te schieten. Ze zijn kenmerkend voor mijn lieve ome Leen die al geruime tijd als een leeuw tegen kanker vocht. Vandaag verloor hij...

Ik zal hem voor altijd blijven herinneren als een fantastische persoonlijkheid, waar ik graag in gezelschap van was. Met ome Leen in je buurt verdween een slecht humeur als sneeuw voor de zon. Hij deed áltijd het zonnetje schijnen, bij iedereen. Wat heb ik altijd vreselijk mét en óm hem gelachen.

De laatste tijd hebben we erg veel verdriet gehad en waren we dag en nacht met 'm bezig. Lange tijd bleef de ziekte op de achtergrond, maar dit voorjaar begonnen de eerste tekenen zich voor te doen. Hij vermagerde snel, maar de grapjas bleef. En ondanks al het verdriet, hebben we toch nog veel plezier met 'm mogen beleven. Het zijn de kleine dingen die er dan toe doen.
Zelfs toen hij op bed lag en nauwelijks nog kracht had om te bewegen of te praten, fluisterde hij af en toe iets waar je toch weer om moest lachen. Met tranen in je ogen.

Wat een dappere man is ons vandaag ontvallen. Verschrikkelijk, maar hij heeft zijn strijd zonder morren gestreden. Geen ongetogen woord hebben we van 'm gehoord en hoewel er de laatste week(en) eigenlijk niet meer met 'm te communiceren was, waren een oogopslag, een rimpeling in zijn voorhoofd of een aanraking juist die dingen die er zoveel toe deden. Hij gaf je toch nèt weer dat beetje gevoel dat je altijd met 'm had. Hoe bijzonder is dat.

Vanmiddag is hij in het bijzijn van zijn lieve vrouw, kinderen en schoonzoon, zachtjes ingeslapen. Alsnog onverwachts, maar de laatste week was dan ook bovenal mensonterend.

Toen ik vanmiddag bij 'm kwam, lag hij nog gewoon op bed. Netjes aangekleed en nog warm. Ik ben blij dat ik dat heb mee mogen maken en waar ik een enorm fijn gevoel bij heb, is dat ik hem samen met Richard, Claudia, Arjan en m'n vader heb mogen kisten. In zijn eigengemaakte kist welteverstaan. Een waar meesterwerk.

In zijn leven heeft hij heel wat moois gemaakt. Noem het op en ome Leen kon het maken. Een briljant en vakkundig timmerman. We hebben allemaal wel iets thuis staan dat hij heeft gemaakt.
Zijn laatste meesterwerk, zijn eigen kist, wordt aanstaande woensdag samen met hem begraven. Een bijzonder iets, zo'n eigen getimmerde kist. Je moet het maar kunnen. Waar ik dan ook ontzettend trots op en vereerd ben, is dat het 'Ganzen-logo' op zijn kist prijkt.
Ome Leen vond het logo, dat ook bovenaan deze site te vinden is, altijd prachtig. We hadden er samen iets mee. Hij nam maar wat graag de stickers in ontvangst die ik ooit liet maken en ook de t-shirts die we droegen op dat o-zo-gezellige feestje ter ere van zijn 50e verjaardag, vond hij schitterend. Hij liep er zo trots als een pauw mee rond. Zulke dingen vergeet je niet.
Het moment dat hij vroeg of hij het logo mocht gebruiken voor op zijn kist, zal ik dan ook nooit vergeten. De vraag sloeg in als een bom, alsof alles opeens tóch werkelijkheid werd, maar het was het mooiste én moeilijkste dat iemand me ooit gevraagd heeft.

Vandaag is me ook gevraagd of ik ome Leen, samen met nog 5 voor hem dierbare jongens, aanstaande woensdag ten grave wil dragen. Een enorme eer die ik graag invulling geef.

Afsluiten wil ik met de woorden die mijn vader ooit, 17 jaar geleden op de begrafenis van mijn opa sprak: "Het was een mooi boek, maar het boek is nu dicht"...

We zullen je nooit vergeten. Bedankt dat je in ons midden was. Je was een bijzonder mens.

Ome Leen is helaas maar 51 jaar geworden.