Zowel de gitarist als bassist sprongen menig gaten in de lucht

Nadat ik door een samenloop van omstandigheden al twee maanden het maandelijkse uitje naar Jailhouse had moeten missen, was ik vastbesloten om het vanavond niet aan mijn neus voorbij te laten gaan. Zeker niet toen ik zag dat 'Black Canvas' en 'Second7', twee lekkere rockbands, vanavond het podium zouden beklimmen.

Black Canvas zag ik ooit één keer eerder, zo'n twee jaar geleden op het Spuiplein van Middelharnis tijdens Koninginnendag. Daarna heb ik ze niet meer gezien en dat kan ook goed kloppen, want ze zijn er een tijdje tussenuit geweest. Vanavond maakten ze dan ook een spannende come-back in Jailhouse en er bleek een flinke band-wissel te hebben plaatsgevonden. Guido de Jong, voormalig drummer van onder andere Mucho Maestro en Moscow Express (vorig jaar nog op de Flakkeese Dagen) bleek nu de drumkruk van Black Canvas te bezetten en ook zangeres Amber van Opijnen is een nieuw gezicht in de band.

In hun eerste optreden na bijna twee jaar van afwezigheid, speelden ze een aantal lekkere rockcovers en gooiden ze aan het einde van hun optreden hoge ogen met het nummer 'Moulin Rouge', toen een viertal schaars geklede dames het podium bestegen en de microfoon ter hand namen. Niet alleen Jurien vond dat natuurlijk schitterend, maar de enkele meters lege ruimte voor het podium die steevast bij ieder optreden ontstaat, was opeens rijkelijk gevuld met publiek!

Vervolgens bevolkte de vierkoppige band Second7 het Jailhouse podium en zij speelden naast uiteraard veel eigen werk, ook enkele leuke en verrassende covers. Niets ten nadele van Black Canvas, maar Second7 was duidelijk de betere band van deze avond en dat kon ook niet anders als headliner natuurlijk. Wederom dan ook een pluimpje voor de programmering.
Hoewel een groep aanhangers van Black Canvas inmiddels de zaal jammerlijk verlaten hadden, was het overige publiek niet minder enthousiast over deze band. Ook ik genoot met volle teugen van hun energieke optreden en ik genoot ook vooral van de prachtig klinkende en vooral ook blinkende drumkit van de drummer, die overigens een heerlijk partijtje sloeg.

De algemene indruk van Second7 was daarom ook erg lovend en zelfs 'Kade' (met zijn nieuwe-ouwe witte lederen jack) zag dat het goed was. Dit kwam ook vooral mede dankzij het enthousiastme waarmee de band optrad. Zowel de gitarist als bassist sprongen menig gaten in de lucht en zanger Rashid sprong zelfs meerdere keren het publiek in om lekker met een aantal fanatiekelingen mee te dansen. Zulke kleine details maken een optreden tot het succes, want als de band niet enthousiast is, wordt het publiek dat ook niet.

Nadat ze de laatste noten hadden gespeeld verdienden ze dan ook een daverend applaus en ik zag meerdere mensen, naast mijzelf, even later met Second7's debuutalbum onder hun arm de zaal uit lopen. Zo'n goeie band verdiend het dan ook om op zo'n avond nog even wat extra van de merchandise mee te pikken, want de nummers die ze speelden konden mijns inziens (en volgens vele anderen die ik die ik vanavond sprak) zo de ether in!

Opnieuw dus een heerlijk avondje live muziek in Jailhouse en ik kijk nu alweer uit naar een hopelijk gezellig avondje met The Germaphonics die op 19 februari in Jailhouse te zien zijn.
Alle (enigszins gelukte) foto's van vanavond zijn weer terug te vinden in mijn speciale Flickr album en uiteraard in het fotoarchief van Popstichting Jailhouse zelf.

Vier bands luidden het nieuwe JAC in

De laatste ruim 20 jaar zwierf Popstichting Jailhouse tussen een eigen gebouwtje op de westplaat van Sommelsdijk, het kantongerechtsgebouw tegenover de molen van Sommelsdijk en de laatste acht jaar maakte men overwegend gebruik van het kleine zaaltje in Het Diekhuus van Middelharnis. Sinds kort beschikken ze weer over een 'eigen stekkie', het Jeugd Activiteiten Centrum kortweg: JAC en dat werd vandaag officieel en feestelijk geopend.

Zelf mocht ik er vorige maand als een van de eersten een optreden verzorgen met een flinke groep andere enthousiastelingen, maar vandaag vond zoals gezegd de echte officiële opening plaats. Het begon 's middags al toen het logo op het pand werd gepresenteerd, maar 's avonds ging het pas écht los, met maar liefst vier bands!

Bij binnenkomst draaide eerst 0187-Records nog wat ruige plaatjes, maar daar kwam even na 20:00 uur een einde aan toen de eerste band het podium besteeg.

Liptease & the Backstreet Crack Bangers
Hoewel ik persoonlijk vooral benieuwd was naar de laatste band van de avond besloot ik toch ook deze band mee te pikken. En blij verrast was ik! Een erg leuk bandje dat ons met hun performance terug bracht naar de jaren '50 en '60 van de vorige eeuw. Dames in bolletjes-jurken kregen menig voetjes van de vloer en ze werden bijgestaan door een aantal goede muzikanten.
De band is vergelijkbaar met het bekende 'The Baseballs' die evenals hen, bekende hedendaagse nummers van verschillende genres, verpakt in een jaren '50 - '60 jasje.

Liptease & the Backstreet Crack Bangers zetten een geweldige performance neer en kregen daarom ook menig bezoeker op hun hand. Ze verrasten zelfs nog toen de zangeressen het podium verlieten en de heren muzikanten de kans kregen om ook hun zangtalent te ontplooien. Een mannelijk versie van The Chordettes met Lollipop was het gevolg en het publiek at uit hun hand...

The Drive By Vendettas
De tweede band van vanavond trok helaas wat minder publiek, ook al had ik goede herinneringen aan ze van afgelopen twee jaar Flakkeese Dagen. Het publiek leek de overgang van de jaren '50 naar het hedendaagse metal niet aan te kunnen, maar het hinderde de mannen van The Drive By Vendettas kennelijk niet, want ze gingen als een dolle tekeer op het podium!

Plotseling ging tijdens het optreden echter de achterdeur open en werden er een aantal bekend ogende koffers de zaal ingereden. En ware optocht van crew-leden en nog meer koffers was wat volgde en terwijl de 'Vendettas' hun laatste noten speelden, wist iedereen hoe laat het was. Metallica's tributeband 'The Unforgiven' was gearriveerd!

Dropskill
Voordat zij echter ten tonele zouden verschijnen was het eerst nog de beurt aan 'Dropskill' waar stijlen als hiphop en metal elkaar kruisten en nimmer in de weg leken te zitten. De grote verrassing was dat de zanger van de band, al eerder als bassist van Liptease & the Backstreet Crack Bangers op het podium had staan springen. Gelukkig bleek hij over voldoende energie te beschikken, want hij sprong af en toe bijna een gat in het systeemplafond en wist het publiek ook in deze setting opnieuw te verrassen!

The Unforgiven
Na een grondige soundcheck (waarbij ik me vergaapte aan de acrylic drumkit en bijbehorende drummer) die volgde op de langste opbouwperiode van de avond werd eindelijk Europa's nummer 1 tributeband van Metallica 'The Unforgiven' aangekondigd.
Daar vlogen eerste tonen door de zaal en de lichten flikkerden. Meteen vanaf de eerste seconde gingen de ruig ogende mannen van de band waar ik absoluut voor gekomen was, helemaal los en vele bekende nummers van Metallica imponeerde het publiek in de zaal.
Toch was het grootste gedeelte van het publiek schijnbaar al naar huis, want de keren dat ik de moeite nam om achter me te kijken was de zaal al een stuk leger dan bij de eerste bands.
Ik lette er eigenlijk nauwelijks op, want ik had mijn aandacht volledig voor de band nodig. De gitaristen deden hun uiterste best om de alom bekende riff's perfect na te spelen en ook de zanger zette een aardige keel op. De energie droop er vanaf en ik genoot vooral ook van de drummer die er heerlijke dubbel-bass patronen doorheen pompte.

The Unforgiven slaagde er in met een spetterende show deze avond perfect af te sluiten en zo eindigde de eerste officiële avond vol live muziek van het nieuwe Jeugd Activiteiten Centrum in Middelharnis.

Als bonus geen filmpje van The Unforgiven, ook al had ik me dat wel van tevoren voorgesteld. Hoewel je uiteraard een filmpje van deze band op mijn YouTube Channel kan terug vinden, verdient de cover van Metallica's 'Noting Else Matters' door de Liptease & the Backstreet Crack Bangers het met glans om bij deze blog getoond te worden. Overigens kun je alle foto's van deze avond in mijn speciale Flickr album terugvinden.

21 Eyes Of Ruby in Jailhouse

Hoewel ik in eerste instantie niet voornemens was om het bandje van vanavond in Jailhouse mee te pikken, werd mijn nieuwsgierigheid gewekt door de promofilm van de band. Richard en ik keken verheugd op toen we het filmpje samen bekeken en we de eerste noten hoorden klinken. Vanaf dat moment zagen we ons genoodzaakt om tóch naar Jailhouse af te reizen.

Samen met Jurien kwam ik vrij laat aan bij het Jeugd Activiteiten Centrum (JAC) van Middelharnis. Ik dacht daarom dat we iedereen al binnen was, maar vlak achter ons kwam ook Richard met zijn gasten Sanne, Arjan en nichtje Claudia binnen. Toen ik de grote zware deuren van de zaal opentrok, stond ik echter verbazend genoeg een vrij lege ruimte in te koekeloeren, iets wat ik totaal niet verwacht had!

Echter, de band leek nog wat extra publiek af te wachten, want hoewel ze om 22:00 zouden spelen, werd het zo'n beetje half 11 voordat de eerste noten uit de speakers klonken. Pas even daarna begreep ik waarom 21 Eyes Of Ruby doorgaans geen massa's publiek trekt…

Niet dat ze slecht speelden, in tegendeel zelfs! De nummers bleken zorgvuldig opgebouwd naar de climax en het leken vooral nummers te zijn die voort bleken te vloeien uit muzikale improvisaties.
Zo verkeerde de bassist volledig in zijn eigen wereldje en baarde opzien toen hij met een of andere joystick zijn gitaar bewerkte. Dit gaf een heerlijk jankend bas-geluid en deze vorm van onverwachte muziek werd bij de (ik gok) zo'n 30 bezoekers zéér gewaardeerd.

De band speelde de volledige eigen CD getiteld "Conquer The World part 5", welke onderdeel uitmaakt van de 21 albums die 21 Eyes of Ruby voornemend is uit te brengen. De band ontleent zijn muziek aan bekendere bands als Porcupine Tree, Pineapple Thief en Tool, maar ik dacht af en toe zelfs ook een vleugje System Of A Down te herkennen.

Hoewel er niet veel luisteraars waren (en dat was volledig onterecht!), logen de reacties na ieder nummer er niet om. Er werd erg enthousiast gereageerd op voor een ieder vrij onbekende nummers en de man achter de merchandise-tafel kreeg de CD's en t-shirts dan ook bijna niet aangesleept.
Ook Arjan had het prima naar z'n zin en ging ik ondertussen nog even samen met nichtje Claudia op de foto.
Het bleek echter niet eenvoudig om in het nieuwe JAC foto's (zonder flits) te maken, nu de lichten niet vanaf de voorkant op de muzikanten scheen, maar zo goed en zo kwaad als het kon, schoot ik hier en daar alsnog een plaatje.
Het was overigens een van de weinige optredens waarbij ik zo verschrikkelijk geconcentreerd naar de muziek luisterde dat ik bijna vergat om foto's te maken!

Na afloop bleef het nog een tijdje gezellig en heb ik nog bijna een half uur gezellig staan kletsen met de drummer en bedankte ik ook de zanger nog even voor hun fantastische optreden. Erg leuke gasten!

21 Eyes Of Ruby is zich er van bewust niet altijd volle zalen te trekken, maar zij maken muziek die zij leuk vinden om te maken en kijken minder naar de commerciële kant. Een échte aanrader voor iedereen die metal kan waarderen!
Zelf ging ik daarom ook met een heus exemplaar van "Conquer The World part 5" naar huis, want dat hadden ze sowieso verdient…

Als bonus en 11 minuten durend filmpje van misschien wel een van de beste optredens ooit in Jailhouse, waar helaas toch zo weinig publiek op af kwam...

Een bijzonder muzikaal project met Buckle-Up & Friends

Toen ik een aantal maanden geleden door Buckle-Up drummer Klaasjan werd gevraagd om mee te werken aan een bijzonder project, aarzelde ik toch even. "Zou ik dat wel kunnen?" vroeg ik me hardop af, maar erg lang deed ik er niet over om die vraag te beantwoorden. Nog diezelfde dag mailde ik 'm terug dat ik maar al te graag wilde mee doen...

Ter ere van de opening van het nieuwe 'Jailhouse seizoen' werd de Flakkeese coverband Buckle-Up gevraagd het openings-optreden te verzorgen, maar omdat het ook de opening van het nieuwe Jailhouse onderkomen betrof, besloot Buckle-Up hieraan een bijzonder tintje te geven. Zo'n twintig verschillende 'friends', allen muzikanten, werden uitgenodigd om zo'n 34 nummers samen te spelen en zo begon 'de droom'.

Na de mail van Klaasjan kwam alles in een stroomversnelling terecht. Ik oefende thuis veel, woonde een aantal oefensessies in het hoofdkwartier van Buckle-Up bij en liet er zelfs eens de aardappelen voor aanbranden, maar vandaag was het dan eindelijk tijd om al dat oefenen nu eens in de praktijk te tonen tijdens mijn aller eerste échte optreden. En dat tegenover écht publiek nog wel! Ter ere hiervan liet ik deze week zelfs nog even een speciale versie van het Ganzen-tshirt bedrukken.

's Middags laadde ik met een aantal Buckle-Up'ers de bus al vol instrumenten en bijbehorende attributen en reden zo met een volle bus richting het nieuwe Jeugd Activiteiten Centrum van Middelharnis.
Daar laadden we aan het begin van de avond met behulp van wat extra 'friends' alle spullen weer uit en installeerden alles netjes op het podium. We hadden zelfs de beschikking over een wel hele speciale roadie!

Nadat als laatste de drumkit werd geïnstalleerd was het tijd voor de soundcheck en zagen de overige aanwezigen dat de noeste arbeid zijn vruchten afgeworpen had. Helemaal toen de sfeerverlichting werd geactiveerd.

Om 21:00 brak het 'moment suprême' aan en bulderden de eerste akkoorden door de speakers de volle zaal in. Het publiek was in grote getale op komen draven en vulden voor het eerste nieuwe ruimte van Popstichting Jailhouse. Naast mijn vrienden, waren ook mijn vader en moeder voor deze gelegenheid op komen draven en dat vond ik natuurlijk fantastisch!
Want meteen om 21:00 kreeg ik de vuurdoop toen ik direct bij het eerste nummer (een Rolling Stones' cover 'Start Me Up') al moest drummen.
Ik bedacht me dat het er nu écht op aan kwam, maar voordat ik me dat goed en wel kon realiseren, hoorde ik Arno al los gaan op zijn gitaar en dat betekende dat ik in moest vallen.
Heftig! Het geluid bleek nog niet goed afgesteld te zijn en dus kon ik het verloop van het nummer, op mijn eigen getimmer na dan, niet zo heel goed volgen, maar ik geloof niet dat het publiek dat enigszins in de gaten heeft gehad.

Na U2's 'Elevation', het tweede nummer dat ik direct daarna moest spelen, mocht ik zelf genieten van de Buckle-Up & Friends optredens en lette ik uiteraard zelf heel erg op het drumwerk van de verschillende drummers die aan dit project hun medewerking verleenden. Toch had ik ook genoeg oor voor de zangers en zangeressen, gitaristen en bassisten en zodoende vorderde de tijd snel.

Het eerste deel van de avond werd na een half uur pauze opgevolgd door het tweede deel en ook nu moest ik meteen weer twee nummers spelen. Het geluid was deze keer echter perfect en dus speelde ik een stuk relaxter. Vol overgave speelde ik de nummers 'Born To Be Wild' (van Steppenwolf) en 'You Can Say' (van Krezip) terwijl vele van mijn vrienden, de heren en dames die ook naar mijn aller eerste echte optreden kwamen kijken, lekker stonden mee te rocken.
Richard en Jurien schoten ondertussen wat foto's dat soms wel hele mooie sfeerplaten opleverde!

Mijn derde en vierde nummer werden opgevolgd door andere friends en ook die speelden weer de sterren van de hemel. De sfeer in het publiek was goed en er werd toegewerkt naar de climax.
Die kwam met het laatste nummer, een cover van Nirvana's 'Smells Like Teen Spirt' dat ik godzijdank zelf ook mocht drummen!

Ik begon erg enthousiast met het nummer en wist dat dit wel eens het laatste nummer kon zijn dat ik voorlopig voor publiek zou spelen. Ik was echter zó enthousiast dat er een moordend tempo insloop en ik lachende doch zwetende blikken van de gitaristen toegeworpen kreeg.
Maar het liep perfect. Mijn medespelers hadden het flink naar hun zin, ook al moesten ze tijdens dit nummer keihard werken. Ik besloot dus het tempo aan te houden, want bij Nirvana was het zelf ook altijd een lekkere chaos en aan de reactie van het publiek te horen bleek dit een goede keuze.

Nadat de laatste akkoorden hadden geklonken en we symbolisch afscheid namen van het publiek, speelde Buckle-Up zelf aansluitend nog een aantal nummers, voordat het hele spektakel toch écht ten einde kwam.

Niet alleen tijdens deze avond, maar tijdens het gehele project heb ik ontzettend genoten. Daarnaast heb ik, naast dat ik veel nieuwe en gezellige mensen heb leren kennen, ook enorm veel geleerd. Een bedankje richting Buckle-Up en in het bijzonder Arno en Klaasjan is dan ook zéker op z'n plaats!
Uiteraard ook een bedankje naar vrienden en familie die de afgelopen tijd geïnteresseerd waren in de vorderingen en voor de aanwezigheid afgelopen zaterdag. Ik vond het een eer om voor jullie mijn eerste optreden te mogen doen!

Alle foto's van deze historische avond zijn terug te vinden in mijn speciale Flickr album. Als bonus heb ik een filmpje gemonteerd waarin ik vanachter de drums Nirvana's 'Smell's Like Teen Spirit' samen met Buckle-Up & Friends ten gehore breng! Voor de liefhebbers is er overigens ook nog een filmpje op mijn YouTube Channel terug te vinden waarin ik drum tijdens de cover van U2's 'Elevation'.