"Maar ik heb nog wel plek voor een ijsje hoor tante Jeanet!"

Bijna wekelijks eten Janine en ik op zaterdagavond frietjes bij mijn ouders en zo ook vandaag weer. Al was er nu één kleine wijziging in de vorm van mijn kleine neefje Arjen, want ook hij prikte vanavond een vorkje mee!

Hij sneed zijn patatjes al zelf en ze gingen er in als koek. Uiteraard at hij niet zoveel als ons en ook zijn frikandel sloeg hij beleefd af. "Mijn buik is vol" sprak hij ons wijselijk toe, "maar ik heb nog wel plek voor een ijsje hoor tante Jeanet!" voegde hij er nog eventjes ondeugend aan toe.
Toen we nogmaals opschepten werd hij ietwat ongeduldig en riep hij met een vertrekkend bekkie "Zijn jullie nu nog niet klaar? Ik heb trek in ijs!" waarop ik uiteraard een bulderlach niet kon onderdrukken.

Zelfs zijn Lego kwam op tafel om hem geduldig aan tafel te laten zitten, maar toen het ijs eenmaal op tafel kwam, had hij geen oog meer voor de kleine bouwsteentjes. Het ijs was immers veel interessanter! Helemaal toen mijn moeder hem nog wat slagroom gaf en meteen daarna niet meer te stuiten was. Het kleine ventje genoot van de heerlijke slagroom en dito aandacht en toen bleek er geen houden meer aan. "Ome Piet ook!" schaterde het ventje en ja hoor, daar moest 'ome' Piet er ook aan geloven. Hij slurpte de hoeveelheid slagroom behendig naar binnen en morste geen druppel.

Vervolgens was ik aan de beurt, maar nu wilde hij zelf bij zijn grote neef de slagroom naar binnen spuiten. Even aarzelde ik nog of dit wel een goed idee was, maar goed, de slagroom was heerlijk, dus waarom niet! Het leverde verschillende lachsalvo's op, sowieso toen ik nog even met mijn slagroom bleef spelen.

Alle gekheid op een stokje, we genoten allemaal van ons ijs én van de slagroom, behalve Janine, want zij begon helaas vanochtend de dag al vroeg met een pijnlijk spoed-bezoekje aan de tandarts...

Een gezellig middagje schaatsen

Vorig jaar januari stond ik ook al op de ijzers, maar die waren geleend. Omdat ik steeds zoiets had "het zal nu wel snel gaan dooien", waren alle schaatsen vorig jaar al uitverkocht toen ik er eindelijk om wilde gaan. Dat zou mij dit jaar niet gebeuren!

Daarom schafte ik gisteren al een paar snelle 'ijshockey's' aan en probeerde ze vanmiddag uit op de oude haven achter ons huis. Ook Janine gleed gezellig met me mee en hoewel het ijs niet overal even strak was, bleek de door de buurjongens geprepareerde ijshockey-baan een prima plek om de eerste meters met de ijzers te maken. Die van mij gleden als een mes door de boter en ik was maar wat blij met mijn nieuwe aanwinsten. Kijk maar eens naar het overstappen!

Hoewel het even uitproberen was en het wel eens mislukte (hier was ik nèt te laat), lukte het me toch om een leuke foto van ons samen te maken, voordat we ons geluk op de Singelkade besloten te beproeven. Daar gleden we opnieuw samen over moeilijk en makkelijker begaanbaar ijs en kwamen tot onze grote verrassing ook mijn vader en moeder even kijken.
Eerst genoemde leek het zelfs niet eens koud te hebben ondanks zijn gladde hoofd en het leverde een leuk plaatje op van twee-generaties-Gans.

Uiteindelijk besloten we na een tijdje toch de kou te verruilen voor een warme huiskamer met iets lekkers voor bij de koffie en keken nog een keer achter ons naar het prachtige schouwspel dat zich aan de Singelkade in Middelharnis voltrok. Daarbij maakte ik ook nog even een leuke foto Leen en Anneke die toevallig passeerden!

Een feestje dat voor altijd in het geheugen gegrift staat

Nadat ik nu bijna 1,5 jaar geleden op één van de moeilijkste dagen in mijn leven te horen kreeg dat ze niets meer voor 'm konden doen, houd je met alles rekening en leef je veel intenser naar sommige momenten toe dan eerst. Het schudt je wakker, dwingt je van elke spaarzame minuut volledig te genieten en leert je dat er eigenlijk belangrijkere dingen zijn in het leven, dan datgene waar we het normaal van denken.
Na 1,5 jaar is er gelukkig nog weinig aan de hand en ik hoop dat dat nog tientallen jaren zo doorgaat en de doktoren het tóch mis hebben gehad. De tijd zal het leren...

Ome Leen mocht ondanks alles, vorige week maandag de 29e van september, toch weer een turfje achter zijn naam zetten. De 50e alweer en daar waren we maar wat blij mee! Dat moest en zou dus uitbundig gevierd moeten worden en enkele weken geleden ontvingen we van tante Els dan ook een mailtje, dat we op uitnodiging van haar en mijn neef Richard en nichtje Claudia naar een feest mochten komen om die 50e verjaardag eens goed te vieren!

Al weken leefde ik er dus naartoe en waren we er iedere dag wel een klein beetje mee bezig. Was het niet om het kado te regelen, dan was het wel omdat we er zo ongelooflijk veel zin in hadden.
Omdat oom Leen al jaren zo gecharmeerd was van het "familie logo" dat ik al eens ontwierp, er eens stickers van liet maken en hij er graag eens een t-shirt van zou willen hebben, besloot ik dat het nu een mooi moment was om die wens eens in te willigen.
Ik regelde dus via Beletter-It in Nieuwe Tonge, 6 shirtjes met een overduidelijk logo en overhandigde oom Leen dus het allereerste exemplaar, waarna de rest ook zo'n felbegeerd t-shirt aantrok. Felbegeerd ja, dat was het zéker, want het was een van dé gespreksonderwerpen voor de rest van de avond en er moeten er zelfs op verzoek bijbesteld worden!

Om 16:00 begon het feestje dan eindelijk en tante Els en oom Leen stonden ons al op te wachten. We waren ten slotte ook de eerste! Daarna druppelde iedereen langzamerhand binnen en had Claudia de eer om als eerste met haar vader op de foto te gaan. Daarna volgenden mijn moeder en Janine, die eerst eens bijkletsten voor de drukte van de avond begon en ging ik zelf ook nog even met mijn nichtje op de foto. Mijn andere nichtje Sylvana was er ook met haar André en het buikje waarin de baby aan het groeien is, wordt steeds duidelijker.
Toen zo'n beetje iedereen binnen was, stak mijn vader een speech af, zoals alleen hij dat kan en overhandigde daarna het kado wat hij de afgelopen weken namens alle deelnemende partijen geregeld had. Ome Leen was blij verrast met het aangeboden middagje rijden in een heuse fonkelnieuwe M3 via de Autovisie Driversacademie. Daar werd dan ook nog lang over nagepraat en dat hield ook eigenlijk niet meer op.

Ondertussen ging ik nog even met wat mensen op de foto, waaronder met mijn eigen lieverd, met Richard of zoals hier in de reflectie van de prullenbak met Arjan.
Het buffet werd ondertussen ook geopend en daar heb ik dan ook weer bijzonder van genoten (daar sta ik immers ook om bekend niewaar?!). Ook zong Claudia nog een emotioneel geladen liedje, waar zij van iedereen ook naderhand een staande ovatie voor ontving.

Zelf beleefde ik nog veel lol met oude bekenden uit mijn (oude) dorp Stad aan het Haringvliet en schroefde Riz ondertussen af en toe de verwarming nog wat op. Omdat het de hele avond ontzettend gezellig was, stroomde het bier rijkelijk en dat was er genoeg, maar opeens waren de plastic bekertjes op en verzamelde ik samen met wat anderen de lege bekers en spoelde ze noodgedwongen om.
Geen probleem en zo kon de gezellige avond gewoon zonder dat iemand het in de gaten had, ongestoord doorgezet worden en trok ome Leen weer vele gekke bekken.

Terwijl de meeste mensen al flink na middernacht vertrokken, ebten ook de laatste gesprekken zo rond de klok van twee uur weg en dat was maar goed ook, want Abraham zelf sliep al lang!
Janine, mijn vader en moeder en ik, bleven echter tot de laatste feestganger vertrokken was en ruimden nog wat op, terwijl er ondertussen nog wat grappen en grollen uitgehaald werden, wat resulteerde in ouderwets lachen, gieren en brullen.
Nadat de grootste rommel een beetje opgeruimd was en we nog wat naborrelden met een klein groepje aan tafel, moesten we helaas constateren dat het feest ten einde was.

We hebben er ontzettend van genoten en dat was ook de mening van ome Leen en tante Els. Volgend jaar weer? Laten we het hopen...