"Maar ik heb nog wel plek voor een ijsje hoor tante Jeanet!"

Bijna wekelijks eten Janine en ik op zaterdagavond frietjes bij mijn ouders en zo ook vandaag weer. Al was er nu één kleine wijziging in de vorm van mijn kleine neefje Arjen, want ook hij prikte vanavond een vorkje mee!

Hij sneed zijn patatjes al zelf en ze gingen er in als koek. Uiteraard at hij niet zoveel als ons en ook zijn frikandel sloeg hij beleefd af. "Mijn buik is vol" sprak hij ons wijselijk toe, "maar ik heb nog wel plek voor een ijsje hoor tante Jeanet!" voegde hij er nog eventjes ondeugend aan toe.
Toen we nogmaals opschepten werd hij ietwat ongeduldig en riep hij met een vertrekkend bekkie "Zijn jullie nu nog niet klaar? Ik heb trek in ijs!" waarop ik uiteraard een bulderlach niet kon onderdrukken.

Zelfs zijn Lego kwam op tafel om hem geduldig aan tafel te laten zitten, maar toen het ijs eenmaal op tafel kwam, had hij geen oog meer voor de kleine bouwsteentjes. Het ijs was immers veel interessanter! Helemaal toen mijn moeder hem nog wat slagroom gaf en meteen daarna niet meer te stuiten was. Het kleine ventje genoot van de heerlijke slagroom en dito aandacht en toen bleek er geen houden meer aan. "Ome Piet ook!" schaterde het ventje en ja hoor, daar moest 'ome' Piet er ook aan geloven. Hij slurpte de hoeveelheid slagroom behendig naar binnen en morste geen druppel.

Vervolgens was ik aan de beurt, maar nu wilde hij zelf bij zijn grote neef de slagroom naar binnen spuiten. Even aarzelde ik nog of dit wel een goed idee was, maar goed, de slagroom was heerlijk, dus waarom niet! Het leverde verschillende lachsalvo's op, sowieso toen ik nog even met mijn slagroom bleef spelen.

Alle gekheid op een stokje, we genoten allemaal van ons ijs én van de slagroom, behalve Janine, want zij begon helaas vanochtend de dag al vroeg met een pijnlijk spoed-bezoekje aan de tandarts...

De kikkers keken vanuit de vijver met lede ogen toe

Hij had al drie weken vakantie gepland en al die weken waren dan ook gereserveerd voor het bouwen van de nieuwe blokhut. Dat wilde hij graag zelf doen. Toch kwam hij niet uit met drie weken en plande er nog maar een vierde achteraan. Aan het einde van zijn derde week, belde hij me vandaag op met de prangende vraag of ik 'm vanmiddag even kon helpen...

Net na de middag kwam ik in Nieuwe Tonge, bij mijn ouders aan, waar ik mijn vader in de achtertuin al met een kritisch oog naar zijn 'kunstwerk' zag kijken. De blokhut stond, na aardig wat pijn en moeite, helemaal in elkaar, maar nu moest het dak nog 'bekleed' worden. Zelf had hij al een groot gedeelte beplakt, maar nu het steeds hoger kwam, kon hij het niet meer alleen met een trappetje af. Omdat het vervelend is om iedere keer het dak op en af te moeten klimmen (hoewel hij daar met zijn 56 jaar jong nog prima toe in staat is!), besloten we dat ik beneden de voorbereidingen zou treffen en mijn vader op het dak bleef zodat hij de door mij op maat gemaakte 'singles' kon plaatsen.

Als een jonge vent klom hij behendig het dak op en ging meteen aan de slag. Hij wrong zich in allerlei bochten om alles precies netjes op maat te leggen (en mijn vader is héél precies!) en samen werkten we het zweet op onze kale hoofden. Daar stonden ze dan, vader en zoon, als twee druppels water en zelfs door sommige mensen voor een eeneiige tweeling aangezien.
Niet alleen mijn vader werkte koortsachtig door om het dak deze middag af te krijgen, maar ook ik probeerde de vaart erin te houden. Zo waren we na een tijdje toe aan een lekker ijsje, maar naar een korte pauze, hervatten we de werkzaamheden met dezelfde snelheid.

Terwijl de laatste hand aan het dak gelegd werd, keken de kikkers (die net een bad genomen leken te hebben) vanuit de vijver met lede ogen toe hoe ook de opzichter even kwam keuren. Gelukkig werd alles in orde bevonden en waren we precies om 17:00 klaar en kon het zeil er overheen om de nog ongeverfde blokhut tegen weer en wind te beschermen.

Een ongeverfde blokhut ja, want hoewel mijn vader maar wat blij was dat vandaag het 'technische' gedeelte van de bouw afgerond was, nu moest hij nog geschilderd worden!

Gelukkig gaat zijn vierde week vakantie pas maandag in...