"Maar ik heb nog wel plek voor een ijsje hoor tante Jeanet!"

Bijna wekelijks eten Janine en ik op zaterdagavond frietjes bij mijn ouders en zo ook vandaag weer. Al was er nu één kleine wijziging in de vorm van mijn kleine neefje Arjen, want ook hij prikte vanavond een vorkje mee!

Hij sneed zijn patatjes al zelf en ze gingen er in als koek. Uiteraard at hij niet zoveel als ons en ook zijn frikandel sloeg hij beleefd af. "Mijn buik is vol" sprak hij ons wijselijk toe, "maar ik heb nog wel plek voor een ijsje hoor tante Jeanet!" voegde hij er nog eventjes ondeugend aan toe.
Toen we nogmaals opschepten werd hij ietwat ongeduldig en riep hij met een vertrekkend bekkie "Zijn jullie nu nog niet klaar? Ik heb trek in ijs!" waarop ik uiteraard een bulderlach niet kon onderdrukken.

Zelfs zijn Lego kwam op tafel om hem geduldig aan tafel te laten zitten, maar toen het ijs eenmaal op tafel kwam, had hij geen oog meer voor de kleine bouwsteentjes. Het ijs was immers veel interessanter! Helemaal toen mijn moeder hem nog wat slagroom gaf en meteen daarna niet meer te stuiten was. Het kleine ventje genoot van de heerlijke slagroom en dito aandacht en toen bleek er geen houden meer aan. "Ome Piet ook!" schaterde het ventje en ja hoor, daar moest 'ome' Piet er ook aan geloven. Hij slurpte de hoeveelheid slagroom behendig naar binnen en morste geen druppel.

Vervolgens was ik aan de beurt, maar nu wilde hij zelf bij zijn grote neef de slagroom naar binnen spuiten. Even aarzelde ik nog of dit wel een goed idee was, maar goed, de slagroom was heerlijk, dus waarom niet! Het leverde verschillende lachsalvo's op, sowieso toen ik nog even met mijn slagroom bleef spelen.

Alle gekheid op een stokje, we genoten allemaal van ons ijs én van de slagroom, behalve Janine, want zij begon helaas vanochtend de dag al vroeg met een pijnlijk spoed-bezoekje aan de tandarts...

Mijn eerste culinaire hoogtepunt...

Het leven van een thuiszittende werkzoekende gaat niet over rozen. Ik heb er opeens heel veel huishoudelijke klussen bij gekregen en dat bevalt me eerlijk gezegd helemaal niks. Tóch zag ik vandaag een voordeeltje in het boodschappen doen met het door Janine doorgemailde boodschappenlijstje.
Waarom zou ik me strikt aan het boodschappenlijstje houden? Ik vond dat ik door alle onrust van afgelopen weken mezelf wel eens wat meer mocht trakteren! Daarom kon ik het pak dubbelvla en het bekertje slagroom ook niet in de koeling laten staan en griste het uit het schap, voordat iemand me voor kon zijn.

Toen ik vanavond aan tafel zat en Janine bij thuiskomst de koelkast open trok, hoorde ik haar achter me opeens lachen. "Dacht je dat je slagroom meegenomen had?" vroeg ze me. "Euh, ja, hoezo? Is dat geen slagroom dan?". "Nee" antwoordde ze nog steeds lachend, "dat is gepasteuriseerde slagroom. Die moet je nog opkloppen en suiker toevoegen!".

Daar zag ik mijn kans! Iedereen weet dat ik geen keukenprins ben en er alleen kom om eten te pakken maar niet om te koken. Zou dit dan mijn eerste culinaire hoogtepunt worden? Ik twijfelde dan ook geen seconde toen het moment aanbrak dat het toetje op tafel moest komen.
Op aanwijzen van Janine pakte ik de staafmixer uit de lade (in mijn eentje had ik 'm nooit gevonden!) en goot het bakje slagroom-prut leeg in een grotere bak. Daarna voegde ik veel meer suiker toe dan de voorgeschreven twee afgemeten eetlepels. Een beetje zoetigheid kan geen kwaad.

Daar stond ik dan te ploeteren in de keuken met de staafmixer. Ik voelde me dan niet direct een keukenprins, maar wel trots dat ik hier de moeite voor nam.
Na een tijdje opkloppen (en nóg wat suiker toevoegen), was de slagroom lekker stevig geworden en durfde ik het aan om het op mijn toetje te serveren. Ook daar oogde het prima op en wat nog mooier was... het smaakte voortreffelijk! Heerlijk zoet en lekker stevig!

Gelukkig heb ik genoeg gemaakt voor vanavond, morgenavond en zondagavond. Ik ben voorlopig dus nog niet uitgesnoept!