"Maar ik heb nog wel plek voor een ijsje hoor tante Jeanet!"

Bijna wekelijks eten Janine en ik op zaterdagavond frietjes bij mijn ouders en zo ook vandaag weer. Al was er nu één kleine wijziging in de vorm van mijn kleine neefje Arjen, want ook hij prikte vanavond een vorkje mee!

Hij sneed zijn patatjes al zelf en ze gingen er in als koek. Uiteraard at hij niet zoveel als ons en ook zijn frikandel sloeg hij beleefd af. "Mijn buik is vol" sprak hij ons wijselijk toe, "maar ik heb nog wel plek voor een ijsje hoor tante Jeanet!" voegde hij er nog eventjes ondeugend aan toe.
Toen we nogmaals opschepten werd hij ietwat ongeduldig en riep hij met een vertrekkend bekkie "Zijn jullie nu nog niet klaar? Ik heb trek in ijs!" waarop ik uiteraard een bulderlach niet kon onderdrukken.

Zelfs zijn Lego kwam op tafel om hem geduldig aan tafel te laten zitten, maar toen het ijs eenmaal op tafel kwam, had hij geen oog meer voor de kleine bouwsteentjes. Het ijs was immers veel interessanter! Helemaal toen mijn moeder hem nog wat slagroom gaf en meteen daarna niet meer te stuiten was. Het kleine ventje genoot van de heerlijke slagroom en dito aandacht en toen bleek er geen houden meer aan. "Ome Piet ook!" schaterde het ventje en ja hoor, daar moest 'ome' Piet er ook aan geloven. Hij slurpte de hoeveelheid slagroom behendig naar binnen en morste geen druppel.

Vervolgens was ik aan de beurt, maar nu wilde hij zelf bij zijn grote neef de slagroom naar binnen spuiten. Even aarzelde ik nog of dit wel een goed idee was, maar goed, de slagroom was heerlijk, dus waarom niet! Het leverde verschillende lachsalvo's op, sowieso toen ik nog even met mijn slagroom bleef spelen.

Alle gekheid op een stokje, we genoten allemaal van ons ijs én van de slagroom, behalve Janine, want zij begon helaas vanochtend de dag al vroeg met een pijnlijk spoed-bezoekje aan de tandarts...