Service van het huis

Vandaag was het officieel de laatste keer dat ik voor mijn eerste tatoeage terug moest naar Wonder of Colour in Achtmaal. Een 'controle-ronde' noemt zij dat, waar zij het resultaat na drie maanden genezen nog eens controleert en ze bepaalt of sommige stukken nog wat bijgewerkt moeten worden. 'Service van het huis' dus!

Voor de gelegenheid nam ik vandaag 'Dirty' Barry mee, die ook wel weer zin had in een nieuwe tattoo. Het was al zo'n tien jaar geleden dat hij zijn eerste liet zetten, maar daar is hij nu niet meer tevreden mee en zocht dus naar een oplossing. Één van Lisette's specialiteiten is een zogenaamde 'cover-up' waarbij zij een nieuwe tattoo over een oude heen zet en je van die oude dus niets of nauwelijks iets terug kan vinden. Barry bleek dus aan het goede adres!

Barry's voorliefde voor Harley's en alles daar omheen, leek ook Lisette goed te passen, dus het klikte vrijwel meteen tussen de twee en terwijl ik op de tafel lag, volgde Barry uiterst geïnteresseerd, iedere beweging die Lisette maakte en oh, oh, oh, wat lag ik er relaxt bij...

Naarmate de tijd verstreek, putte Barry inspiratie uit de vele boeken en tijdschriften die in het huis van Lisette te vinden zijn en hield hij ondertussen ook hond Spekkie nog even bezig. Of, hield Spekkie ons bezig? Dat valt namelijk nog even te bediscussiëren...

Na bijna drie uren hield Lisette het voor gezien en bleek dat ze bijna alle lijnen opnieuw opgezet had. Een schitterend en super scherp resultaat bleek het gevolg, maar het échte resultaat wordt pas over een week of twee duidelijk. Tot die tijd, goed insmeren en niet krabben!

Als bonus een filmpje waarin Barry en border collie Spekkie een heel grappig spelletje met elkaar spelen. Spekkie komt overigens niet in beeld, want die rende veel te snel weer terug in z'n mand!

'Wie mooi wil zijn...'

Als ik er op terugkijk dan is er alweer bijna een jaar overheen gegaan, van tekening tot realisatie, maar wat gaat de tijd hard. Voor vandaag stond de laatste afspraak in de planning, maar het vermoeden dat het deze keer niet tot het uiteindelijke resultaat zou komen, hing reeds in de lucht.

Ik voelde me een beetje schuldig, want de afspraak van vandaag was er al eentje extra en dát op Lisette's vrije zondag. Jurien ging me 's ochtends eerst nog voor, maar die krijgt vrijstelling vanwege zijn moeilijke werktijden en dus gaat hij eigenlijk altijd op zondag.

Samen met Richard reed ik dus vandaag opnieuw naar het Brabantse Achtmaal en bij binnenkomst kon ik Jurien precies afwisselen. Paco was ook meegekomen en had de tekening van zijn nieuwe tatoeage aanschouwd en goed bevonden. Een nieuw projectje dus voor later dit jaar.

Omdat ik Lisette van Wonder of Colour niet al te veel in haar vrije zondag wilde beletten, lag ik al snel na binnenkomst op tafel en kon zij direct aan de slag. Het was vandaag echter niet de fijnste plek die aan de beurt was, maar goed, 'wie mooi wil zijn...'.

Na ruim 1,5 uur hield ze het voor gezien, anders was haar zondag wel heel snel voorbij en dat kon ik haar niet kwalijk nemen ook. Het een en ander moet over een aantal maanden nog worden bijgewerkt en dan vind ook gelijk de controleronde plaats, waarin Lisette controleert of de inkt goed gepakt heeft en alles netjes op kleur is.
Mijn blijvende herinnering is dus nog steeds niet honderd procent af, maar na de zomer, eind september om iets preciezer te zijn, is hij dan toch écht klaar.

Wuivende Chineese katten

Ik had vandaag mijn laatste afspraak op rij met Lisette van Wonder of Colour en naar alle waarschijnlijkheid zou de tattoo vanavond af komen. Daar had ik zelf eigenlijk een hard hoofd in, maar Lisette gaf het een goede kans.

Bij binnenkomst lagen de tekeningen al weer klaar en het duurde niet lang voordat ik plaats kon nemen op het krukje. Daar begon Lisette eerst met de sterren op mijn schouder en terwijl Janine lekker zat te leren, klonk naast het getik van Lisette's verzameling wuivende Chineese katten, alleen het gezoem van de tatoeëer machine door de sfeervolle kamer.

Na een tijdje was het tijd om te gaan liggen en dat vind ik een stuk fijner dan zitten. Op sommige plaatsen voel je het tatoeëren bijna niet en dus doezelde ik af en toe een beetje in, terwijl Lisette gelukkig gewoon door ging!
Janine schoot tussendoor nog wat plaatjes, maar naarmate de avond vorderde werd wel duidelijk dat de tattoo vandaag niet af zou komen. Na bijna 4 uren liggen hield ik het dan ook voor gezien, want ik was het stil liggen meer dan beu!

Eind deze maand staat hij er als het goed is alsnog helemaal op en moet ik alleen nog een keertje terug voor controle. Wordt dus weer vervolgd!

Opnieuw overgeleverd aan de handen van de Brabantse tatoeëerder

Lag ik drie weken geleden nog voor de eerste keer op de 'pijnbank' om de lijntjes te laten zetten, zo was het vandaag tijd om een gedeelte in te kleuren. Althans, zonder kleuren maar mét schaduw. Vanmiddag reed ik dus al om iets na 12 uur richting Achtmaal, om opnieuw een middagje te zweten...

Het was niet meer zo spannend als de vorige keer, toen ik nog geen idee had wat komen ging. Lisette van Wonder of Colour kon dus ook vrijwel meteen aan de slag en zo lag ik tegen de klok van half 2 dan al op de bank en was ik aan de handen van de Brabantse tatoeëerder overgeleverd.

Ze ging koeltjes en uiterst precies te werk en het volledige kunstwerk werd steeds beter zichtbaar naarmate de tijd vorderde. Het zonnetje scheen heerlijk door het raam in m'n gezicht en af toe leek ik zelfs een beetje weg te doezelen.
Nadat Lisette al een aantal uren met de naald in de weer was, was het juist het papiertje waar ze de overtollige inkt mee van mijn arm wreef datgene wat ging irriteren. De huid wordt na een tijdje gevoelig en het lijkt net alsof je aardig verbrand bent op die ene plek. Het was dan ook af en toe een aangename afwisseling wanneer de tattoo even met een desinfecterend goedje werd schoongemaakt. Zo'n beetje hetzelfde gevoel wanneer je een nat koud washandje op je door de zon verbrande arm legt...

Ook het Ganzen-logo kwam deze ronde aan de beurt en na ruim 3 uren kon zat de klus er voor vandaag op. Het meeste inkleur werk is nu voltooid maar ik betwijfel het of het met de 3e afspraak, die de 2e week van mei gepland staat, echt al helemaal af is. We zullen zien!

Als bonus een filmpje dat een beeld geeft hoe het er nu zo'n middag aan toe gaat.

De herinnering blijft

Vroeger interesseerde het me eigenlijk niet. Ik ben er ook niet mee opgegroeid. Eigenlijk niemand in mijn familie heeft er een, behalve mijn nichtje en mijn 'suikerzwager' de laatste jaren, maar verder eigenlijk niemand. Het wordt in onze 'plattelands-cultuur' ook nog steeds een beetje als 'not-done' gezien, maar zelf denk ik daar inmiddels anders over...

Sinds ik een aantal keren met mijn goede vriend Jurien bij zijn huis-tatoeëerder ben geweest, begon mijn interesse in een tatoeage te groeien. Iemand met een tatoeage is niet persé een vreemd persoon, ook niet asociaal of gevaarlijk. In Amerika is het zelfs een beetje vreemd als je er geen hebt en gelukkig slaat de cultuur onder de huidige generatie in Nederland ook een beetje om. Een tatoeage kan iets zijn dat je gewoon graag wilt hebben, maar het maakt het pas écht bijzonder als je er een verhaal bij hebt.

Vanaf vorig jaar juli / augustus ben ik dus zelf eens gaan nadenken over dit 'aandenken voor het leven'. Uiteraard wilde ik niet voor niets een tattoo, maar wilde ik er een die vol stond met symboliek. Het idee werd dan ook in verschillende sessies met Lisette van Wonder of Colour uitgewerkt tot werkelijk waar een prachtig kunstwerk. Niet in kleur zoals ik eerst van plan was, maar met schaduw en diepte. Na maanden van voorbereiden en plannen, was het dan vandaag de dag van de waarheid...

Vanmiddag vertrok ik dan ook samen met Janine en neef Richard richting het Zuid-Brabantse Achtmaal waar we na een uurtje rijden aankwamen. Daar ontving Lisette ons op de gebruikelijke hartelijke manier en de spullen lagen al klaar. Ze liet me de tekeningen nogmaals controleren, alsook de de datum op de verpakking van de naald en zo liet zij mij ook controleren of de rest van de apparatuur steriel verpakt of schoongemaakt was.
Alles bleek in orde en onder het toeziend oog van mijn eigen vriendin en neef tekende ik voor de controles en verklaarde ik niet ziek te zijn of last te hebben van andere klachten.

Terwijl Richard Lisette's vele relikwieën bekeek, zoals haar prijs die ze won op de 'International Tattoo Convention' in Antwerpen, werd mijn arm bloot gelegd en netjes geschoren. Daarna begon het passen en meten van de tekening op mijn arm. Uiteraard waren er al meerdere 'pas-sessies' geweest, maar nu was het allemaal voor het 'echie'.
Lisette maakte een afdruk van de uiteindelijke tekening op mijn arm en na de laatste controle en nog wat geschuif met een ster (waar zowel Richard als Janine over beslisten), nam ik onder toeziend oog van Lisette's huisdieren, plaats op de 'operatietafel'.
Daar lag ik dan. Volledig overgeleverd aan de vaste hand van de tatoeëerder begon ik aan een aantal zwetende uren voor iets dat een aandenken voor het leven moest worden.

Janine keek af en toe tijdens het leren lachend toe terwijl ik het een aantal keren niet kon vermijden om mijn gezicht ietwat te laten vertrekken. Vooral aan de achterkant van mijn arm, bij de triceps en vlak bij de oksel, daar waar veel zenuwen bij elkaar komen, bleek het een erg vervelend gevoel. Gelukkig kreeg ik van Lisette een kleine pauze na ongeveer 1,5 uur, maar daarna ging ze onverbiddelijk verder.

Ondertussen tikte de tijd weg en hield de kat (die waarschijnlijk de koekoek had opgevreten) ons op de hoogte van de uren die verstreken. Ik werd er zo langzamerhand een klein beetje gek van, want tegen het einde van de middag leken er alleen nog vervelende plekjes over te zijn...
Na ongeveer 3 uren bleek de eerste fase van dit 'project' dan eindelijk voltooid. De lijnen waren gezet en hoewel ze nu heel goed zichtbaar zijn wordt de tattoo na genezing van deze ronde nog iets lichter.

In de uiteindelijke tekening wordt de symboliek pas echt zichtbaar. Het ganzen-logo in het midden spreekt voor zich. Het is een bijzondere herinnering aan mijn lieve ome Leen die ons helaas vorig jaar heeft moeten verlaten en waarvoor het logo ook heel speciaal was. Jaren geleden ontwierp ik het eens bij wijze van grap, maar het prijkte op zijn laatste kunstwerk en binnenkort zelfs op zijn grafzerk. Toch staat het ganzen-logo, vergezeld van de tekst 'The Memory Remains' niet álleen voor ome Leen. Ook verwijst het naar opa Arend die alweer bijna 18 jaar geleden overleed en staat het eveneens voor alle 'Ganzen-mannen' uit onze familie.
'The Memory Remains' is daarnaast ook nog een prachtig nummer van Metallica, een band waar ik graag naar luister.
Verder bevat de tattoo een 'P' en een 'L' die voor mijn vader (Pieter Leendert) en mijn ome Leen staan (Leendert Pieter). Ook de letter 'J' is aanwezig, die verwijst naar mijn moeder (Jeanette) en natuurlijk mijn eigen Janine.
In het type-plaatje van de snaredrum zijn de letters 'A', 'J' en 'M' terug te vinden, een verwijzing naar mijn beide opa's (Arend de Gans & Jan Matthijs Visser) en ook mijn eigen officiële naam; Arend Jan Matthijs.
De noten en notenbalken, de snaredrum, de drumsticks en de jaren '50 microfoon mogen denk ik voor zich spreken.

Na dit avontuur besloten we onszelf op een etentje bij McDonalds te trakteren waar ik dan ook even later samen met Richard en Janine aan een heerlijke gezonde maaltijd zat!

Erg leuk om mijn neef en vriendin mee te nemen naar zoiets bijzonders. Een bijzonder aandenken voor het leven, waar ik nog minimaal twee keer voor terug zal moeten.
Let wel, persoonlijk ben ik niet door deze uiterlijke aanpassing veranderd, maar ik zal op deze manier mijn dierbaren en mijn kijk op het leven nooit vergeten...

Wordt vervolgd!

(met dank aan Richard voor de vele foto's van deze heugelijke middag!)