Opeens sprong "op een oude fiets moet je het leren" in mijn gedachten...

Toen we gisterochtend wakker werden, op de dag dat ze écht jarig was, had de postbode al een aardig stapeltje kaarten op de deurmat gelegd. Gretig maakte ze ze open en vulde de reeds eerder bezorgde verjaardagskaartjes aan, zodat het uiteindelijk een dolle boel werd in de kast.

Vanmiddag vierden we Janine's 33e verjaardag voor familie en hoewel we al een tijdje van het kado van haar zus af wisten, was Janine uiteraard toch apetrots met haar nieuwe fiets. Annette had een oude, Engelse opoe-fiets, om weten te toveren van een bijna wrak van misschien wel dertig jaar oud, tot een schitterend en gloednieuw ogend exemplaar. Alles zat er op en er aan, zoals een handig rekje met bijpassend mandje voorop de fiets en een fietstas met bloemetjesmotief achterop. Het zadel was vernieuwd, de banden, handvaten en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Het leek er zelfs even op dat Annette er moeite mee had om afscheid te nemen van haar project, maar nu ze zelfs een heuse 'cursus fietsenmaker' in haar vrije tijd volgt, staat een volgend project alweer te trappelen.

Ook mijn vader vond het een interessant kado en stond er versteld van dat de fiets eigenlijk al zo oud was. Zo zag hij er niet uit! Uiteraard is een fiets niet om er naar te kijken en dus werd er meteen een proefritje gemaakt. Als een kind zo blij reed ze een paar rondjes door de straat, getuige ook het filmpje onderaan deze blog. Overigens sprong opeens het spreekwoord "op een oude fiets moet je het leren" in mijn gedachten, maar dat liet ik maar weer snel varen..!

Terwijl Janine de fiets weer parkeerde en Gijs inmiddels ook visite had, zat onze woonkamer gezellig vol met familie en kletsten we over van alles en nog wat en toonden we vol trots onder andere ons fotoboek van onze reis door de Verenigde Staten.
Ook oma De Gans was van de partij en ondanks haar hoge leeftijd, keuvelde ze gezellig mee. Al schrok ze af en toe even op vanuit haar middagdutje...

Als bonus een filmpje (wel kijken met geluid aan!) waarin Janine de eerste meters op haar nieuwe fiets maakt!

Ons laatste avondje uit

Vanmorgen zaten we opnieuw, zoals het de hele week al gaat, redelijk laat in de ontbijtzaal waar het ontbijt wordt geserveerd. Althans, geserveerd, je moet het zelf uit de bakken scheppen, want zo gaat dat nu eenmaal bij een all-in restaurant.

Daarna huurden we voor de laatste keer een viertal fietsen, want we hadden geen trek in nóg een luie dag. Zo fietsten we niet lang na het ontbijt over de daarvoor bestemde paden, langs de verschillende stranden, opzoek naar een verhuurder van Jet Ski's. Bas en ik hadden namelijk wel zin om even lekker los te gaan met zo'n apparaat, maar na enkele (vanwege de brakke zadels, pijnlijke) kilometers fietsen, vonden we nog steeds niets. Navraag bij een lokale strand-bedden-verkoopster, leerde dat we nóg verder moesten rijden om ons geluk te zoeken en zo deden we dat dan ook.

Na tien minuten kwamen we aan bij een krakkemikkige verhuurder van watersport attributen, maar de beste man bleek maar één Jet Ski te hebben, want van de andere was de pomp kapot. Één zo'n apparaat voor 15 minuten kostte €40,- euro en omdat we niet samen tegelijk konden racen, besloten we het te laten voor wat het was.

We fietsten daarop het hele stuk weer terug naar Kos Stad en kwamen onderweg een straatje tegen dat ik meende te herkennen. We gingen op onderzoek uit en opeens stond ik weer oog in oog met Attena waar ik (zo ik meen) vijftien jaar geleden eens mijn mijn ouders, oom en tante en nichtje Sylvana verbleef. Hoewel ik mij van het beeld van de straat weinig meer kon herinneren, herkende ik het gebouw aan de buitenkant direct en vooral toen ik naar binnen keek, kwamen de herinneringen weer boven.

We besloten terug te rijden naar ons eigen complex, waar we rond de klok van half 4 weer aankwamen en al lezend of spelend met ons mobieltje of iPod, de laatste restjes zonnestralen van deze dag meepikten.
Toen de zon zijn warmte na de klok van zes grotendeels had verloren, liepen we terug naar de kamer en luisterde Bas op mijn laptop nog naar lekkere muziek terwijl de meisjes zich alvast wat optutten voor de avond.

Het was vanavond namelijk ons laatste 'avondje uit' deze vakantie, want morgen rond een uur of 20:00 worden we weer al opgehaald met de bus en rijden we naar het vliegveld. Ons vliegtuig vertrekt daar om 22:30 (alles lokale tijd, het is hier één uur later) en hopen drie uren later weer met beide benen op de grond te staan.

We aten voor de laatste keer bij Van Gogh en net zoals alle avonden was het ook nu weer uiterst gezellig. Hoewel de accommodatie een klein beetje tegen viel, met name qua eten, kunnen daarom ook terugkijken op een geslaagde, gezellige en lekker luie vakantie, waarin we bovenal de batterijen voor de komende tijd weer opgeladen hebben!

Een mooie, sportieve zonsondergang...

Ik merk dat ik nog wel een flink aantal kilometers moet maken voordat we 11 november weer met een clubje naar Ottenburg af kunnen reizen, om ons zelf helemaal stuk te rijden op 45 kilometer ruig terrein in de Belgische Ardennen, zoals we dat 4 en 2 jaar geleden ook al eens ondernamen.
Zo reed ik (en ik was absoluut niet in vorm!) vanavond al in hoog tempo met Addie, Alex en Keuf de prachtige zonsondergang tegemoet en genoten we daar nog even van tijdens een tussenstop aan het einde van de Slikken van Flakkee.

Zoals gezegd was ik vanavond niet helemaal in vorm, maar de 31,5 kilometer legden we toch met gemiddeld 27,5 kilomter per uur af. Geen slechte score dus.
Bij thuiskomst was Janine net klaar met haar Yoga-lessen op de Wii en was nu Aerobics aan het doen. Ik deed daarna nog even een potje tennis, voordat ik onder de douche sprong en vergaarde nog net even op de Tennis-Pro-status. Zou ik nu genomineerd worden voor sporter van het jaar?

Een déjà vu met een gebeurtenis van zo'n 12 jaar geleden

Het was zo rond 6:45 toen ik naast mij opeens iemand rechtop in bed voelde zitten. Natuurlijk was het Janine, wie anders. "Shit!" hoorde ik opeens en terwijl ik nog voor driekwart sliep mompelde ik "huh, wat?". "We zijn de container vergeten buiten te zetten" hoorde ik haar nog half slaperig mompelen. Die werd namelijk vandaag geleegd, want op de reguliere dag, maandag, was het 2e paasdag en dan waren ook de vuilnismannen vrij natuurlijk. Volgens mij beet ik haar iets van "ja dan zet je hem lekker buiten" toe, althans dat probeerde ik want ik verkeerde nog steeds met mijn ene been in dromenland. Toch hoorde ik haar na nog wat gemompel met tegenzin uit bed stappen en de trap aflopen. Foute boel voor mij in zo'n situatie. Ik slaap overal doorheen, maar áls ik eenmaal wakker wordt dan is er geen houden meer aan. Zo werd ik dus langzaam wakker, hoe hard ik daar ook tegen probeerde te vechten. Nog steeds in een roes hoorde ik de vogeltjes fluiten. Ik stond direct naast het bed, want dat kon maar een ding betekenen. Goed weer! Ik liep naar het raam toe, rukte de gordijnen open en zag een strak blauwe lucht voor me en een lekker zonnetje. Ik kuste Janine, die inmiddels weer terug in bed gekropen was, goeiemorgen en riep dat ik ging fietsen.

En zo kwam het dus dat ik om 7:30 al op de fiets zat richting Stellendam. Lekker midden door de polder wat enkele aangename uitzichten opleverde. Wat was het heerlijk om zo vroeg al met dit weer te gaan fietsen, lekker ver van de dorpen en de langsrazende auto's vandaan en wat had ik het de laatste tijd gemist, het echte "fietsweer".
Bij Stellendam gekomen bleek de pijp die daar sinds kort onder de weg door en langs de hoofdweg ligt ook gewoon midden over het fietspad te lopen. Ze hadden er wel een handig bruggetje neergelegd en gezien het natte wegdek besloot ik een goede raad op te volgen en hoewel ik me iedere dag als ik naar de zaak rijd afvraag waar die pijpleiding voor dient, wist ik het helaas nu nog steeds niet.

Ik fietste direct door naar de Visafslag van Stellendam. Gisteren vond ik namelijk op een van mijn favoriete websites Dumpert.nl een foto van de haven waarin het water enorm hoog stond. Het water had zelfs een van de auto's al voor de helft aan het zicht onttrokken en ik besloot dat eens met eigen ogen te bekijken. Toen ik daar aankwam was er van dat alles helaas niets meer te zien en lagen de Cornelis Jannetje uit Goedereede en de GO-8 er weer normaal bij. Niet echt een spektakel dus.

En dus reed ik door naar de Goereese sluis, die ik eigenlijk nog nooit van dichtbij had bekeken. De sluisdeuren waren in ieder geval gesloten, maar van de hoge waterstand was geen sprake meer. Toch leuk om de brugdelen eens van dichtbij te bekijken en volgens mij was de sluiswacht allang niet meer langsgeweest of liep hij iedere ochtend met zijn ogen nog dicht van de slaap naar zijn hokje. Dat bedacht ik me namelijk toen ik dit bordje voor het raam zag staan, waar op de laatste regel een heel ongelukkige letter ontbrak. Of hadden we hier te maken met een sluiswacht met ongezouten humor? Enfin, ik reed nog een stukje door en keek uit over de binnenhaven van Stellendam. Ik genoot nog even van het mooie weer maar toen ik mij omdraaide kreeg ik een déjà vu met een gebeurtenis van, ik denk, nu zo'n 12 jaar geleden.

Ik herinnerde mij opeens de storm die toen over Nederland raasde en waar ik samen met mijn moeder angstige momenten in beleefde. Het was midden in de zomer en ik woonde in die tijd nog in Stad aan het Haringvliet. In Middelharnis was de jaarlijks terugkerende Havendag, waar ik met mijn moeder op de fiets naartoe ging. Dat was namelijk zo'n kilometertje of 10 en dus goed te doen.
Op de terugweg daar vandaan pakten donkere wolken zich in een rasend tempo, vlak boven ons samen. We fietsten zo hard we konden en ik kon harder dan mijn moeder waarop zij mij zei dat ik maar alvast vooruit moest fietsen, zij kwam later wel en zo kon ik de ramen dichtdoen die thuis nog open stonden. Ik weigerde, want ik liet mijn moeder niet alleen. Gelukkig maar, want nog geen 500 meter verder barstte de hel letterlijk los. Ik zal het nooit vergeten. Het waaide al hard, maar vanuit het niets zette de storm op. Ik zag grote dikke takken van de bomen vliegen, waar wij nog maar 100 meter vandaan waren. Het was bijna niet te doen en we waaiden van het fietspad af. Het lukte me om bij de eerste boerderij te komen, maar toen ik achter mij keek was mijn moeder nergens te bekennen. Ik wilde terug gaan en ik riep de longen uit mijn lijf om mijn moeder, maar de wind, die kilo's zand meenam zo leek het, was te sterk voor me en ik kon nog net de voordeur van de boerderij bereiken die met een harde klap open waaide. De bewoonster liep naakt door de kamer maar dat deerde me niet, ik moest mijn moeder zien te redden. Redelijk overstuur deed ik snel mijn verhaal en zag zelfs een auto door de wind verplaatst worden die langs het woonhuis stond. Nadat ik me realiseerde dat ik mijn moeder misschien wel voor de laatste keer levend had gezien, vloog opeens de voordeur voor de 2e keer open en daar stond mijn moeder, doorweekt en bijna aan het einde van haar krachten. Ze had onderaan de dijk zitten wachten totdat de storm zou stoppen maar kwam er al snel achter dat dat niet zo'n goed plan was.
Eenmaal op krachten gekomen en de storm voorbij was reden we terug naar huis. Overal was de schade zichtbaar. Schuurdeuren waren uit hun rails geslagen en lagen midden op straat. Honderden kapotte dakpannen lagen in duizenden stukken op de weg. Thuis was het ook een drama. De gordijnen achter de open ramen waren doorweekt van het regenwater, de vloer op de slaapkamer was drijfnat en het water liep al via de houten vloer, zo naar beneden, de keuken in. Het was een ramp...

Ik fietste zo hard ik kon, met de gedachte dat ik het toch niet droog zou houden, maar ik hoopte dat wat mij toen overkomen was, me niet nog een keer gebeurde. De lucht werd alsmaar donkerder en wat ik tegemoet reed zag er niet best uit en het begon te regenen. Ik besloot mezelf in een fietstunneltje in "veiligheid" te brengen en na een tijdje wachten kwam er na de regen gelukkig weer zonneschijn. Het was ook alles meegevallen, de regen duurde maar kort en was niet echt hevig te noemen. Zo'n ervaring als toen, bleef mij deze keer bespaard.

Ik fietste snel naar huis, voordat het weer zou gaan regenen en toen ik vlakbij Ouddorp de regenboog de grond zag raken zag ik ook dat ik een mijlpaal had bereikt. Na anderhalf jaar had ik precies 2.000 kilometer gereden. Doorweekt maar met een brede glimlach reed ik verder huiswaarts...

Ik kreeg de zomer al fietsend in mijn bol

Dit jaar had ik hem volgens mij voor het eerst in mijn leven en hij kwam dan ook hard aan. Als iemand er normaal gesproken over begon deed ik het voorheen altijd af als onzin, maar vanaf nu weet ik precies wat het is.

Wellicht dat het ook te maken heeft met de bijna-oplevering van ons nieuwe huis en met het feit dat ik nu in een huis zit, zonder dat daar ook maar één herkenbaar meubelstuk van mezelf terug te vinden is.

Ik heb het natuurlijk over de allom bekende "winterdip", die gepaard gaat met onder andere chagrijnige gezichten en lusteloze dagen en het vreselijke "met het donker weg en met het donker thuis" fenomeen.

Vandaag merkte ik voor het eerst weer overal vrolijke gezichten, want toen ik vanochtend uit mijn bed kwam en uit het raam keek, scheen het zonnetje al vollop en stond er geen wolkje aan de lucht. Dat beloofde veel goeds!

Eerst even mijn "To-Do-Lijstje" afwerken voor die dag. Zo moesten eerst mijn paarden opnieuw beslagen worden (in werkelijkheid ging er nieuw rubber onder Honda), waarna ik direct doorreed naar Jurien zodat we koers konden zetten richting Bergen op Zoom. 's Avonds zouden we namelijk de verjaardag van Alex vieren, die eerder die week weer een levenjaar mocht bijschrijven en ik had het idee geopperd om een cadeaubon van Hopmans Fietsgigant te geven. Ik wist namelijk al dat Alex een mountainbike zou krijgen voor zijn verjaardag en zelf kom ik af en toe bij Hopmans omdat ze daar écht alles hebben wat het hartje de MTB'er, de ATB'er of de wielrenner begeert, zowel qua kleding en accessoires als de fietsen zelf.

Toen ik daar van terug kwam, was het voor mij een uitgemaakte zaak... ik moest en zou op de fiets springen, en op gepaste manier afscheid nemen van mijn winterdip.
Zo liet ik mijn lange winterhandschoenen voor het eerst dit jaar eens lekker links liggen en hoewel ik de korte-fiets-broek nog niet aandurfde kreeg ik de zomer al fietsend in mijn bol.
Zo genoot ik ter hoogte van Port Zélande even van het uitzicht en zag ik pal rechts van mij de zon tussen de masten van de jachtjes door schitteren. Na weer wat kilometertjes verder te zijn gefiets of begaanbare en bijna-onbegaanbare paadjes kwam ik een tunnel tegen waarvan ik het bestaan nog niet wist. Gelukkig maar, want ik voelde er niets voor om met behulp van vreemde kapriolen aan de overkant van de drukke weg te geraken.
Mijn plan was immers over via de andere zijnde van de Brouwersdam weer terug te fietsen en toen ik aan de andere kant van de tunnel kwam en de trap naar boven was opgelopen was het uitzicht en daarmee ook het weer, niet minder adembenemend dan aan de andere kant.

Na nog even van het zonnetje en het uitzicht te hebben genoten, liet ik de andere kant voor wat het geweest was en vervolgde mijn weg terug naar huis, dit keer met de zon recht in mijn gezicht.

Heerlijk, laat de zomer zon maar komen, want ik ben er klaar voor...