Vroeger interesseerde het me eigenlijk niet. Ik ben er ook niet mee opgegroeid. Eigenlijk niemand in mijn familie heeft er een, behalve mijn nichtje en mijn 'suikerzwager' de laatste jaren, maar verder eigenlijk niemand. Het wordt in onze 'plattelands-cultuur' ook nog steeds een beetje als 'not-done' gezien, maar zelf denk ik daar inmiddels anders over...
Sinds ik een aantal keren met mijn goede vriend Jurien bij zijn huis-tatoeëerder ben
geweest, begon mijn interesse in een tatoeage te groeien. Iemand met een tatoeage is niet persé een vreemd persoon, ook niet asociaal of gevaarlijk. In Amerika is het zelfs een beetje vreemd als je er geen hebt en gelukkig slaat de cultuur onder de huidige generatie in Nederland ook een beetje om. Een tatoeage kan iets zijn dat je gewoon graag wilt hebben, maar het maakt het pas écht bijzonder als je er een verhaal bij hebt.
Vanaf vorig jaar juli / augustus ben ik dus zelf eens gaan nadenken over dit 'aandenken voor het leven'. Uiteraard wilde ik niet voor niets een tattoo, maar wilde ik er een die vol stond met symboliek. Het idee werd dan ook in verschillende sessies met Lisette van
Wonder of Colour uitgewerkt tot werkelijk waar een prachtig kunstwerk. Niet in kleur zoals ik eerst van plan was, maar met schaduw en diepte. Na maanden van voorbereiden en plannen, was het dan vandaag de dag van de waarheid...
Vanmiddag vertrok ik dan ook samen met Janine en neef Richard richting het Zuid-Brabantse Achtmaal waar we na een uurtje
rijden aankwamen. Daar ontving Lisette ons op de gebruikelijke hartelijke manier en de
spullen lagen al klaar. Ze liet me de tekeningen nogmaals
controleren, alsook de de datum op de verpakking van de naald en zo liet zij mij ook controleren of de rest van de apparatuur steriel verpakt of schoongemaakt was.
Alles bleek in orde en onder het toeziend oog van mijn eigen
vriendin en neef tekende ik voor de controles en
verklaarde ik niet ziek te zijn of last te hebben van andere klachten.
Terwijl Richard Lisette's vele
relikwieën bekeek, zoals haar
prijs die ze won op de 'International Tattoo Convention' in Antwerpen, werd mijn arm bloot gelegd en netjes
geschoren. Daarna begon het
passen en meten van de tekening op mijn arm. Uiteraard waren er al meerdere 'pas-sessies' geweest, maar nu was het allemaal voor het '
echie'.
Lisette maakte een
afdruk van de uiteindelijke tekening op mijn arm en na de laatste
controle en nog wat geschuif met een ster (waar zowel Richard als Janine over beslisten), nam ik onder toeziend oog van Lisette's
huisdieren, plaats op de '
operatietafel'.
Daar
lag ik dan. Volledig overgeleverd aan de vaste
hand van de tatoeëerder
begon ik aan een aantal zwetende uren voor iets dat een aandenken voor het leven moest worden.
Janine keek af en toe tijdens het leren
lachend toe terwijl ik het een aantal keren niet kon vermijden om mijn
gezicht ietwat te laten vertrekken. Vooral aan de achterkant van mijn arm, bij de triceps en vlak bij de oksel, daar waar veel zenuwen bij elkaar komen, bleek het een erg vervelend gevoel. Gelukkig kreeg ik van Lisette een kleine
pauze na ongeveer 1,5 uur, maar daarna ging ze onverbiddelijk
verder.
Ondertussen tikte de tijd weg en hield de kat (die waarschijnlijk de koekoek had
opgevreten) ons op de hoogte van de uren die verstreken. Ik werd er zo langzamerhand een klein beetje
gek van, want tegen het einde van de middag leken er alleen nog
vervelende plekjes over te zijn...
Na ongeveer 3 uren bleek de eerste fase van dit 'project' dan eindelijk
voltooid. De lijnen waren gezet en hoewel ze nu heel goed
zichtbaar zijn wordt de tattoo na genezing van deze ronde nog iets lichter.
In de
uiteindelijke tekening wordt de symboliek pas echt zichtbaar. Het ganzen-logo in het midden spreekt voor zich. Het is een bijzondere herinnering aan mijn lieve ome Leen die ons helaas vorig jaar heeft moeten verlaten en waarvoor het logo ook heel speciaal was. Jaren geleden ontwierp ik het eens bij wijze van grap, maar het
prijkte op zijn laatste kunstwerk en binnenkort zelfs op zijn grafzerk. Toch staat het ganzen-logo, vergezeld van de tekst 'The Memory Remains' niet álleen voor ome Leen. Ook verwijst het naar opa Arend die alweer bijna 18 jaar geleden overleed en staat het eveneens voor alle 'Ganzen-mannen' uit onze familie.
'The Memory Remains' is daarnaast ook nog een prachtig nummer van Metallica, een band waar ik graag naar luister.
Verder bevat de tattoo een 'P' en een 'L' die voor mijn vader (Pieter Leendert) en mijn ome Leen staan (Leendert Pieter). Ook de letter 'J' is aanwezig, die verwijst naar mijn moeder (Jeanette) en natuurlijk mijn eigen Janine.
In het type-plaatje van de snaredrum zijn de letters 'A', 'J' en 'M' terug te vinden, een verwijzing naar mijn beide opa's (Arend de Gans & Jan Matthijs Visser) en ook mijn eigen officiële naam; Arend Jan Matthijs.
De noten en notenbalken, de snaredrum, de drumsticks en de jaren '50 microfoon mogen denk ik voor zich spreken.
Na dit avontuur besloten we onszelf op een etentje bij
McDonalds te trakteren waar ik dan ook even later
samen met Richard en Janine aan een heerlijke gezonde
maaltijd zat!
Erg leuk om mijn neef en vriendin mee te nemen naar zoiets bijzonders. Een bijzonder aandenken voor het leven, waar ik nog minimaal twee keer voor terug zal moeten.
Let wel, persoonlijk ben ik niet door deze uiterlijke aanpassing veranderd, maar ik zal op deze manier mijn dierbaren en mijn kijk op het leven nooit vergeten...
Wordt vervolgd!
(met dank aan Richard voor de vele foto's van deze heugelijke middag!)
Vandaag was het officieel de laatste keer dat ik voor mijn eerste tatoeage terug moest naar Wonder of Colour in Achtmaal. Een 'controle-ronde' noemt zij dat, waar zij het resultaat na drie maanden genezen nog eens controleert en ze bepaalt of sommige stukken nog wat bijgewerkt moeten worden. 'Service van het huis' dus!
