We zijn weer thuis!

We zijn ergens een halve dag kwijt geraakt, toen we van Los Angeles via Atlanta in de toekomst naar Amsterdam vlogen. Eigenlijk best bizar, want in feite reis je ook in de toekomst als je opeens 24 uur later ergens aankomt maar je er 'maar' 14 uur over gedaan hebt...

Vanochtend om half 9, gelukkig weer Nederlandse tijd, landden we op het vliegveld van Schiphol, met de meest zachte landing die ik ooit heb meegemaakt. Zo lichtjes, dat we bijna niet merkten dat we al aan de grond zaten. Chappeau voor de piloot!

Nadat Janine's moeder en haar zus ons aan het begin van de vakantie hadden weggebracht, wast het nu de beurt aan mijn vader en moeder om ons weer op te halen. Voor die gelegenheid had mijn moeder zelfs een toepasselijke ballon gekocht en konden we nadat we eindelijk onze koffers hadden kunnen omarmen (onze koffers waren gewoon een half uur kwijt en daar stonden we dan als laatst overgeblevene met nog enkele slachtoffers, wanhopig te wachten...) met een gerust hart op de achterbank van pa's Ford plaatsnemen.

Via Ouddorp, waar we Gijsje ophaalden van zijn logeeradres bij Janine's ouders en eindelijk weer eens met ons huistijger konden kroelen, reden we naar huis en ploften daar voor het eerst sinds enkele weken weer eens neer op onze heerlijk eigen vertrouwde bank.

Bijna 5.000 kilometer met de auto, zo'n 30.000 kilometer met het vliegtuig en heel veel kilometers met de benenwagen, bus en metro, brachten ons veel moois dat Amerika ons te bieden bleek te hebben. Een prachtig land om eens te bekijken en te proeven. Aardige mensen, bijzondere natuur en bizar eten. Dat laatste zal ik niet zo missen overigens, maar al met al is dit een vakantie om serieus nooit meer te vergeten!

Universal Studios Hollywood

Onze laatste dag van onze Amerika Toer brachten we door in het themapark van Universal Studios in Hollywood. Een brede rode loper en een hoge poort brachten ons in een andere wereld. De wereld van film en entertainment, die vele geheimen kent en we eigenlijk alleen maar van TV of uit de bioscoop kennen.

We besloten na binnenkomst daarom eerst de studio tour te doen, net als vele anderen trouwens. We reden met een treintje langs de verschillende studios waar bekende films, TV-series of shows opgenomen werden en zagen de bijbehorende bekende auto's van bekende zoals die van Magnum, of reden langs de set van Jaws en door de straat van Desperate Housewifes die daar vlak achter schijnt te liggen (wie had dat gedacht dat Jaws in de achtertuin van de Wanhopige Huisvrouwen zou rondzwemmen!). We kwamen zelfs door de straat waarin het vliegtuig is neergestort in de film War of the Worlds en maakten een scène mee uit de film Backdraft waar bijna alles in de fik stond. We zagen zelfs de allom bekende Warner Brothers Studios liggen!

In het pretpark dat om de studios heen gebouwd is, beleefden we veel plezier in de duizelingwekkende achtbanen van The Mummy en Jurassic Park en hielpen ook The Hulk nog een handje.
Ook de show 'Waterworld', die gelieerd is aan de gelijknamige film met Kevin Costner, was een spektakel. Veel water, geweld (allemaal nep!) en explosies kwamen aan ons voorbij, tot zelfs neerstortende vliegtuigen aan toe (ja het kon echt allemaal!).
Iets rustiger waren de 'Animal Actors' waar de dieren hun kunsten vertonen en laten zien dat ze erg goed getraind zijn.

Uiteraard bezochten we ook voor de laatste keer deze vakantie een Hard Rock Cafe dat om de hoek bij de studio's lag. Het was daar wel even zoeken maar uiteindelijk kon ik mijn verzameling drumsticks dan aanvullen met een paar bijzondere exemplaren uit Hollywood.
Ook kochten we enigszins noodgedwongen nog een koffertje om alle spullen mee terug te nemen morgen, want de twee koffers die we van huis vandaan meegenomen hadden, voldeden al lang niet meer!
Daarna stapten we met pijnlijke voeten weer de metro van Hollywood in en probeerden nog op een anders station uit te stappen en nog een klein stukje van de stad te zien, maar dat bleek toch tegen te vallen. De straat waar we op uitkwamen leek wel een achterbuurt te zijn en we konden ook nergens de grote letters van 'Hollywood' in de bergen ontdekken. Dat was dus de enige missie die we deze vakantie niet gingen volbrengen, want we waren erg moe en morgen moeten we weer vroeg op staan om rond 7:00 lokale tijd op het vliegveld te zijn.

Wat een dag, wat een vakantie! Morgen weer naar huis, via een vlucht van 14 uur en nog wat wachttijd op onze tussenstop in Atlanta. Dat wordt dus even bijkomen want wij stappen hier om 9 uur in het vliegtuig (op zondag) en landen in Nederland rond 9 uur (op maandag). Dan zijn er dus 24 uur verstreken, maar zijn we er ergens 10 kwijt geraakt?!

Een lange rechte weg naar Los Angeles

Toen we vanmorgen alweer vertrokken vanuit onze residentie, zagen we pas echt hoe we erbij zaten. We hadden vannacht tussen vele grote palmbomen en strak gemaaide gazonnetjes geslapen.

Samen namen we eerst even een bordje pannenkoeken zoals we dat al bijna gewend zijn geraakt hier in Amerika, alvorens we uitcheckten.
We reden vanuit Scottsdale, via Phoenix (volgens mij kun je het zo'n beetje zien als het in elkaar vergroeide Middelharnis / Sommelsdijk, maar dan een poepie groter), de I-10 op. Zoals ik gisteren al aankondigde, bleek dit een hele saai en vooral lange rechte weg te zijn, dwars door een dor gebied, waar werkelijk niets bijzonders te zien was. Het bleek ruim 550 kilometer rechtdoor te zijn voordat we bij Los Angeles uit zouden komen en ik kan u melden, dat is bijzonder saai. Vooral omdat het Amerikaanse verkeer, heel irritant is. Hier blijft men namelijk op het dooie gemakkie op de linker baan rijden en mag je gewoon rechts inhalen, maar als de auto voor je nèt een fractie harder gaat als de vrachtwagen op de rechter baan, dan is dat zéér onaangenaam. En dan druk ik me nog zachtjes uit...

Gelukkig, na uren rechtdoor rijden, en vele verslagen van de herdenking van 9/11 gehoord te hebben via de radio, reden we opeens L.A. binnen en zagen borden met bekende namen, zoals Hollywood, Santa Monica, Pasadena, en Mullholland Drive waar alle sterren zo'n beetje wonen.
Door het drukke verkeer wisten we ons een naar ons hotel te wurmen, dat we overigens snel hadden gevonden. De Mexicaans aandoende entree ervan deed ons verwonderen, want een dergelijk hotel hadden we deze vakantie nog niet gezien. Het was of men speciaal voor onze laatste 2 dagen nog een bijzonder hotel uitgezocht had, met onder andere fraai versierde deuren en lange, sprookjesachtig verlichte gangen. Ook onze kamer was knus en gezellig ingericht, alleen een beetje warm, maar dat was nou ook geen onoverkomelijk probleem.

Direct na aankomst schoot ik mijn zwembroek aan en zwom een paar baantjes in het zwembad dat zich buiten bevond. Daarna luierden we wat en trokken we downtown L.A. in om het hier een beetje te bekijken. Dat viel echter wat tegen, want het was erg rustig in de stad. Niets vergeleken bij New York, maar dat klopte ook wel toen we even later in een eettentje vroegen of we nu wel in het bruisend middelpunt waren.
Voor de echte beleving werden we dan ook doorverwezen naar Hollywood, waar we gemakkelijk met de metro konden komen. Dat besloten we dan ook maar toen doen, maar toen we tussendoor even terug waren op de hotelkamer om betere schoenen voor Janine te halen, veranderde ons plan. Het bed lag zó lekker, dat we besloten om misschien morgenavond nog even Hollywood in te trekken, voordat we de andere dag via het vliegveld LAX naar huis zullen vliegen...

Morgen dus de Universal Studios verkennen en ook nog even de laatste paar drumsticks zien te scoren in het Hard Rock Cafe. Of we daarna nog puf voor Hollywood hebben zal de tijd leren. Feit is echter dat morgen onze laatste dag in the States aanbreekt. Wat hebben we veel gezien de afgelopen 2 weken en wat lijkt New York weer al lang geleden...

Van de Grand Canyon via Sedona naar Phoenix / Scottsdale

Allereerst wil ik iedereen die mij / ons in de afgelopen weken hebben gevolgd, bedanken voor hun vele leuke en lieve reacties via de blog, krabbels via Hyves of berichtjes via de mail of sms. We vinden dat erg leuk en waarderen dit enorm! Vaak genoeg krijgen we ook erg leuke reacties van mensen die niet zo dicht bij ons staan en wat dan een complete, aangename verrassing is! Helaas kan ik deze mensen niet altijd terug mailen om te bedanken, omdat er geen e-mail adres meegestuurd wordt, maar bij deze dus ontzettend bedankt!

Vandaag reden we een vrij saaie rit. Veel dor en droog gebied en we stuurden daarom ook eventjes de Highway af naar het cowboy dorpje 'Sedona' om te kijken of daar nog iets te beleven viel.

Hoe dichter we bij Sedona kwamen, des te mooier werd het landschap en dat bleek ook wel toen we in het dorpje zelf aankwamen en we vanaf onze parkeerplaats al een prachtig uitzicht hadden.
Sedona bleek een flink dorp te zijn, maar het bruisende gedeelte was toch wat kleiner dan gedacht. Wel waren er veel leuke winkeltjes met échte (Stetson) cowboy hoeden. Uiteraard heb ik er wat gepast (en vergeten foto's te nemen!), maar niet gekocht, want als ik 'm op Flakkee draag dan pies ik waarschijnlijk ver naast het potje...

Wel was het er ongelooflijk warm en het kwik moet zo tegen de 40 graden hebben gelopen. Er was geen wind en de zon scheen fel, maar gelukkig vonden we nog net een beetje schaduw op een terrasje, waar we ons prima vermaakten en een lekkere lunch nuttigden.

Nadat we Sedona wel hadden gezien, vervolgden we onze weg naar Phoenix. Ook deze weg was ongelooflijk saai maar kwamen op een gegeven moment wel in een gebied met ongelooflijk veel cactussen. Omdat Janine's vader een échte cactus kenner én verzamelaar is (hij heeft vele bijzondere in zijn kas staan), zette ik de auto langs de snelweg en liep een eindje het veld in. Daar fotografeerde ik een grote 'bos' cactussen en wat te denken van deze enorm grote cactus waar Janine maar een klein meisje bij lijkt?

Over cactussen gesproken, we belandden enkele honderden kilometers verder in de grote stad Phoenix, waar we de 'Dessert Botanical Garden' bezochten. Hier zagen we de meest uiteenlopende soorten cactussen. De een nog groter dan de andere en zelfs vele soorten met mooie bloemetjes.
Het 'Dessert' in de naam, deed zijn naam eer aan, want de zon brandde op onze hoofden en het was er echt ongelooflijk heet. Zo moest het ook wel in de woestijn zijn (we zaten tenslotte ook in Arizona) en we moesten dan ook regelmatig bijkomen bij een verkoelend fonteintje, of de schaduw.

In Phoenix zelf, zochten we uiteraard ook het daar aanwezige Hard Rock Cafe op en genoten daar van ons inmiddels favoriete gerecht, naast een blouse die ooit van Elvis Presley was en naast een echte Les Paul, van de onlangs overleden Les Paul zelf. Of wat te denken van een, door alle bandleden gesigneerde, gitaar van Metallica (ik gok van Hetfield?) die in mijn gezichtsveld hing, of het 'Explorer' model van John Entwistle van The Who?
Erg gaaf altijd, de vele interessante iconen die je overal ter wereld in deze keten tegen komt. Uiteraard kon ik zelf ook niet vertrekken voor ik een 'icoon' had gescoord en breidde ik mijn collectie USA drumstick dan ook uit met een Phoenix exemplaar.

Het werd al donker en haastten ons naar het hotel. Dit bleek een schitterend resort te zijn, waar we nog lekker samen ontspannend onder de sterrenhemel in het zwembad gezwommen hebben. Daarna zijn we snel naar bed gegaan, want de bedden nodigden toch wel erg uit, na opnieuw een pitte dag achter de rug te hebben, met vele nieuwe indrukken.

Morgen begint onze laatste reis van deze vakantie, wanneer we van Phoenix naar Los Angeles zullen rijden. Dat kan wel eens een saaie rit worden, want als we de kaart zo bekijken, dan lijkt het één recht stuk te zijn! Dat wordt morgen dus verstand op nul en de cruise control aan...

Van San Francisco door Yosemite Nat. Park naar Mammoth Lakes

De rit viel met geen pen te beschrijven, laat staan met een toetsenbord te typen. Vandaag reden we de mooiste rit van onze reis tot nu toe.

We vertrokken vanochtend weliswaar met wat problemen vanuit San Francisco, maar de rest van de dag maakte dat ruimschoots goed. We wisten namelijk niet precies hoe we nu de stad uit moesten komen, want de Bay Bridge was afgesloten en dat was toch eigenlijk de hoofdader waar we overheen moesten en ook onze GPS bleef ons dat vertellen, ondanks dat ik vele highway's probeerde. Uiteindelijk zijn we gewoon ouderwets per kaart en vragen bij een benzinestation toch op weg naar Mammoth Lakes gegaan en reden allereerst over een gigantische brug van wel 12 kilometer lang. Daarna reden we over lange brede wegen die ons door de bergen voerde en uiteindelijk op een hele vlakke vallei bracht.

We stopten nog eens voor een broodje bij de Subway en wat drinken in te slaan voor onderweg. Daar kochten we ook zo'n handige coolbox van piepschuim, die we vulden met een zak ijsblokken, want dat kun je hier allemaal gewoon voor een paar dollar bij de supermarkt kopen.

Onze Kia bracht ons overal. Ondanks dat ik er een beetje mopperig over was, geef ik hem, nu na een flink stuk gereden te hebben, als nog het predikaat 'oké'. Zo bracht hij ons al snel bij een gigantisch meer waar men druk aan het watersporten was, en reed hij ons stijl de berg op, totdat we bovenaan even stopten, voor informatie over de waarschijnlijk afgesloten weg naar onze bestemming. Daar zagen we overigens nog een échte camper, want zo (en vaak nog mooier en luxer) rijden ze hier in Amerika rond. Vaak genoeg zie je er dan ook nog een personenauto achter hangen, die ze dapper achter zich aan slepen. Het is dan ook niet zo gek dat deze wagens ontzettend roken als ze optrekken en zo stond Janine, die juist de 'Fire Information' aan het checken was, kort daarna flink te kuchen.

Helaas lazen we (en dat hadden we ook al op de radio gehoord) dat 'Freeway 120' afgesloten was wegens bosbranden en dat was nou net de weg die ons door 'Yosemite Valley' zou leiden. We konden een omweg nemen, maar dat zou een aantal extra reisuren kosten en we moesten sowieso al ver reizen vandaag. We lieten dan ook maar, hoe jammer ook, Yosemite Valley voor wat het was en namen genoeg met de rest van 'Yosemite National Park'.
Onderweg zagen we nog een Eland en Emoe, ik weet het niet, maar erg goed ging het niet met 'm. Hij lag midden op de weg nog een beetje na te spartelen en Janine was zo confuus dat ze vergat een foto te maken. Een erg zielig gezicht, maar of hij nou lag te creperen omdat hij was aangereden of gewoon van een berg gestort was, bleef ons onduidelijk.

We stopten nog een keer bij een leuk winkeltje voor wat te eten en te drinken en reden verder door het bijzondere landschap. We hadden nog wel een keer zicht op de Valley, maar die stond dan ook vol rook en we zagen al grote stukken met verbrande bomen.
Hoewel we de gigantische bomen van soms wel 30 meter doorsnee door de bosbrand moesten missen, kwamen we alsnog voor Nederlandse begrippen, grote bomen tegen en genoten van de prachtige vergezichten en werden zelfs nog even romantisch...

Verderop zagen we fantastische rotspartijen afgewisseld met adembenemende natuur en werkelijk schitterende open vlakten, waar dan opeens weer een schattig meertje in tevoorschijn kwam.
Het werd al avond en de zon begon al te zakken en nam de temperatuur met zich mee. We zagen ook nog het gigantische 'Mono Lake' en reden niet veel later het karakteristieke 'Mammoth Lakes' binnen. Je waant je hier in Oostenrijk, want het is een echt wintersport gebied en er staan dan ook werkelijk schitterende huizen. Ook ons hotel, het 'Austria Hof' deed ons aan Oostenrijk denken en we keken zelfs zo op de stoeltjeslift, die in de winter tienduizenden mensen naar boven vervoeren.

Wij hadden echter alleen oog voor onze relaxte kamer en dito bed, en nadat we beneden in het restaurant allebei een heerlijke Wienerschnitzel burgemeester hadden gemaakt (zoals dat in een echt wintersport gebied ook normaal is) en ook nog een toost uit brachten op de rest van onze reis, vielen we al gauw in slaap op het heerlijke bed.

Morgen wellicht opnieuw een indrukwekkende reis voor de boeg, namelijk door een van de heetste plekken op aarde: 'Death Valley', dat ons uiteindelijk naar 'Las Vegas' zal leiden! We zijn benieuwd!

Als bonus een filmpje vanuit Yosemite National Park, vlak voordat we bij de foto met dat blauwe meer uitkwamen. Hier bevond zich een uitkijkpunt over bijzondere rotsformaties.

Bijzonder commerciële watervallen

We begonnen vandaag de dag in Niagara Falls met een stevig ontbijt zoals ze dat in de Verenigde Staten / Canada kennen. Daarna vertrokken we naar de Niagara Falls (watervallen) die zich zo'n beetje aan het einde van de straat bevonden.

De Skylon Tower torende hoog boven de stad uit. Een stad die overigens vooral veel weg had van een complete kermis, want overal waar je keek zag je schreeuwerige aankondigingen of neonreclame. Gelukkig duurde het niet lang voor we de stad een eindje achter ons lieten en kwamen we aan bij de echte Niagara Falls. Daar was het tenslotte ook allemaal om te doen! We genoten aller eerst van het adembenemende uitzicht en besloten toen om de watervallen van dichtbij te bekijken, in plaats van er vanaf Canadese zijde naar te staren.

We kochten tickets voor de 'Maid of the Mist' boottocht en gelukkig was het hoogseizoen al voorbij en konden we vrijwel meteen doorlopen. Daar stonden we dan tussen al die fotograferende en filmende Japannertjes en ik deed lekker net zo hard mee.
In onze fel blauwe poncho's namen we de ene na de andere foto en al helemaal toen we met de boot, langs en tot vlak bij de watervallen kwamen. Het was slimmer om mijn camera's op te bergen en alleen het wegwerpcameraatje dat ik bij Maid of the Mist kocht, had ik nog in mijn hand. Het leek alsof we in een keiharde plensbui terecht waren gekomen, zoveel water kregen we over ons heen en we waren dan ook helemaal doorweekt. Tot overmaat van ramp (hoewel ik het nat worden wel geinig vond), werd ik op het boottochtje nog even gemeen in mijn hals gestoken door een of ander insect. Bij het uitstappen vroeg ik het aan een van de 'locals' die zoveel zei als: "Ohw... You've just met our national wasp, the most famous! Let me help you..." en de beste man haalde een stiftje waarmee ik de wespensteek kon insmeren. Het bleef gemeen pijn doen, maar de zwelling stopte tenminste en nam vrij snel af.

Toen we weer vaste (Canadese) grond onder onze voeten hadden, beseften we dat we deze ruige rit hadden overleefd (klinkt dramatisch, maar was het absoluut niet!). We kochten nog wat souvenirs en gingen op pad om de rest van de stad te verkennen. Zo maakte ik nog een mooi foto van mijn vriendinnetje en liepen we een vertrouwd café binnen, dat ik opnieuw niet kon verlaten zonder een souvenir mee te nemen. Nu dus niet alleen drumsticks uit New York, maar ook uit Niagara Falls! Ik ga ze gewoon sparen!

De rest van de middag luierden we wat op de hotelkamer en 'Skype-ten' we erop los met familie in Nederland. Vanavond keerden we echter terug in het Hard Rock Café waar we een heerlijke maaltijd naar binnen metselden. Een toetje mocht dit keer ook niet ontbreken en na dit alles besloten we nog even snel wat calorieën te verbranden door een rondje door de stad te lopen. Daar kreeg ik Janine nog zo ver om de rol in te nemen van een stoere biker-girl en keken we nog eventjes naar de gekleurd verlichte watervallen, alvorens we terug reden naar ons hotel.

Bij binnenkomst ontdekten we daar echter dat er ergens in een zaaltje een Jam-night moest zijn en na eventjes zoeken vonden we een live bandje dat lekkere muziek speelde maar vooral ook apart van setting was. Het leek alsof verschillende mensen zich hadden opgegeven voor deze Jam-night want iedere keer werd er iemand anders op het podium geroepen om te zingen of te drummen (ik durfde niet!).

Onze dag sloten we dan ook af door te luisteren naar deze band en als ik een algehele indruk mag geven van Niagara Falls dan is het toch ietwat negatief. Hoewel, ik heb ontzettend genoten van de watervallen, maar ik had er eerlijk gezegd toch iets meer van verwacht. Het leek echter bijzonder commercieel te zijn en de stad vond ik maar schreeuwerig en afbreuk doen aan het prachtige stukje natuur. Tóch hebben we bijzonder genoten van deze stop in onze reis en heb ik er zeker geen spijt van.

Nu gauw naar bed, want morgen staan we vroeg op voor het ontbijt, om vervolgens opnieuw een uur of 9 à 10 in de auto te zitten opweg naar Washington DC!

Als bonus een filmpje om een indruk te geven van de watervallen in Niagara Falls, vanaf de opstap plek van de Maid of the Mist boottocht.

Van NYC naar Niagara Falls, Canada

Vanochtend pikten we al vroeg onze huurauto op in downtown Manhatten. Helaas hadden ze geen Chevrolet Trailblaizer meer beschikbaar en moesten we het doen met een Nissan. Hoewel ik het vrouwtje duidelijk maakte dat ik toch graag een Amerikaan gereden had en ze me vertelde dat ik $150,- kon bijbetalen voor een Chevrolet Tahoe (groter en luxer dan de Trailblazer), besloot ik het toch met de Japanner te doen. Dat is tenminste vertrouwd nietwaar?

Omdat GPS in Manhattan niet werkt vanwege de hoge gebouwen, moesten we even goed opletten hoe we het schiereiland verlieten, maar dat was zo voor elkaar. Het viel me ook alles mee dat verkeer daar en het duurde dan ook niet lang voordat we Manhattan via de 'Lincoln tunnel' verlieten, waar we deze week al meerdere keren doorheen gekomen waren (het lijkt echt nèt de Maastunnel van Rotterdam!).

Nadat we door de tunnel waren probeerden we de navigatie aan de praat te krijgen, maar wat Janine ook probeerde, ze kreeg 'm niet aan de gang. Ik besloot de auto langs de weg te zetten, maar ook ik kreeg 'm niet zo snel aan de praat en dus reden we op hoop van zegen maar een richting op.
Even later hebben we bij een benzinepomp nogmaals en nu op het gemakkie, goed naar de navigatie gekeken en kreeg ik de GPS eindelijk aan de praat. Helaas pikte hij het adres van bestemming niet op omdat er alleen een kaart van de VS aanwezig was en niet van Canada. Op goed gelukt selecteerde ik Niagara Falls en daar gingen we.

Het rijden verliep prima. De Nissan lijkt een dikke V6 te bezitten en heeft dan ook flink wat power in zich. Precies iets voor mij! Het is een comfortabele, vrij nieuwe auto met alles erop en eraan. Cruise control, automaat, climate control, lekker ruim en heerlijke stoelen. Met mijn benen languit kon ik dan ook tijdens de rit genieten van een bijzonder groen Amerika.

We stopten nog even bij de Walmart, waar we met verbazing het assortiment aanschouwden. Een ongelooflijk grote supermarkt waar zelfs kleding voor je hond te koop is!
De rest van de reis verliep overigens prima, ware het niet dat de navigatie vervelend bleef doen. Hij leek niet op te laden en gaf dus na een paar uur aan dat de accu leeg was en weldra zou uitvallen. We zochten dan ook een benzinestation op in de hoop daar een nieuw kabeltje te kopen en te hopen dat het daar aan lag. Helaas hadden ze echter geen kabeltje dat paste, maar lachte ik me wel mijn knieën uit mijn broek toen ik de tank van de Nissan volgooide. Omgerekend betaal je hier nog geen €0,50 per liter!

Na zo'n 8 uren rijden (inclusief zoeken en aanmodderen) bereikten we toch (vooral ook op aanwijzingen van de uitstekende navigator naast mij!) Niagara Falls en reden we over de bijzondere 'Rainbowbridge' naar de Canadese grens. In de verte zagen we de dampen van de waterval al opstijgen (rechts onderin op de foto) en niet veel later konden we de grens oversteken nadat we waren gecontroleerd op verstekelingen door een niet al te aardige douanebeambte.

Na even zoeken en nog wat verkeerd te zijn gereden bereikten we het Best Western Hotel dat de beschikking bleek te hebben over 'Free high-speed internet access'. Nou dat high-speed kunnen ze er wel vanaf halen, maar gelukkig heb ik hier in tegenstelling tot in Hasbrouck Heights tenminste verbinding.
We bekeken onze (opnieuw ruime) kamer en krabbelden wat vrienden op Hyves, alvorens we genoten van een heerlijke maaltijd. Zojuist hebben we nog een duik genomen in het zwembad op de binnenplaats en gaan we zo dadelijk slapen want morgen gaan we de watervallen bezoeken.

We keep in touch (als de internetverbinding het tenminste toelaat)!

Een volle en drukke dag in downtown Manhattan

Na een lange vermoeiende reis ploften we gisteravond tegen half 8 plaatselijke tijd (er is 6 uur verschil met Nederland) en na het betalen van maar liefst $160,- aan de taxichauffeur die ons van JFK Airport naar het hotel buiten Manhattan in Hasbrouck Heights - New Jersey bracht, eindelijk neer op onze riante tweepersoonsbedden (er staan er 2 in onze kamer!) van het Holiday Inn. We konden niets meer en zijn dus meteen naar bed gegaan zodat we de volgende morgen vroeg op konden staan.

Dat deden we vandaag dus ook en na een stevig Amerikaans ontbijt reden we met de bus in zo'n 3 kwartier naar het busstation in downtown Manhattan. Vanaf daar reden we verder met de taxi tot aan 'Ground Zero', waar me direct al een bijzonder bordje opviel. Hoe wel de hekken langs de 'construction site' ons het zicht op Ground Zero enigszins ontnamen kon ik even later vanaf een loopbrug toch een aantal plaatjes schieten van de plaats waar op een kleine 2 weken na, zich 8 jaar geleden een verschrikkelijk drama voltrok. Op dit moment zijn daar nog een aantal stille getuigen van terug te vinden (het viel me overigens op dat er zeer weinig aandacht aan besteed wordt rond deze bouwplaats), waar nu druk gewerkt wordt aan een aantal nieuwe wolkenkrabbers.

Daarna liepen we naar de oever van de Hudson rivier waar we in de verte het 'Statue of Liberty' zagen staan. Dichterbij komen duurde te lang en helaas was het ook nog eens flink bewolkt. Daarom kochten we wat te drinken bij Janine's favoriete winkel en genoten ondertussen van een klein parkje terwijl even daarna de zon doorbrak.
Een mooi moment om ons door de typisch New Yorkse straten per taxi naar het 'Empire State Building' te laten rijden, waar we overigens netjes aan de voet van het imposante gebouw werden afgezet.

Niet alleen van buiten bleek het een bijzonder gebouw, want zodra je binnen staat word je geconfronteerd met een en al pracht en praal. Overigens waren we niet de enige die na bijna een uur wachten op de 86e verdieping stonden, maar gelukkig was er plaats genoeg en genoten we samen van de prachtige uitzichten op onder andere 'Central Park' (groene strook achteraan), het 'Chrysler Building', daar waar ooit het WTC stond, of keken we gewoon naar beneden, naar de ontelbare straatjes en herkenbare gele taxi's.

Nadat we het Empire State Building hadden verlaten, liepen we nog even door 's werelds grootste winkel ' Macy's' en vervolgden we onze weg daarna via Broadway naar 'Time Square', dat gedomineerd werd door taxi's en één grote advertentie leek.
Daar was het ook waar we minimaal 2 uur in de Billabong winkel vertoefden en niet alleen omdat ze daar Metallica fan bleken en ik een leuk en lang gesprek heb gehad met de manager, over hoe hij het hedendaagse Amerika ervaarde, maar vooral omdat ik er een bijzonder mooie Oakley zonnebril gekocht heb en we ook nog een tas vol kleding mee naar buiten namen omdat de prijzen daar bijzonder gunstig zijn!

We vervolgden onze weg naar de 'Apple Store' dat zich onder de grond bevindt en waar het ongelooflijk druk was. Ook deden we 'Niketown' aan waar men zo ongeveer alles uit het Nike assortiment over 4 verdiepingen had uitgesmeerd en waar we veel bijzonder gave schoenen bekeken en uiteindelijk ook zelf met 2 paar de winkel uitliepen! Spotgoedkoop daarzo!

Bepakt en bezakt genoten we nog even van het vlakbij gelegen 'Central Park'. Een werkelijk schitterend en bijzonder park, dat erg divers en uitgestrekt is en een bijzonder contrast vormt met de rest van de imposante stad.
Onze voeten wilden bijna niet meer en we namen snel een taxi naar Time Square waar uitstapten bij het 'Hard Rock Café' en waar we tussen de relikwieën van onder andere The Beatles en Linkin Park genoten van een heerlijk diner.

Uiteraard kon ik het Hard Rock Café van NYC niet verlaten zonder een souvenir in de vorm van een paar stoere drumsticks mee te nemen en eenmaal buiten bleek Time Square nog imposanter nu het donker geworden was.

Toch besloten we snel terug naar ons hotel te gaan en namen een taxi naar het busstation waar we jammer genoeg ruim een uur op de bus moesten wachten, die ons uiteindelijk weer terugbracht tot vlak bij ons hotel.

Onze voeten voelen we niet meer, maar we hebben het gered. We hadden precies 1 dag om Manhattan te leren kennen en dat is ons buitengewoon goed gelukt! Bijna alles wat we wilden zien, op Soho, Little Italy, Chinatown en Brooklyn Bridge na, hebben we ook daadwerkelijk gezien.

Nu snel naar bed, want morgen moeten we hier alweer weg. Dan pikken we onze huurauto op en moeten we zo'n 700 kilometer afleggen naar Niagara Falls, net over de Canadese grens!

Als bonus vandaag een filmpje vanaf het Empire State Building, waarvandaan we uitkijken in de richting van downtown Manhattan, waar ooit het WTC stond...

De koffers zijn gepakt en we hebben er zin in!

De afgelopen week ontvingen Janine en ik veel gelukswensen van familie, vrienden en collega's. Soms zelfs hartverwarmend zoals deze lieve kaart van een een trouwe bloglezer, die ons nog even een fijne vakantie wenste. Erg leuk allemaal!

De afgelopen dagen nog eventjes gedag gezegd bij familie en ook vrienden kwamen langs, zelfs toen we onze koffer eigenlijk nog moesten pakken! Maar dat was allerminst erg, want we hebben ze erg graag over de vloer...

Nu zijn de koffers gepakt. Het wachten is op onze taxi (mama en (schoon)zus Ihrman) die ons naar Schiphol zal brengen. Daar zullen we om 13:30 plaatselijke tijd (LT) opstijgen met een KLM Boeing 777-200 die ons om 15:30 LT in New York, veilig aan de grond probeert te zetten op JFK Airport. Je lijkt er dus snel te zijn, maar schijn bedriegt. Het is zo'n 9 uren vliegen en er is 6 uur tijdsverschil. Om 22:30 LT in Nederland landen we dus echt in New York.

Wanneer we van de oostkust naar de westkust vliegen, doen we daar ook een uur of 6 over met het vliegtuig en wordt het nog eens 3 uur vroeger dan in Nederland. Vanaf vrijdag 4 september zitten we aan de westkust van de VS en wel in San Fransisco. Daar is het dan 9 uren vroeger dan in ons eigen kikkerlandje.

Wie (globaal) wil weten wat we zoal gaan uitspoken in de Verenigde Staten kan mijn blog teruglezen waarin ik onze reis beschrijf. Verder staat er nog niet veel vast, behalve dan dat we inmiddels al wel tickets hebben voor Alcatraz Island, de wereld beroemde en beruchte (oud)gevangenis waar ik zeer benieuwd naar ben.

De koffers zijn gepakt en we hebben er zin in! Lieve mensen, tot over 2,5 week en blijf deze blog volgen!

Stinkende Monopoly biljetten

Ooit al eens échte dollars gezien of in je handen gehad? Ik in ieder geval nog nooit en was dus reuze benieuwd naar dat papieren geld wat steeds minder waard blijkt te worden. Een gunstige koers maakt het voor Nederland interessant om inkopen te doen met dollars en omdat we volgende week door The States gaan trekken, bestelden we alvast wat contanten...

Deze week hoorde ik zelfs op het nieuws dat er op 90% van de dollar biljetten sporen van cocaïne te vinden zijn, omdat er zoveel dealers en snuivers in Amerika rondlopen. Zelf moest ik natuurlijk ook even de proef op de som nemen (dat heb ik van de week geleerd van mijn collega Jan), maar ik werd er niet echt high van!

Overigens is het wel vreemd geld om te zien en te ruiken! Het ruikt heel anders dan Euro biljetten en het lijkt ontzettend veel op Monopoly geld. Ik hoop dan ook maar dat deze biljetten echt zijn en dat de bankmedewerkers vandaag niet nog even een spelletje gespeeld hebben, want dan komen we in Amerika bedrogen uit...

Trillende benen vormen niet langer een obstakel

Hoewel ik er op dit moment niet zo heel erg mee bezig ben vanwege familie omstandigheden en we nog maar moeten zien of de reis wel doorgaat, proberen we toch nog enigszins voorbereidingen voor onze rondreis door Amerika te maken. Uiteraard probeer ik zoals altijd en bij deze reis helemaal, met een flinke lading foto's terug te keren, maar wil ik ook een prachtige film maken om deze trip nooit meer te vergeten. En juist dat laatste, daar schortte het nog aan...

Een gadget-freak ben ik altijd al geweest en fotograferen en filmen doe ik overal waar ik maar kom, maar een rondreis door the States doe je niet vaak en dus moet alles beter dan goed. Onze huidige filmcamera, de JVC Everio, voldeed al tijden niet meer aan onze eisen en het filmen en monteren stond daarom bij mij de laatste tijd dan ook op een laag pitje. Het was een van de eerste camera's met een hardeschijf en een 3CCD chip, een chip die voor elke kleur (rood, groen en blauw) een aparte chip aan boord heeft en de kleuren dus extra goed vastlegd. Echter, de hardeschijf was naar mijn mening de klein en de batterij te snel leeg voor datgene waar ik 'm voor gebruik. Ook het schermpje was te klein, maar de kwaliteit van het beeld was gewoon goed.

Tóch wilde ik graag voordat we naar Amerika zouden afreizen, nog een nieuwe filmcamera meenemen, om de vakantie zo mooi mogelijk vast te leggen. Na even goed zoeken en wat overleg met mijn collega's, kwam ik uiteindelijk bij een model van Sony terecht. Niet vreemd, gezien we thuis ook al veel van Sony hebben.
De keuze viel dan ook op de Sony HDR-XR500 VE, een HD filmcamera die alles bijzonder scherp vastlegd. Ook de lichtgevoeligheid is bijzonder goed bij deze camera en wat te denken de hardeschijf waar maarliefst 50 uur aan filmmateriaal op vastgelegd kan worden. Dat ga ik hopelijk niet redden in Amerika, want dan heb ik zelf niks gezien!

Ook eindelijk weer een camera met een lekker uitklapscherm en wat voor eentje! Op een flink scherm, dat de opnames bizar scherp weergeef, kan ik alles terug vinden. Zelfs waar ik op de meter nauwkeurig geweest ben, want de camera heeft GPS aan boord en zo kan ik op de kaart precies zien, waar ik welke scène geschoten heb. Een erg leuke toevoeging voor straks in the States!
Zelfs het geluid is bijzonder op deze camera want het geluid onder de film wordt zelfs in Dolby Digital 5.1 opgenomen!
Wat ik ook erg fijn vind is dat er voor deze camera een flink aantal uitbreidingsmogelijkheden bestaan. Dat wil zeggen dat er aardig wat accessoires voor te krijgen zijn. Zo heb ik direct een extra accu erbij gekocht (nu kan ik dus 9 uren filmen) en een groothoeklens, die de meest bijzondere beelden vastlegd. Daarbij komt nog eens dat deze camera beschikt over een extreem gestabiliseerd beeld en dat trillende benen, deindende boten en rijdende auto's dus niet langer meer een obstakel vormen.

Voor de leken wellicht wat minder interessant, maar ik ben érg blij met dit nieuwe 'speledingentje'. Morgen beleeft hij de vuurdoop want dan gaat hij direct mee het water op, tijdens een middagje wakeboarden met Chris en Martha.

Nu maar hopen dat Amerika door kan gaan én dat we mooi weer hebben, dan komen de beelden vanzelf wel goed, daar ben ik nu wel van overtuigd...

Change has come to America

Met grote belangstelling heb ik vanavond vóór en tijdens het eten, de inauguratie van de 44ste president van Amerika gevolgd.

De zwarte Barack Hussein Obama, waarvan zijn middelste naam tijdens zijn aankondiging niet werd uitgesproken, in tegenstelling tot George Walker Bush die wél volledig werd genoemd, zwoer zichtbaar zenuwachtig de eed op de originele bijbel van zijn grote voorbeeld Abraham Lincoln.

Het leek bij de eerste woorden van zijn af te leggen eed, alsof hij zelf ook zijn tweede naam niet uit wilde spreken, maar hij bleek te voorbarig te zijn. Toen hij opnieuw begon sprak hij wél de enigszins gevreesde naam 'Hussein' uit.

Normaal ben ik geen vijf-uur-opgeruimd-en-wegwezen-type, maar vandaag maakte ik me op tijd uit de voeten, want ik wilde niets missen van de 5 kwartier durende live uitzending op RTL4 (op de NOS gingen ze nog een kwartier langer door), die, zo leek het, real-time werd ondertiteld. Ookal zaten er veel fouten in, toch vroeg ik me af hoe ze zo snel de speech van Obama wisten te vertalen.

Later begreep ik dat de uitzending 10 seconden achter liep, zodat men nèt genoeg tijd had om alles te vertalen en eventuele blunders, of gebeurtenissen uit het programma te knippen. Zo bleek men namelijk bij de Chineese televisie enkele stukken (met name toen er even over het communisme werd gesproken) verwijderd te hebben.

On-Amerikaans was het ook dat het programma qua tijd nogal uitliep. Zo werd de nieuwe president Obama, officieel gezien te laat geïnaugureerd. Om 12 uur lokale tijd liep het ambtstermijn van George Cowboy Bush namelijk ten einde maar werd het nieuwe ambtstermijn pas minuten later door zijn opvolger aanvaard. Er leek dus eventjes een soort machtsvaquüm te ontstaan, maar gelukkig was vice president Biden op dat moment al benoemd en feitelijk gezien is hij dus voor enkele minuten president van de Verenigde Staten geweest.

Enfin, het mooiste om te zien vond ik vooral de gigantische mensenmassa die was afgekomen op deze bijzondere en historische gebeurtenis. Velen wilden de aanstelling van de nieuwe hoop van Amerika met eigen ogen zien gebeuren. Overwegend zwarte mensen, want ook Obama heeft een kleurtje. Ik kan hem niet met volle overtuiging zwart noemen, maar dat het een kleurling is moge duidelijk zijn. Wie had dat 60 jaar geleden kunnen denken?

Ontroerend hoe zó veel mensen hun hoop vestigen op één enkel persoon. Een persoon die mooie woorden spreekt, maar zijn daden nog niet aan de wereld heeft getoond. Of de keuze van de talloze Amerikanen de juiste is geweest, zal de komende 4 tot 8 jaar duidelijk moeten worden.
Zeker is, dat de heer Obama een gigantische taak te wachten staat. De rotzooi die Bush en zijn regering hebben achtergelaten zal moeten worden opgeruimd en er zal, zoals Obama zelf zegt, een nieuw Amerika op moeten staan.
Zelf heb ik veel vertrouwen in deze man, maar durf dat nog niet hard op te zeggen. Ik kijk het, verstandig als ik ben, eerst maar even aan voor ik zeg dat nu alles anders wordt.

Ik ben dan ook benieuwd of er al een wezenlijk verschil is met het Amerika van vandaag de dag en het Amerika dat ik eind augustus en september te zien krijg. Ik kijk er enorm naar uit om daar ook eens over The National Mall te lopen als we op dag 5 en 6 in Washington D.C. zijn. Daar waar het vandaag allemaal gebeurde. Daar waar vanaf vandaag het nieuwe Amerika begint.
Change has come to America and the world. Ik help het hopen...

Goose goes USA!!!

Een jongensdroom komt uit! Het was al jaren een wens van me, maar nu schijnt hij toch echt uit te gaan komen.

Ik wil graag wat van de wereld zien en ookal heb ik het tijdens vakanties in bijvoorbeeld Griekenland, Spanje, Portugal of Oostenrijk altijd ontzettend naar mijn zin gehad, toch wilde ik graag wat meer zien.

Marc ging me al 2 keer voor en ik was dan ook jaloers toen ik zijn foto's uit The States voorbij zag komen, maar vanaf eind augustus van dit jaar maar ik ook zelf van die mooie foto's gaan maken. 29 Augustus vliegen Janine en ik namelijk naar New York, waar onze 16 daagse reis, die op dit kaartje summier staat beschreven, van start zal gaan.

Dag 1 & 2...
zullen we in New York doorbrengen, waar we ons te voet of met het openbaar vervoer zullen verplaatsen. Hier willen we onder andere Central Parc, Ground Zero, Time Square en het Empire State Building gaan bekijken.

Dag 3 & 4...
begint met de reis per auto naar Niagara Falls (zo'n 640 kilometer rijden), met onze dikke Chevrolet Trailblazer die van alle gemakken is voorzien en die we voor de verdere vakantie gehuurd hebben. Een heerlijke dikke wagen dus!
In Niagara Falls gaan we uiteraard een kijkje nemen bij de wereld beroemde en gigantische watervallen en we zullen hier 2 nachten verblijven. Daarna rijden we misschien nog naar Toronto in Canada, maar dat gaan we de komende maanden eens rustig uitzoeken.

Dag 5 & 6...
beginnen we met de reis van 765 kilometer naar Washington D.C., dwars door Pennsylvania en Amish Country. De bevolking hier leeft een teruggetrokken bestaan en keren zich af van moderne snufjes en apparatuur en houden dus een traditionele levenstijl in ere. We zijn benieuwd!
In Washington zijn we van plan om natuurlijk rond het Witte Huis te wandelen of een rondleiding door het Capitool te doen.

Op dag 7...
laten we de auto even los en vliegen we (in ongeveer 8 uur als het goed is) naar de westkust van de United States. Hier komen we via een overstap in Atlanta, aan in San Fransisco. Hier willen we onderandere Alcatraz en Fisherman's Wharf bezoeken. We verblijven hier dan ook 2 nachten.

Op dag 9...
rijden we in dezelfde huurauto als we aan de oostkust hadden, door het Gold Rush gebied naar het Yosemite National Park waar we hopen te genieten van de adembenemende natuur.

Op dag 10...
vertrekken we weer uit Yosemite en rijden we door de beruchte Death Valley. Hier is het veelal verzengend heet. 45 graden celcius is hier in de zomermaanden niet ongewoon.
De rit van zo'n 565 kilometer, eindigd dan in Las Vegas dat midden in de woestijn ligt.

Dag 11...
rijden we in de loop van de dag van Las Vegas, via Zion National Park, waar staand op de oever van de Virgin River zelfs een reus zich nietig voelt tussen de steile rotswanden, naar Bryce Canyon National Park. Hier zullen we ook overnachten. Wellicht dat we nog een stukje omreiden langs Sequoia, waar gigantische woudreuzen staan. Deze bomen zijn gigantisch groot en zou ik best wel eens van dichtbij willen bekijken. Even kijken of we dit aan kunnen rijden, maar misschien is het té ver om.

Op dag 12...
vertrekken we al vroeg vanuit Bryce Canyon waar we vroeg in de ochtend hopen te genieten van de prachtige kleurschakeringen van de Canyon bij zonsopkomst. We rijden dan door naar Lake Powell, dat een geheel ander kleurpalet levert met de roodbruine rotsen en het diepblauwe water. Einddoel van vandaag is de Grand Canyon, spectaculair rood gekleurd bij zonsondergang. De reis van dag 12 is ongeveer 375 kilometer dus dat valt allemaal wel mee. We zullen in de omgeving van het park overnachten.

Dag 13...
zal ook vast vroeg met zonsopgang beginnen om het prachtige ochtendgloren over de Grand Canyon te zien. Vervolgens rijden we door het 'western' decor van de Oak Creek Canyon in de richting van Sedona en duiken we in de indianen- en de cactuscultuur. Op deze dag reizen we zo'n 385 kilometer.

Op dag 14...
zullen we door het woenstijnlandschap en via Palm Springs naar Los Angeles reizen waar we twee nachten verblijven. Hier is het de bedoeling om Hollywood en Beverly Hills aan te doen, opzoek naar een glimp van de sterren. Ook de Universal Studios lijkt mij ontzettend leuk om te bezoeken.

Op dag 16...
eindigt helaas onze reis en vliegen we weer terug, via Atlanta naar Amsterdam. Waarschijnlijk hebben we bij thuiskomst dan een enorme jetlag, gezien het flinke tijdsverschil tussen de westkust van Amerika en ons eigen kikkerlandje.

We gaan dus een bijzondere reis maken komende zomer en hoewel het nog lang duurt en we eerst nog op wintersport moeten, ben ik nu al ongelooflijk zenuwachtig. Dit moet toch wel een van de mooiste en meest bijzondere reizen uit ons leven worden. Je doet het immers ook niet ieder jaar. We zullen ons het komende half jaar dan ook langzaamaan gaan voorbereiden door het lezen van boeken en het plannen van onze reis. Natuurlijk gaat zoveel mogelijk apparatuur mee, zoals foto- en filmcamera's en zal ik aardig wat gigabytes aan materiaal schieten. Ik hoop dan ook dat ik iedereen tijdens deze bijzondere reis op de hoogte kan blijven houden via mijn weblog. Dat zou ik althans erg leuk vinden en zo niet dan zal ik alsnog alles achteraf posten of vertellen!