Een lekkere dikke kont

Vanochtend moest ik om een of andere vage reden toch onverwacht zelf mijn Honda bij dealer Jan van Dijk brengen voor een APK en om even ergens naar te laten kijken. Hoe dan ook, ik kreeg een vrij nieuwe leenauto mee, dit keer wat anders dan de Jazz of de Accord die ik eerder al meekreeg.

Ik reed daarom vanaf Brielle weer terug met een Honda CRV, een auto die m'n vader zou bestempelen als 'busje' maar die ik vooral vandaag even met een ander kritisch oog bekeek. Hoe was het immers gesteld met het comfort, de ruimte, het aanzicht of de rijeigenschappen?

Dat laatste bemerkte ik meteen toen ik op de terugweg al een vrachtwagen in wilde halen. Normaal gesproken schakel ik terug en ben er binnen een mum van tijd voorbij met mijn Type R. Nu moest ik geduldig voorbij 'kruipen'...

Desalniettemin reed hij wel comfortabel en voelde hij aan als een goede, ruimte gezinswagen, maar laten we hem eerst eens van de buitenkant bekijken. Hij oogt namelijk nog best stoer en vind 'm dan ook absoluut niet lelijk. Een grote, brede en stoere neus aan de voorkant en een lekkere dikke kont aan de achterkant, die de enigszins 'chique' lijn van de auto afmaakt. Die kont kan trouwens ook nog open en de ruimte die zich dan openbaart is lekker fors. Je kan er prima al je vakantiespullen in vervoeren, of een paar kinderwagens, drumkits (voor de nodige optredens), of schoonmoeders...

Dan de achterbank. Meteen viel op dat die uitermate makkelijk te bereiken was omdat de achterste deuren bijna haaks open kunnen staan. Gepaard met de 'lekkere hoge instap' (dat mijn vader tegenwoordig als steekwoord gebruikt bij het wel of niet goed vinden van een auto), maakt het dus lekker comfortabel om achterin te klimmen en ook de stoelen die je daar vindt zitten prima. Niet overdreven luxe natuurlijk, maar voor de prijsklasse waarin deze auto zich bevindt hebben ze dit bij Honda prima voor elkaar. De bestuurdersstoelen krijgen overigens ook de klassificatie 'prima', want hoewel ook deze niet echt overdreven luxe zijn, zitten ze (je raadt het al), prima.
Alleen het dashboard vind ik wat saaïg, en omdat de auto pas uit oktober 2008 dateert had ik hier wel meer de lijn verwacht die Honda tegenwoordig doorvoert in zijn assortiment, iets sportiever dus. Helaas.
Wat wel direct bij het instappen opviel is de wat vreemd aandoende handrem. Hij viel mij zelfs zó op, dat ik dacht dat ik een automaat zou gaan rijden, maar de versnellingspook bevond zich op een voor mij bekende plek.

Al met al mag deze CRV toch weer met trots het Honda logo dragen en zou ik 'm voor het comfort en de beschikbare ruimte in overweging nemen, mocht ik daar de behoefte toe hebben.
Vooralsnog ben ik nog steeds gelukkig met mijn eigen stoere racewagen die ik aan het einde van de dag met grote blijdschap weer terug in ontvangst mocht nemen. Gekeurd en wel en een paar kleinigheidjes weggewerkt...

De algehele aanblik deed wat ouwelullig aan

Een tijd geleden ervoer ik de privileges van een Honda rijder, vandaag was dat wel even ver te zoeken. Althans, gedeeltelijk dan want de service blijft natuurlijk fantastisch.
Mijn auto moest voor het eerst in zijn leven gekeurd worden en dus zou mijn auto vandaag naar de dealer gaan voor een inspectie rondje. Het fijne is dat ik de chef werkplaats ken en hij mijn auto dan meeneemt naar de zaak en ik een auto te leen krijg. Vorige keer was ik daar erg blij mee en deed een nieuwe ervaring op. Vandaag werd ik ook een ervaring rijker, maar of ik daar blij mee moet zijn is een tweede.
Gisteravond ruilden we al van auto en de terugweg van Nieuwe Tonge naar Sommelsdijk beviel me allerminst. Ik trapte het gaspedaal zo diep mogelijk in maar ik merkte bijna geen verschil.

Toen ik vanochtend wakker werd en door het raam naar buiten keek met nog wat slaperige ogen, moest ik even een paar keer wrijven. Ik dacht eerst nog dat ik droomde maar het was echt. In plaats van een bloedmooie Type R stond daar een Honda Jazz voor het huis geparkeerd. Oh ja, dacht ik nog, dat is mijn vervoersmiddel voor deze dag.

Nadat ik mezelf aangekleed had en klaar was om naar de zaak te gaan, liep ik naar de auto. Terwijl ik dat deed bedacht ik me hoe ik zo onopvallend mogelijk naar de zaak kon rijden. Als mijn vrienden me hier in zagen rijden zouden ze niet meer bij komen.
Tja, eerst maar eens goed naar binnen kijken, want dat had ik gisteravond niet eens goed gedaan. Natuurlijk ontbrak het rode Honda logo op het stuur, want dat is alleen voorbehouden aan de échte Honda's, zo classificeer ik het dan maar. Het dashboard zag er dan ook verder niet echt spannend uit, maar dat hoort ook bij de klasse waarin de Honda Jazz zich verkeert natuurlijk. Verder was het dashboard nog voorzien van een aantal dringende verzoeken (is dit een optiepakket bij de dealer?) en zou mijn vader de (iets) hoge(re) instap wel wat gevonden hebben als je dat vergelijkt met mijn auto.

Verder blonk deze auto qua kofferbakruimte niet echt uit en ik denk zelfs dat de mijne dieper is alleen zeker niet even hoog. Natuurlijk prijkte er nog wat reclame voor Jan van Dijk achterop en de algehele aanblik van de auto deed wat "ouwelullig" aan. Met de 80 pk waar dit autootje mee gezegend was, voelde het overigens ook net zo aan. Eerlijk is eerlijk, de auto is dan niet je van het, maar het blijft natuurlijk een goede service dat ik zomaar even een leen auto(otje) meekrijg.

's Avonds stond mijn eigen racewagen met het duivels-ogende rode Honda logo, weer voor het huis. Gelukkig maar, want ik had 'm wel gemist. Ik heb hem daarom direct even lekker vertroeteld, 'm schoon gemaakt, uitgelaten (hij gromt zo lekker in de V-TEC) en 'm verteld dat ik eigenlijk niet zonder 'm kan...