Legendarisch voordat de eerste noten geklonken hadden

Enkele weken geleden kreeg ik al een mailtje doorgestuurd over een op handen zijnde 'jamsessie' en daar was ik wel in geïnteresseerd. Niet zozeer om zelf te spelen, maar om gewoon eens te zien hoe dat in z'n werk gaat als verschillende muzikanten 'zomaar' een beetje gaan jammen en iedereen gewoon lekker mee mag doen...

Vanavond reden Janine en ik daarom naar café De Tram in Nieuwe Tonge waar het allemaal zou moeten gebeuren, maar toen mij meteen bij binnenkomst "Hé, kun jij je drumkit niet even gaan halen?" werd toegeroepen, bekroop me meteen een ietwat onbehaaglijk gevoel. De drummer die vanavond sowieso aanwezig zou zijn met zijn drumkit, had het kort voor de avond laten afweten en dus ontstond er redelijke paniek in de tent.

Omdat mijn drumkit net nieuw is, ik nog geen goed materiaal heb om hem mee te vervoeren en hij ook nog eens helemaal netjes opgetuigd in de oefenruimte staat, had ik weinig trek om mijn kit van stal te halen. Ook andere aanwezige drummers waren niet direct te porren om de stoute schoenen aan te trekken, of hadden daar niet de gelegenheid toe, maar toen de avond uiteindelijk in het water leek te vallen streek grote vriend Klaasjan van Buckle-Up toch over zijn hart.

Samen reden we een rondje langs Battenoord en Sommelsdijk en pikten daar de onderdelen van KJ's oude drumkit op en bouwden die bij terugkomst razendsnel op. Het was geen super-deluxe variant en het was zelfs zo primitief dat de enige (crash)bekken op de standaard niet eens vastgeschroefd zat, maar het hinderde niet. De avond kon in ieder geval eindelijk beginnen!

Zo was de avond dan ook al legendarisch voordat de eerste noten geklonken hadden, maar toen dat probleem dan eindelijk verholpen was, zat de sfeer er lekker in. Tussen de bordjes met "koffie met appeltaart voor €3,50" en de "sliptong voor €16,50, waren enkele enthousiastelingen lekker aan het spelen.
Hoewel het er bij zo'n jamsessie behoorlijk chaotisch aan toe kan gaan, zat de sfeer er in ieder geval lekker in, maar had men af en toe de neiging om voor de gemakkelijkste weg te kiezen en zodoende in eindeloze 'blues-rifjes' te vervallen. Gelukkig hadden we Klaasjan en Arno van Buckle-Up onder ons, die het zaakje weer even recht trokken en zo bleef het sfeertje lekker swingend.

Opeens wenkte Klaasjan me en dacht ik dat hij me iets wilde zeggen, maar voordat ik het wist had ik de drumstokken in mijn handen en moest ik plaats nemen ander de 'pannenset'. Zodoende speelde ik ook nog een nummertje mee en dat beviel me best goed, al werd ik er wel erg mee verrast.
Ook Leon Stoutjesdijk nam even later plaats op de kruk en tot mijn grote verrassing nam 'buurman Jan' ook nog even de microfoon ter hand en gooide er even een paar goeie zanglijnen uit!

Het was voor mij dan ook weer met recht een geslaagd en een voor herhaling vatbaar avondje, waarin ik genoten heb van mijn collega muzikanten en ik dus ook zelf nog even heb mogen spelen! Alle foto's van deze avond zijn terug te vinden in mijn speciale Flickr album of hieronder aan deze blog.

We hoorden nog nèt het gekletter van paardenhoefjes wegebben...

Het was vanavond na werktijd lekker druk, maar vooral ook erg gezellig in de 'creatine' van Websites Nederland. Terwijl de kadootjes geduldig lagen te wachten, werd er eerst gezamenlijk genoten van een veelheid aan verschillende pizza's. Echter, toen de laatste punt naar binnen geschoven was, kon Sinterklaas avond beginnen!

Jaap mocht als eerste moeite doen om zijn gedicht voor te lezen en dat bleek 'm nog niet gemakkelijk te zijn gemaakt. Zijn kado kwam na het gedicht echter een stuk sneller uit de verpakking en hij was er maar wat blij mee.
Vervolgens vulden de vele voorgedragen gedichten de ruimte van de creatine en klonk er vervolgens hevig geknisper toen het inpakpapier vakkundig van de presentjes werd verwijderd, met vele blije gezichten tot gevolg.

Ook ikzelf werd blij verrast met een grappig gedicht, dat volledig op mij was toegespitst. Erg leuk hoe sommigen creatief zijn in hun teksten en de lachers op de hand weten te krijgen. Uiteraard mocht mijn kadootje ook niet ontbreken en toen ik het inpakpapier verwijderd had, had ik het nieuwe album van Kings Of Leon 'Come Around Sundown' in mijn handen. Precies zoals ik gevraagd had.

Voordat iedereen naar huis ging, klonk er een luid 'Dank u Sinterklaasje!' waarna we nog nèt het gekletter van paardenhoefjes hoorden wegebben...

Opnieuw nam ik de pen ter hand

Omdat ik al jaren verhaaltjes schrijf, werd ik voor de eerste editie van hét lifestyle magazine van Goeree Overflakkee gevraagd om een stuk over Goedereede te schrijven. Erg leuk om te doen, want schrijven is nu eenmaal een van mijn hobbies. Nu was het echter tijd voor een vervolg, voor het herfstnummer van 'Flakkee Wonen'.

We zijn er maar druk mee bij Websites Nederland. De eerste editie was ongelooflijk veel werk, maar gelukkig bleef ons dat bij de tweede editie enigszins bespaard omdat het format al stond. Ook nu weer werd ik gevraagd de (digitale) pen ter hand te nemen en uiteraard was ik daar wel voor te porren!

In 'Flakkee Wonen' proberen we iedere editie een dorp op Goeree Overflakkee uit te lichten en proberen ook iets te vertellen wat vele mensen niet weten. In navolging van mijn blog over Sommelsdijk, was de keuze voor het dorp in deze editie snel gemaakt en ik ging aan de slag.
Uiteraard putte ik veel inspiratie uit mijn blog en gebruikte ook wat van de foto's die ik destijds van de folder-bezorger toegestopt kreeg.

Vanaf vandaag ligt de tweede editie van 'Flakkee Wonen' op ieders deurmat en ik ben tevreden met mijn bijdrage. Het stuk is mooi opgemaakt door mijn collega Peter, die nog eens lekker heeft zitten 'photoshoppen' met mijn oude foto's en daarbij ook nog wat nieuwe foto's gebruikt heeft die mijn andere collega Jan dan weer heeft gemaakt van de bestaande situatie van het dorp.

Zoals gezegd hebben we het er maar druk mee en de eerste brainstormsessie voor de derde editie van het magazine is al achter de rug. Ook in de volgende editie zal ik hoogstwaarschijnlijk weer een bijdrage doen, maar waarover houd ik nog even geheim!

"Is het al kwart over biertje?..."

Het is een vraag die bijna iedere vrijdag wel gesteld wordt in de studio van Websites Nederland. Door de weeks werken we met zo'n achttien internet-professionals met volle overgave aan de meest uiteenlopende projecten, van websites en webshops tot complete back-office systemen en zelfs iPhone en iPad applicaties. We proberen altijd 'leading in ons vakgebied' te zijn, maar als de klok op vrijdagmiddag de half vijf nadert, gooien we (indien mogelijk) ons werk naast ons neer.

Dan is het namelijk tijd voor welverdiende ontspanning en begint de week-afsluiting als terugkomend ritueel. Vaak wordt door middel van een korte presentatie aan het hele team duidelijk gemaakt welke projecten deze week weer succesvol zijn afgerond of welke projecten er deze week zijn binnengehaald en dus op stapel staan. Vaak genoeg gaat dit gepaard met de nodige glazen bier, chips en knakworsten of andere lekkernijen!

Toch is er een kleine verandering aangebracht in de 'ontspanning' tijdens onze afsluiting, want hoewel we al weer een paar maanden zeer gelukkig zijn met een heuse professionele voetbaltafel, horen we nu vaak ijzige stilten van concentratie, die gepaard gaan met kreten van vreugde, opwinding óf het kletteren van toetsen.
Terwijl de klok bijna het weekend aanwijst worden de vinger- en duimspieren nog eenmaal op de proef gesteld en kijken een aantal geconcentreerde blikken dezelfde richting uit. Sinds deze week zijn we immers weer in het bezit van de nieuwste FIFA game die nu al voor het seizoen van 2011 uitgebracht is. Het spel wordt in verbluffende High Definition kwaliteit op een levensgroot scherm geprojecteerd en de WN'ers varen er wel bij.

De laatste strijd voor het weekend wordt dus sinds kort in opperste concentratie op de digitale groene zoden gestreden en terwijl iedereen na vijf uur langzaamaan de de 'creatine' verlaat blijven er altijd nog wel een paar hangen, voordat de rust volledig terugkeert aan de Deltageul in Stellendam.

Althans, tot aan de maandagochtend dan, want vanaf dan wordt daar weer flink werk verzet en begint het hele circus weer opnieuw, totdat er weer iemand opmerkt: "Hé! Is het al kwart over biertje?..."

Met een brommende vierwieler langs de N57

Enkele weken geleden kocht hij samen met zijn zwager een stoere buggy via Marktplaats.nl. Sinds die tijd worden we doodgegooid met vele foto's en filmpjes van zijn avonturen en kan hij eigenlijk nergens anders meer over praten. Vandaag besloot hij echter zijn collega's ook mee te laten genieten van zijn nieuwe hobby…

Het liep al tegen half 9 toen er opeens pal voor het kantoor van Websites Nederland, een voertuig met luid gebrul tot stilstand kwam. Het bleek Jeroen, die met gevaar voor eigen leven met de buggy naar de zaak gekomen was. Uiteraard moest ik even een kijkje nemen en ook andere collega's liepen naar buiten om de buggy, die gewoon op kenteken staat en dus 'street-legal' is, te aanschouwen en vol trots showde Jeroen zijn grote liefde aan het aangestormde publiek.

Tijdens de middagpauze mocht ik plaats nemen achter het stuur en collega Koen was zo heldhaftig om naast mij in de cross-kar te stappen.
We reden, nadat hij eerst nog eventjes stil viel, als een dolle over het industrieterrein en door de berm langs de N57 en we hadden de grootste lol. Hoewel zijn topsnelheid niet hoger gaat dan zo'n 70 kilometer per uur, is de fun-factor van het apparaat des te hoger! Hij ligt lekker strak op de weg en je moet wel erg goed je best doen wil je alle grip in de bochten verliezen.

Na werktijd stapten ook collega's Jan (die sowieso veel met raceauto's heeft) en Paul nog even in de brommende vierwieler en de grijns op hun gezichten bij terugkomst sprak boekdelen!

Als bonus dit keer een filmpje van de rit die ik samen met Koen in de buggy maakte. We hebben er erg van genoten!

Een wel heel bijzondere drumkit

We hadden elkaar er al eens vaker over gesproken, maar er was nooit eerder van gekomen. We deelden dezelfde passie, alleen zwakte het bij hem wel wat af met de jaren.

Nadat ik gisteravond een telefoontje van 'm kreeg, ging ik vanavond even langs bij een van mijn trouwste blog-lezers, een collega van Janine die een straat verderop woont. Jan wilde zijn drumspullen verkopen (eeuwig zonde!) en had ze alvast uitgestald zodat ik als eerste een kijkje kon komen nemen. Hij verkocht het liever aan een liefhebber dan aan iemand via Marktplaats!

Hij had me al eens over zijn bijzondere drumkit verteld, die je schijnbaar als klein pakketje, makkelijk in de achterbak van je auto kon leggen. Ik kon me er toen niet zoveel bij voorstellen, maar toen ik de kit vanavond eenmaal zag staan, wist ik precies wat hij bedoelde.
Hoewel mijn mond al open viel toen ik recht op de kit keek, wist ik helemaal niet wat ik zag toen ik dichterbij kwam. De kit bestond uit niet meer dan een paar vellen met een span-rand en de standaarden voor de bekkens maakten het nog een beetje tot een echt ogend drumstel.
Uiteraard moest ook het belangrijkste even getest worden, de klank! Daarom kroop ik achter de 'zwevende vellen' en sloeg een paar toms aan. Helaas kon ik niet helemaal m'n gang gaan vanwege de slapende buurman, maar hoe ver mijn mond ook nog steeds open stond, hij ging nóg verder.

Ik snapte niet hoe dit kon, maar het geluid was eigenlijk nog best goed! Normaal gesproken wordt de klank van een drumkit gevormd door de ketels waar de vellen op gespannen zijn en hoe dieper de ketel, des te lager het geluid. Je zou daarom verwachten dat deze drumkit een uitzonderlijk hoog geluid moet voortbrengen, maar niets was minder waar.
De kit deed niet veel onder voor een normale versie en dus had ik weer wat geleerd! Een erg bijzonder instrument, waar er volgens Jan maar twee van in Nederland circuleren.

Echter, het was niets voor mij om te kopen. Wel bijzonder om te horen en te zien, maar zelf zou ik er niet zo snel voor kiezen, al is het alleen maar omdat ik dan ruzie thuis heb! Er staan immers al twee drumkits op zolder!

Jan liet me nog meer zien en daar zaten een aantal erg interessante stukken tussen. Zoals deze Premier snaredrum met een wel erg mooie finish en een erg bijzonder boven-vel.
Ook de 'piccolo' van Pearl was een interessant stuk uit Jan's verzameling en was ik eveneens geïnteresseerd in de kleinere 'timbalen'.
Een erg mooie verzameling dus, waarvan ik misschien binnenkort een aantal leuke stukken van kan overnemen. Jan gaat ondertussen eens nadenken wat hij er voor wil hebben en tot die tijd zal ik het even met de foto's moeten doen.

Oh ja, voor de échte race-fans, Jan heeft ook nog een heuse 'Play Seat' te koop die is aan te sluiten op de PlayStation 2 (die ik dan weer te koop heb)!

Lekkere dikke blote konten in Rosmalen

Barry had het me al verteld. Vandaag was er een Bigtwin Bikeshow in Autotron Rosmalen, met 'dikke Harley's' zoals hij me zo enthousiast vertelde. Dat leek mij wel leuk om eens te bekijken en ook neef Richard voelde daar wel wat voor.
Vandaag reden we dan ook met z'n vieren (Barry, Barry's vader Jan, Richard en ik) naar Rosmalen om daar eens lekker een middagje te kwijlen...

Buiten stonden ze al te glimmen, dat het bijna pijn deed aan je ogen en binnengekomen zagen we gelijk 2 exemplaren die ook al de show stalen in de laatste nieuwe Bigtwin (motorblad). Schitterend in retro-kleuren en voorzien van veel details. Ook deze leger-uitvoering was erg gaaf, met als gaaf extraatje een munitiekistje voorop.
Iets verder viel onze mond open van verbazing toen we deze 360'er tegen kwamen (een band van bijna 40 centimeter breed!) en ook Jan en Barry keken hun ogen uit bij de (over)'gecustomisede' en fel afgelakte Harley's. Toegegeven, af en toe waren ze net iets te ver gegaan in hun enthousiastme, maar over de details was veelal erg goed nagedacht zoals bij deze kentekenplaathouder, die prachtig in het wiel viel. Ries kon daarom ook niet stoppen met het zoeken naar strakke details!

Ik vind Harley's echt schitterende motoren, maar ik zie mezelf meer op een 'streetbike' rondrijden. Zoals deze nieuwe Triumph Speed Triple, die als primeur op de beurs werd gereleased. Ook kwamen we bij Yamaha nog een erg mooi exemplaar van ome Leen's MT-01 tegen en zelfs een special, de MT-0S, die een prachtig blok in de buik had, maar waar de uitlaten me wat van tegen vielen.

Barry en vader Jan daarentegen, stonden te kwijlen bij deze mooie fiets en Barry droomde hardop over en ritje Route 66 met dit exemplaar.
Deze stoere fiets trok ook mijn aandacht, doordat zowel het achterlicht als de knipperlichtjes, schitterend verwerkt waren in de carrosserie en wat te denken van deze monsters? Uiteraard trokken deze bikes onze aandacht, want je kon er door hun omvang bijna niet omheen. Ze moesten wel zo groot zijn, want er lag immers een dikke V8 in te glimmen!

Barry probeerde, tot groot verdriet van zijn vader, nog een mooie Honda uit en even daarna liepen we de volgende hal binnen en kwamen we langs stoere Hot Rods uiteindelijk bij de échte showmotoren uitkwamen. Hier zagen we hele mooie exemplaren tussen staan, maar ook hele vreemde. Zelf was ik wel gecharmeerd van de witte 'Hot Wheels' (vooral vanwege het kontje) en deze mooie blauwe. Of wat te denken van deze 'Fat Ass' en dan heb ik het nog niet eens gehad over deze lekkere dikke kont!

Nadat we al het moois van deze beurs wel zo'n beetje gezien hadden, keerden we weer terug richting huis. Veel stof tot napraten en aankomende donderdag mogen we zelf weer op de motorfiets klimmen!

Meer dan een leuke reactie alleen

Uiteraard doen we voor iedere klant onze uiterste best om hen online succesvol te maken, zoals de slogan van Websites Nederland dan ook luidt. Veelal hoor je leuke reacties van klanten, die bijvoorbeeld binnen een paar uur na het online gaan van hun nieuwe webshop, al een order hebben ontvangen of andere leuke reacties van klanten die ontzettend tevreden zijn over hun nieuwe online oplossing.

Soms gaat de klant nèt even iets verder dan alleen een leuke reactie geven op het feit dat de samenwerking zo lekker is verlopen. Zo ook vandaag, toen we opeens door Combi Ned, een van onze klanten getrakteerd werden op maarliefst 2 taarten, om ons te bedanken voor de leuke samenwerking.
Die traktatie werd uiteraard met gejuich ontvangen en het aansnijden van de taart volgde spoedig op de bezorging.

Met veel belangstelling werd de taart in gelijke stukken verdeeld. Iets grotere stukken dan normaal, want er waren immers nog wat collega's op vakantie. Niet vervelend dus, want zo hadden wij meer te snoepen!
Niet alleen ik vond 'm erg lekker smaken maar ook de rest van mijn collega's werkten de calorieënbom met veel genoegen naar binnen. Alleen dat laatste stukje perzik... veel te gezond, dus dat laten we dan maar lekker liggen!

Uiteraard streven we er naar om het iedere klant zó naar de zin te maken dat ze taart opsturen, maar hopelijk komt het ook niet te vaak voor, want dan kunnen we straks allemaal niet meer door het trapgat...

Lees ook eens Jan's versie van dit verhaal op zijn weblog...

Stinkende Monopoly biljetten

Ooit al eens échte dollars gezien of in je handen gehad? Ik in ieder geval nog nooit en was dus reuze benieuwd naar dat papieren geld wat steeds minder waard blijkt te worden. Een gunstige koers maakt het voor Nederland interessant om inkopen te doen met dollars en omdat we volgende week door The States gaan trekken, bestelden we alvast wat contanten...

Deze week hoorde ik zelfs op het nieuws dat er op 90% van de dollar biljetten sporen van cocaïne te vinden zijn, omdat er zoveel dealers en snuivers in Amerika rondlopen. Zelf moest ik natuurlijk ook even de proef op de som nemen (dat heb ik van de week geleerd van mijn collega Jan), maar ik werd er niet echt high van!

Overigens is het wel vreemd geld om te zien en te ruiken! Het ruikt heel anders dan Euro biljetten en het lijkt ontzettend veel op Monopoly geld. Ik hoop dan ook maar dat deze biljetten echt zijn en dat de bankmedewerkers vandaag niet nog even een spelletje gespeeld hebben, want dan komen we in Amerika bedrogen uit...

De Barry Breur Blues Band

Al een tijd geleden werd ik door Barry uitgenodigd om zijn aanstaande bruiloft mee te vieren, maar het duurde nog tot vorige week donderdag, tijdens onze eerste echte band-bespreking (ja ja, de eerste voorbereidingen voor de te vormen band zijn in volle gang!), totdat ik een echte officiële uitnodiging in mijn handen kreeg gedrukt...

Uiteraard was ik van de partij om 'onze bassist' op een van zijn mooiste dagen bij te staan en mee te delen in de feestvreugde.

Na de openingsdans en de muziek die daarop volgde, werden de voorbereidingen getroffen voor échte muziek! Voor deze gelegenheid was er spontaan een bandje gevormd met een aantal bandleden van de Black Jack Blues Band (van Barry's vader) zoals drummer Peter Resler, gitarist (en vader van Barry) Jan Breur en zanger Ab van de Ree. Daarnaast kreeg de band ondersteuning van gitarist Niels Droger, toetsenist Johnny Breur (broer van...) en een rol als bassist was weggelegd voor Barry zelf! Speciaal voor deze avond werd nu de 'Barry Breur Blues Band' een feit.

Van oefenen was weinig gekomen en dus kregen alle leden ongeveer 2 minuten vantevoren een akkoordenschema in handen gedrukt en moesten dus spelen voor wat ze waard waren!
Dat ging overigens prima! Uiteraard lette ik het meest op Barry en Niels, want wie weet komt het ooit tot de dag dat ik met deze kerels het podium op moet, maar de band als geheel was sowieso leuk om naar te kijken én te luisteren. Voor het 'spontane' spatte er vanaf en het enthousiasme waarmee de mannen speelden was aanstekelijk!

Tussen de nummers door vertrok de drummer plots van zijn drumtroon en het leek alsof hij het helemaal zat was. Niets was echter minder waar want na korte tijd achter de gordijnen verdwenen te zijn klonk er een hels kabaal en kwam Peter met een mini-Harley de zaal in rijden.
Barry is namelijk helemaal gek van (zijn) Harley Davidson en kreeg nu van een aantal vrienden en familieleden een heuse mini-Harley aangeboden. Een échte Barry Davidson, zoals gegraveerd stond in de ijzeren plaat die op het stuur bevestigd was. Barry kon alleen maar glunderen, grijnzen en stamelen en het gezicht van hem en dat van zijn kersverse vrouw spraken boekdelen! Kijk 'm maar eens glunderen!

Uiteraard werd er nog lang gedanst, gedronken en gek gedaan, totdat iedereen verzocht werd om mee naar buiten te gaan. Daar werden een aantal Chinese lampionnen ontstoken die vervolgens als stille getuigen van deze schitterende, gezellige en heugelijke dag, de nacht in zweefden...

Als bonus een filmpje van het laatste nummer dat de Barry Breur Blues Band deze avond speelde en waar Niels zich na afloop nog even aan ACDC's Whole Lotta Rosie waagde...





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Slagramtèèèèèèrt!

Jan imiteert de laatste tijd een BF'er (Bekende Flakkeeënaar) en doet dat met een aantal aanstekelijke woorden en zinnen zoals: "Slagramtèèèèèèèrt!" en "Weet joe misschin wat ik roak?"...
Ik zal geen namen noemen, maar de BF'er in kwestie kent waarschijnlijk iedereen hier uit de buurt. Kaal, woonachtig in Dirksland, altijd op de fiets en meestal met een grote dikke sigaar in zijn mond.

Als bonus dan ook een filmpje waar Jan een imitatie geeft van die keer dat hij de persoon in kwestie tegenkwam bij de supermarkt...

Col Raiser

Eindelijk brak de dag dan aan dat we zouden doen waarvoor we gekomen waren. Niet voor een luier-vakantie, maar voor een intensieve en, ik zou bijna zeggen, een geestverruimende, doe-vakantie.
Uiteraard begonnen we de dag niet, zonder eerst stevig ontbeten te hebben en dat was dan ook de eerste actie die vandaag op het programma stond.
Om kwart over 8 troffen we elkaar aan de ontbijttafel en aten alles wat lekker was.

Vervolgens, na nog een laatste kleine opfrisbeurt, trokken we naar de kelder om onze spullen te pakken en ons klaar te maken voor de rest van de dag.
De bus stopt voor ons hotel, dus daar wachtten we geduldig op de korte busreis die komen ging en die ons naar de cabineliften van de Col Raiser zou leiden.
Daar zou Janine ook met haar snowboardlessen starten, en ookal dachten we vanaf de foto te zien dat Andrea een vrouw was, bij aankomst bleek ze toch een iets te zware baard in de keel te hebben en veranderden we van gedachten. Het moest wel een man zijn.

Enfin, ook Janine zou bovenaan de Col Raiser starten en dus gingen we met de hele groep, inclusief Andrea, richting de top. Daar uitgestapt te zijn verlieten Janine en Andrea ons en verdwenen al gauw aan de horizon.
Toen was het voor ons tijd om de eerste meters van deze week te gaan maken en zelf moest ik dan een stukje lopen om bij de piste uit te komen, want skiërs hebben het geluk dat ze zichzelf op vlakke stukken makkelijk kunnen voortbewegen, maar over deze luxe beschikt de snowboarder niet.

Bovenaan de eerste piste maakte ik voor het eerst mijn snowboard vast aan mijn voeten en genoot intussen van het uitzicht, terwijl mijn vader een stukje verder op mij wachtte. Daar kwamen Janine en Andrea echter ook voorbij en dus bleken zij dezelfde piste als ons te nemen.
Wij kwamen echter als een raket van de pistes en gingen verschillende keren weer terug naar boven met de gondel, waar mijn vader en Arie overigens nog wel een beetje verschrikt naar de top keken.
Op die top kwam ik nog een leuke, overigens jonge, Sint Bernard tegen die in tegenstelling tot de meeste honden, weinig van me wilde weten. Ook poseerde ik nog even met Janine op de top, toen haar lessen voorbij waren en ik besloot samen met haar de afdaling te maken.
Eerlijk is eerlijk, de afdaling van de Col Raiser was niet echt weggelegd voor beginners, maar Janine doorstond het eerste stuk dapper, tot aan het restaurantje midden op de piste. Daar verzamelden we weer met de hele groep en namen we met z’n allen wat lekkers te eten. Helaas konden we niet allemaal bij elkaar zitten en zaten Arie, Hanneke, Jan en Paula een klein stukje verderop, maar ook zij lieten het zich goed smaken. Paula poseerde zelfs nog even voor de camera in de sneeuw en mijn moeder zonderde zich na de maaltijd heel eventjes af om lekker van het zonnetje te genieten. Dat vond ik ook een goed plan en even later zaten we samen even lekker in het zonnetje te genieten van het prachtige uitzicht.
Janine genoot op haar beurt trouwens ook van het zonnetje en natuurlijk ook van het uitzicht.

Toch moesten we nog een stuk naar beneden afdalen en die piste bleek flink steil en ijzig. Janine moest helaas langs de piste naar beneden lopen omdat het haar ontbrak aan ervaring en daar kwam nog bij dat ze ongelooflijk moe was omdat ze afgelopen nacht wederom slecht geslapen heeft.
Toch bleef ze doorzetten en waar mogelijk bond ze met veel moeite (vanwege haar vermoeidheid en zere knie) haar snowboard weer onder.
Gelukkig kwamen we allemaal veilig aan bij de lift en vervolgden mijn moeder en Janine hun weg naar het hotel per bus, maar ging ik met de rest van de groep nog een stukje off-piste, waardoor we vrijwel precies voor ons hotel weer uitkwamen.

Nadat we snel wat opgefrist waren en even bij de Marciaconi (de Italiaanse Marskramer) om wat boodschapjes waren geweest, liepen we door naar een après ski tentje om gezellig nog wat na te kletsen en bier te drinken. Hier heb ik overigens ook mijn aller eerste ‘Bombardino’ gedronken, een drankje waar mijn ouders het al jaren over hebben als ze terugkomen van wintersport. Het is gemaakt van advocaat met whiskey en slagroom en hoewel ik alleen dat laatste eigenlijk lust, vind ik een combinatie van deze ingrediënten erg lekker!

De mannen namen hier nog even de route voor morgen door (Arie las zelfs de kaart op z’n kop na zijn Bombardino) en toen was het tijd om terug te gaan naar het hotel om aan te schuiven voor het avondeten.

De eerste échte dag zit er dus weer al op. Morgen weer een dag en hopelijk mooi weer. Janine heeft morgen geen les, maar dinsdag krijgt ze weer wel snowboardles. We zullen wederom weer wat van ons laten horen. Tot morgen!