De vrijdag van de Flakkeese Dagen 2010

Dit weekend was het net als vorig jaar weer tijd voor een fantastisch muziekfestival op eigen bodem. De door Popstichting Jailhouse georganiseerde 'Flakkeese Dagen' zijn tot in de wijde omstreken bekend en ik leefde er dan ook al een tijdlang naartoe. Heerlijk twee dagen lang alleen maar naar bandjes kijken en gezellig doen. Dat is toch fantastisch?

Voordat ik vanavond de eerste van de twee avonden ging beleven, ging collega Joan met mij mee naar huis. Hij zou vanavond z'n allereerste editie van de Flakkeese Dagen gaan beleven.
We aten een heerlijk bord macaroni dat Janine in allerijl voor ons had klaargemaakt. Met de door zijn 'MijnBlueMotion-project' inmiddels landelijk bekende VW Golf 1.9TDI, reden we vervolgens naar het festivalterrein aan de Edison in Middelharnis.

Daar stond net 'Shadow Alliance' klaar om af te trappen. De mannen van de ze band speelden een flinke heavy metal setup maar de 'fantasy'-achtige zang was het die mij deed afknappen. Ook Joan had z'n bedenkingen maar het moet gezegd worden, de super snelle riffs van de gitaristen denderden goed door de half lege zaal. Enfin, toch niet echt mijn smaak.

Ondertussen voegde Bas, Noor en Cor en Annemarie zich ook bij ons en samen keken we na een korte pauze naar 'The Complet'. Een leuke band naar mijn mening die leuke en vooral ook verrassende muziek speelden. Wie had gedacht dat deze rock- / popband het nummer 'Freestyler' van Bom Funk MC ten gehore zou brengen? Of een rockversie van het Flakkees Volkslied (waar ook nog steeds een versie van Richard en mij van in de maak is...)?
Hoewel de muziek goed in elkaar zat en ook de drummer een aardig potje kon slaan, was er een belangrijk onderdeel dat miste. De lead-singer ontbrak. Af en toe zong de drummer een nummer en af en toe de gitarist. Er ontbrak een 'zekere' factor in deze band, die het daarmee bij mij nèt niet tot een groot succes maakte.

Aansluitend speelde 'Way Beyond' in de kleine tent en omdat ik deze band al een paar keer eerder heb zien spelen had ik zo m'n vooroordelen. Die bleken echter nog waarheid ook, want hoewel de muzikanten hun werk prima uitvoeren en de muziekkeuze ook leuk en verrassend is, is het juist de zang die deze band roemloos ten onder doet gaan naar mijn mening. Jammer, want potentie is er zeker!

Daarna weer op een drafje naar de grote tent, want daar stond inmiddels 'Lemon Crush' al start klaar. Deze rockformatie, die flink succesvol was in de jaren '90 en onder andere bij de Scorpions in het voorprogramma heeft gestaan, kon mij zeker boeien! Lekkere rauwe stem, lekkere rock nummers. Dat was overigens niet bij iedereen zo, want zo om mij heen hoorde ik af en toe geluiden opgaan van mensen die het dan weer niet zo goed vonden, maar ieder zijn mening natuurlijk. Uiteraard lette ik vooral ook goed op de drummer (die overigens een aantal flinke tatoeages bezat) en die ramde de boel lekker bij elkaar! Deze band is er dus zéker eentje om te onthouden.

In de kleine tent stonden de mannen van de 'Black Jack Blues Band' inmiddels al te trappelen en wij ook, want deze band heb ik al zo vaak gezien en me nog nooit verveeld dus hier had ik zin in!
De band maakte de verwachtingen méér dan waar en speelde een aantal erg leuke nummers, waaronder de cover van Jailhouse Rock door Elvis Presley. Gitarist Jan Breur pompte weer een aantal complexe maar oh-zo-lekkere gitaarsolo's door zijn versterker de zaal in en ook bassist 'Kade' (waar komt die naam eigenlijk vandaan?) ging heerlijk uit z'n dak en dat had invloed op het toch al heftig meedeinende publiek.
Uiteraard zong Ab weer met zijn imposante verschijning de nummers aan elkaar en speelde Peter lekker relaxt een flink potje bluesritmes op zijn drumkit. De nog verse gitarist Frans was wat minder uitbundig maar zeker niet ongemerkt aanwezig.

De op een na laatste band die die avond in de grote tent speelde was 'Kinksize'. Ik had deze band nog nooit gezien of gehoord maar ze verrasten me alleszins. Zo speelden ze onder andere 'Pinnballwizard' van The Who en dat deden ze erg goed! Ook meende ik nog een aantal covers van Golden Earring te ontdekken en speelde de zanger net als Barry Hay af en toe mee op de dwarsfluit. Leuk om naar te luisteren en ook om naar te kijken, want de mannen brachten het showtje goed!

De vrijdagavond werd daarna in de kleine tent alvast afgesloten met de gruntende mannen van 'Worst Case Scenario' die, zoals ze zelf zeggen, met hun Post-Hardcore nummers een aardige bak met herrie de tent in slingerden. Persoonlijk niks voor mij, want ik was meer benieuwd naar de volgende act die de vrijdag van de 21e editie van de Flakkeese Dagen zou afsluiten.

De mannen van 'The Moscow Express' kregen deze eer. Vorig jaar stonden de heren nog in een iets andere setting als 'Mucho Maestro' op hetzelfde podium, maar ze knalden daardoor dit jaar niet minder hard! Het was bijna moeilijk om ze op de gevoelige plaat vast te leggen met mijn huis-tuin-en-keuken-cameraatje, want de energie van de bandleden leek eindeloos. Dansend en springend bewogen zij zich op hun eigen geproduceerde ritmes voort en liet de zaal uit hun handen eten.

Een waardige afsluiter dus voor de vrijdagavond van het de Flakkeese Dagen 2010. Vanavond veel verschillende bands gezien, de ene beter dan de andere. Morgen een nieuwe dag met andere, goede en interessante bands!

Als bonus een klein stukje 'Jailhouse Rock' door de Black Jack Blues Band.

De Black Jack Blues Band

Nadat ik gisteren de halve Black Jack Blues Band al op de bruiloft van Barry & Nikole had zien optreden, besloot ik een van mijn favoriete plaatselijke bands vandaag ook te volgen naar Oeltgendag in Ooltgensplaat.

Daar maakten ze er weer zoals vanouds een feestje van en deden dat vanaf een vrachtwagentrailer ergens midden in het dorp.

Samen met Richard reed ik naar 'het einde van de wereld', Ooltgensplaat, en zaten we heerlijk in de fel schijnende zon met Niels en Barry's broertje Johnny, te genieten van de vrolijke noten en een paar koude pilsjes. Vooral de gitaarsolo's van Jan en de drumsolo van Peter (zie filmpje), vielen bij ons erg in de smaak.

Als bonus dan ook een filmpje van het laatste nummer voor de welverdiende pauze. Jan geeft er als eerste de brui aan en heeft zin in een biertje en niet veel later volgt de rest van de band. Als de na een tijdje de bassist ook nog het podium verlaat, trakteert de drummer ons op een lekker drumsolo...




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

De Barry Breur Blues Band

Al een tijd geleden werd ik door Barry uitgenodigd om zijn aanstaande bruiloft mee te vieren, maar het duurde nog tot vorige week donderdag, tijdens onze eerste echte band-bespreking (ja ja, de eerste voorbereidingen voor de te vormen band zijn in volle gang!), totdat ik een echte officiële uitnodiging in mijn handen kreeg gedrukt...

Uiteraard was ik van de partij om 'onze bassist' op een van zijn mooiste dagen bij te staan en mee te delen in de feestvreugde.

Na de openingsdans en de muziek die daarop volgde, werden de voorbereidingen getroffen voor échte muziek! Voor deze gelegenheid was er spontaan een bandje gevormd met een aantal bandleden van de Black Jack Blues Band (van Barry's vader) zoals drummer Peter Resler, gitarist (en vader van Barry) Jan Breur en zanger Ab van de Ree. Daarnaast kreeg de band ondersteuning van gitarist Niels Droger, toetsenist Johnny Breur (broer van...) en een rol als bassist was weggelegd voor Barry zelf! Speciaal voor deze avond werd nu de 'Barry Breur Blues Band' een feit.

Van oefenen was weinig gekomen en dus kregen alle leden ongeveer 2 minuten vantevoren een akkoordenschema in handen gedrukt en moesten dus spelen voor wat ze waard waren!
Dat ging overigens prima! Uiteraard lette ik het meest op Barry en Niels, want wie weet komt het ooit tot de dag dat ik met deze kerels het podium op moet, maar de band als geheel was sowieso leuk om naar te kijken én te luisteren. Voor het 'spontane' spatte er vanaf en het enthousiasme waarmee de mannen speelden was aanstekelijk!

Tussen de nummers door vertrok de drummer plots van zijn drumtroon en het leek alsof hij het helemaal zat was. Niets was echter minder waar want na korte tijd achter de gordijnen verdwenen te zijn klonk er een hels kabaal en kwam Peter met een mini-Harley de zaal in rijden.
Barry is namelijk helemaal gek van (zijn) Harley Davidson en kreeg nu van een aantal vrienden en familieleden een heuse mini-Harley aangeboden. Een échte Barry Davidson, zoals gegraveerd stond in de ijzeren plaat die op het stuur bevestigd was. Barry kon alleen maar glunderen, grijnzen en stamelen en het gezicht van hem en dat van zijn kersverse vrouw spraken boekdelen! Kijk 'm maar eens glunderen!

Uiteraard werd er nog lang gedanst, gedronken en gek gedaan, totdat iedereen verzocht werd om mee naar buiten te gaan. Daar werden een aantal Chinese lampionnen ontstoken die vervolgens als stille getuigen van deze schitterende, gezellige en heugelijke dag, de nacht in zweefden...

Als bonus een filmpje van het laatste nummer dat de Barry Breur Blues Band deze avond speelde en waar Niels zich na afloop nog even aan ACDC's Whole Lotta Rosie waagde...





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Een opvallend leuk festival op eigen bodem

Al jaren neem ik mij voor om er eens te gaan kijken. Vooral ook omdat de laatste jaren mijn eigen neef Richard in een van de acts optrad. Nu ik de laatste tijd, samen met Jurien, lekker met muziek bezig ben, kon het dit jaar dan ook niet uitblijven. Helaas was het voor ons alleen mogelijk om op vrijdagavond te gaan kijken, daar wij op zaterdag andere verplichtingen hadden (en ik zeg nog niet wat).

Ik heb het over de Flakkeese Dagen. "Wat is dat nou weer? Een braderie ofzo?" hoor ik veel mensen denken, want zo klinkt het eigenlijk wel een klein beetje. Nee het is een muziekfestival, met veel muziekanten van eigen, Flakkeese bodem. Geen idee wat ik er eigenlijk van moest verwachten. Ik dacht eigenlijk altijd dat dat alleen voor de "alternatievelingen" weggelegd was, maar niets is minder waar.

Graag had ik het optreden van BuckleUp gezien, waarvan ik een van de gitaristen ken. Helaas moest deze band het vanwege familie omstandigheden dit jaar af laten weten.
Toen ik, samen met Janine, Jurien en Jozien voor het eerst de kleine tent van het festival betrad, liep daar net een optreden op z'n eind. Het viel me op dat het lekker druk was, maar dat er plek genoeg was om fatsoenlijk te kunnen staan. Heel belangrijk, want ik ruik niet graag aan een oor van de persoon naast me, maar dat terzijde.

In de grote tent ging toen een optreden van "Bad Luck" van start, een leuke blues band die de heupen alvast een beetje los schudde. Helaas hadden de dames er wat minder plezier in, maar Jurien en ik konden het wel waarderen. Zelf keek ik natuurlijk vooral naar de drummer, terwijl Jurien zich op de gitaristen concentreerde.

Na een 3 kwartier durend optreden van Bad Luck, was het de beurt aan "No Tess", bestaande uit een zangeres, een toetsenist / zangeres en een gitarist. Wat een optreden, wat prachtige nummers. Het greep me direct. Van die muziek die je raakt, of waar je lekker even op weg kan zwijmelen. Erg goed, ik kan het gewoon niet anders zeggen. Ik moest het dan ook later, toen ik de zangeres tegen kwam, even kwijt en zei haar dat ze een prachtig gezongen had. Kijk vooral ook even op hun YouTube, naar de clips en luister naar de nummers, want het is echt de moeite waard! Helaas mochten zij maar een half uur optreden en werd hun laatste nummer na 5 seconden afgebroken omdat de regie bepaalde dat het echt tijd was om van het podium te gaan, zodat ze dat klaar konden maken voor het volgende optreden. Erg jammer.

Daarna verhuisden we weer van de kleine, naar de grote tent, waar Mucho Maestro een spetterend optreden gaf. Ik had echt geen idee dat Flakkee zoveel leuke bandje had, maar daar kwam ik dus vanavond wel achter. Mucho Maestro (ik zou zeggen bekijk de site en luister wat nummers), deed me vooral denken aan System of a Down, voor de mensen die het kennen. Lekker gekke gasten op het podium, die er wel een showtje van wisten te maken en ook nog eens erg leuke muziek ten gehore brachten!
Helaas duren de optredens maar 3 kwartier, want ze hadden er van mij gerust nog 3 kwartier aan vast mogen plakken.

Nadat we vervolgens in de kleine tent naar de Black Jack Blues Band hadden staan luisteren, was het tijd voor het laatste optreden van de avond. Dat optreden wilden Jurien en ik dan ook absoluut niet missen. Om kwart over 12 trad namelijk In Age And Sadness op, de voormalige band van mijn neef Richard waar hij de rol vertolkte als gitarist. Jammer, nu was ik eindelijk op de Flakkeese Dagen, maar Richard zat niet meer in de band.

De muziek van deze jongens is erg goed! Wat een berg muziek knalde er uit de speakers. De stem, daar ben ik niet zo weg van, grunten noemen ze het ook wel, vanuit het diepst van je tenen brullen noem ik het. Het heet dan ook "Doom Death Metal" en ik moet eerlijk zeggen dat ik alleen het horen van de oorverdovende en overweldigende muziek geweldig vind.

De dames waren wat minder gecharmeerd van deze tak van sport en zo verlieten we dan ook met enig morren, vroegtijdig het festival. "Volgend jaar gaan we weer" zei Jurien, "maar dan zonder dames" en hij kon een glimlach niet onderdrukken. "Ja" zei ik op mijn beurt, "dan kunnen we op de fiets! Want zo ver wonen we er straks niet vandaan". Jurien lachte opnieuw en ik wist wat hij bedoelde. Hij heeft een hekel aan fietsen, dus ik denk dat het volgend jaar gewoon weer met de auto wordt. Of zouden de dames ons misschien even af willen zetten? :-)

Als bonus een kort filmpje van het optreden van NoTess. De rest van de filmpjes is helaas onbruikbaar, want alweer kon het microfoontje van mijn Nokia het geweld niet aan. Kijk en luister en als je de betere versies wil horen, dan moet je even op hun YouTube kijken...