Zonder aarzelen, sprong ik in het zadel

Het zonnetje gaf al vroeg flink wat warmte af vandaag en nadat ik wat rond het huis geklust had, was het bijna ondenkbaar om met dit weer niet even op de motor te klimmen. Een belletje richting Richard was snel gemaakt en om een uur of half 1 stond ik bij 'm voor de deur.

Daar trof ik 'm aan met de tot 'Erik' gedoopte vogel op z'n hand. De Kauw die hij onlangs redde uit een nestje met dode jonkies, blijkt goed te groeien en is al lekker tam. Hij krijgt natte hondenbrokken te eten en daar lijkt hij wel pap van te lusten! Zelf kreeg ik 'm ook even op m'n arm en het beestje was erg nieuwsgierig en ik probeerde net zo te kijken zoals hij dat deed.

Omdat Ries nog aan moest kleden, stelde hij voor dat ik een rondje op de MT01 ging doen. Dat sloeg ik uiteraard niet af, want hoewel de motor nog van ome Leen geweest is, heb ik er nog nooit mee meegereden, laat staan zelf op gereden. De ronkende motor maakt de kwajongen in iedereen los en dus sprong ik zonder aarzelen in het zadel.
De motor doet op het eerste gezicht groot en zwaar aan, maar zo rijdt hij geenszins! Het is een grote explosie van het moment dat het gas open gaat en de twee-cilinder schudt je bijna letterlijk door elkaar als hij de sporen krijgt. Je voelt alles op deze motor, maar daarentegen rijdt hij wel enorm soepel. Een lekker korte zithouding en hij glijdt soepel door de bochten. Het enige waar ik enorm aan moest wennen was het toerental. De Fazer 1000 van mijn vader kun je rustig door trekken tot 12.000 toeren en verder, maar bij deze Yamaha MT01 is het bij de 5500 toeren al een eind gebeurd. De kracht-explosie vindt dus plaats in het lage toeren gebied en dat is dus best eventjes opletten tijdens het rijden. Er moet veel eerder geschakeld worden, maar als je 'm dan ook eenmaal naar de volgende versnelling trapt, dan glijdt hij daar bijna ongemerkt in over.

Toen ome Leen te horen kreeg dat hij ongeneeslijk ziek was, kocht hij deze motor, maar daar hoef ik nu verder geen uitleg bij. Zijn motto 'Probeer bewust te leven en geniet van elke dag' heeft hij waarschijnlijk met deze motor zonder pardon waargemaakt. Wat moet hij genoten hebben op deze blote fiets als hij samen met mijn vader een rondje reed, zoals ik nu met Richard de rondjes rijd. Hij had nog veel langer van zijn grootste hobby moeten kunnen genieten, maar zo is het leven nu eenmaal en daar moeten we mee om leren gaan.

De MT01 vond ik dus zwaar oké en nadat we eventjes langs mijn huis waren gereden, vervolgden we onze weg richting Steenbergen, waar we iets na De Heense Molen de afslag naar De Heen namen. Daar stopten we bij een pannenkoekenboerderij, waar Richard deze week al eens in de buurt was geweest tijdens een klassieke rally met zijn collega waar we eerder al eens bij de testrit van zijn klassieke motor aanwezig waren.
We bestelden een lekker biertje en een pannenkoek, die niet veel later opgediend werd. Zo genoot ik van een overheerlijk spek-pannenkoek, terwijl Ries zich tegoed deed aan een wel erg lekker uitziende pannenkoek met chocoladesaus en slagroombolletjes!

Aansluitend besloten we nog even langs oma De Gans in het ziekenhuis te rijden, die daar bijkomt van haar herseninfarct. Na een lekker ritje terug vanaf De Heen, parkeerden we onze stalen rossen gezamenlijk in de schaduw bij het Van Weel Bethesda Ziekenhuis in Dirksland.
Daar troffen we onze oma wat slaperig en zonder gehoorapparaat aan en maakten met enige moeite een praatje. Ze klaagde wat over de man die naast haar lag en die nogal herrie maakte en daar moesten we haar groot gelijk in geven.
Na een praatje pot zegden we oma weer gedag en reden we terug naar huis, waar onze wegen scheidden.

Een perfect ritje vandaag en een memorabele, want wat was het lekker om een rondje op die MT01 te doen. Een motor die ik zéker zal onthouden wanneer ik er aan toe ben om zelf een motor te kopen!

Het bleek stilte voor de storm...

De oma's houden ons de laatste tijd wel bezig. Krabbelt mijn oma Visser er op een wonderbaarlijke manier weer bovenop, nu was het mijn oma De Gans die me vandaag liet schrikken. Mijn vader liet weten dat ze in het ziekenhuis was opgenomen na een kleine herseninfarct en dus gingen we meteen na het eten even bij haar langs.

Alhoewel ze nog maar een krap half jaar verwijderd is van haar 90e verjaardag, woont ze nog altijd op zichzelf. Afgelopen zondag, toen Richard en ik haar patatjes kwamen brengen, maakte ze wel een ietwat verwarde indruk, maar bij zo'n hoge leeftijd is dat niet ongewoon. Toch bleek het stilte voor de storm...

Gisteren aan het einde van de middag bleek ze te zijn gevallen en gevonden door de buurvrouw. De dokter verzorgde haar wonden, maar een ziekenhuisbezoek bleek niet direct nodig.
Totdat vanochtend de zuster, die iedere dag even langs komt, het niet verantwoord vond dat ze nog alleen was en dus werd ze naar het ziekenhuis vervoerd en aan een onderzoek onderworpen.

Uit de scans bleek al snel dat ze een herseninfarct had gehad en dus was opname noodzakelijk.
Hoewel ze flink slaperig was en veel last had van haar schouder, was ze vanavond goed aanspreekbaar. Ook mijn vader was aanwezig, evenals tante Els en nichtje Claudia. Na 10 minuten moest ze echter naar de wc en voor dames op leeftijd schijnt dat lang te duren. Sowieso de reis naar de wc zelf verloopt niet al te snel en bij terugkomst was het bezoekuur dan ook al lang en breed verstreken. Er zat niets anders op dan oma weltrusten te wensen en haar te laten bijkomen van een turbulent verlopen dag.

Hopelijk krabbelt ze er snel weer een beetje bovenop, maar terugkeren naar haar huisje in Stad aan't Haringvliet zit er naar alle waarschijnlijkheid niet meer in. Voor het eerst van haar leven zal ze buiten 'Stadje Droagbroâd' gaan wonen, om er vervolgens nog één keer terug te keren...
Haar leeftijd is hoog, maar laten we hopen dat we nog een tijdje van oma mogen genieten, ook al is dat in het rusthuis.

Bij oma in het ziekenhuis

Begin van dit jaar werd oma Visser ziek. Ze maakte een verwarde indruk en dat uitte zich dan ook vooral in het feit dat ze heel bezorgd en zenuwachtig werd. Was het niet het een, dan was het wel het ander waar ze zich ongelooflijk zorgen over maakte en een zware depressie, die waarschijnlijk getriggerd werd door een lichamelijk mankement, was onontkoombaar.

Begin vorige week, toen ze voor controle naar het ziekenhuis moest, wilden de doktoren haar gelijk op laten nemen en dus zit ze nu in het Albert Schweitzer ziekenhuis in Dordrecht. Daar is ze volledig lichamelijk onderzocht, maar kunnen de doktoren gelukkig niets vinden. Het mankement blijkt dus puur psychisch te zijn en het maakt mij wel een beetje verdrietig om mijn oma, die ik niet anders ken dan als een hele leuke en gezellige oma, zo in de put te zien zitten.

De hele familie is er druk mee begaan. Vooral mijn moeder, tante en oom en uiteraard ook mijn opa staan haar onvoorwaardelijk ter zijde. Binnenkort zal ze worden overgeplaatst naar een ander ziekenhuis waar ze haar beter kunnen helpen met medicatie, maar vanavond reed ik voor de tweede keer samen met mijn opa en Janine, richting het ziekenhuis in Dordrecht, om oma een bezoekje te brengen.

Om een kleine indruk te geven van de situatie, toen wij binnen kwamen was ze ongelooflijk blij om ons te zien. Niet geheel verwonderlijk, maar wel als je je bedenkt dat ze al een paar uren helemaal van slag was en ze dacht dat er misschien wel iets met ons gebeurd was onderweg.
We namen haar mee naar de gemeenschapsruimte waar ze gelukkig steeds rustiger werd. We mochten vanavond ook langer blijven dan de bezoekuren eigenlijk toelaten en dat gaf ons de kans om in alle rust bij oma te zijn.

Ze at haar boterhammetjes op, die ze eerder die avond liet staan omdat ze te bezorgd was over ons drieën en we konden lekker kletsen en oma proberen op haar gemakt te stellen.
Helaas moesten we toch om 21:00 weer afscheid nemen, hoe vervelend dat ook is. Het is een aandoenlijk gezicht om oma achter de gesloten deuren achter te laten. Het gebruikelijke ritueel herhaalt zich elke dag. De deuren sluiten en oma loopt langzaam terug. Drie keer draait ze zich om en zwaait ze nog even, alvorens ze om het hoekje verdwijnt.

Ik hoop dat ze snel weer de oude is, die lieve oma Visser. Hier zijn mijn opa en oma toch niet oud voor geworden?

Ik kon niet anders dan onmiddellijk naar de spoedeisende hulp

Even een kort berichtje over mijn lieve opa Visser. Vanmiddag om 13:00 schrok ik nogal toen ik door mijn vader gebeld werd dat Opa onwel geworden was in de kerk dat ze hem naar het ziekenhuis hadden gebracht. Ik kon niet anders dan onmiddellijk naar de spoedeisende hulp van het ziekenhuis rijden om te kijken hoe het met mijn lieve opaatje ging.

Gelukkig viel alles mee. Hoewel de brandweer, ambulance én politie uitgerukt waren naar Stad omdat mijn Opa niet meer aanspreekbaar was in de kerk, was het gelukkig niet van zijn hart. Wél werd er een hartmassage gegeven omdat men even geen pols voelde, maar hij kwam gelukkig snel bij en liep zelfs zelf naar de ambulance.

In het ziekenhuis constateerde men dat hij een conditie van een jonge vent heeft en het waarschijnlijk te maken heeft met zijn medicijnen en de drukte die hij de afgelopen tijd heeft gehad om zijn 2 broers (waarvan er eentje overleden is afgelopen week) en zijn 50 jarige bruiloft. Twee jaar geleden viel hij ook al eens flauw toen mijn moeder net zijn haar aan't knippen was en ook dat liep gelukkig met een sisser af.

Natuurlijk waren zowel Opa, als Oma als de rest van de familie en kerkgangers hevig geschrokken, vooral ook door de hele toestand eromheen, maar gelukkig gaat het nu weer goed met Opaatje en mag hij waarschijnlijk vanavond zo niet morgen naar huis. Ik hoop het in ieder geval wel, want morgen, zo schrijft oud-dokter Maas op zijn weblog, zal Opa zijn broer Bas definitief terug brengen naar zijn geboortedorp en het zou wrang zijn als hij daar niet bij kon zijn...

Update 03-05-2009 19:30
Zojuist vertelde mijn moeder dat Opa op weg is naar huis en dat ze hem vannacht dus niet voor observatie in het ziekenhuis houden.

Zacht en donzig als een pasgeboren kuikentje

Gisteren kregen we te horen dat het kindje van Chris & Martha, waar we gisteren nog even in het ziekenhuis bij op bezoek waren, vandaag gehaald zou worden met de keizersnede. En zo geschiedde vanmiddag om 12:15. Een prachtig ventje werd ter wereld geholpen en kreeg de naam Levi!

Janine en ik zaten al de hele dag met spanning op nieuws uit het ziekenhuis te wachten, maar pas tegen half 4 werden we uit ons lijden verlost door een telefoontje van Martha, dat alles goed was verlopen. De kleine Levi werd nog wel goed in de gaten gehouden, maar alles zat er op en er aan.
Natuurlijk gingen we na het eten even op bezoek en troffen een uitgeputte en uitgehongerde Martha aan op haar kamer. De bevalling was meegevallen, maar ze had nu flink last van de wond in haar buik.

Chris nam ons als kersverse en trotse vader gelijk mee naar zijn zoontje en dus keken we met z'n drieën even om een hoekje bij de lieve kleine Levi. Wat schattig! Wat klein! En toch een wonder dat dit "pakketje" gisteren nog bij Martha in haar buik zat...
Levi was zo zacht en donzig als een pasgeboren kuikentje, wat niet vreemd is als je weet dat Martha er eentje van "De Boed" is... Het was zo'n lekker ventje dat Janine en ik er eigenlijk niet af konden blijven.

Terug op de kamer bij Martha werd het steeds drukker met bezoek en dus gingen we na dit korte bezoek maar weer naar huis. Daar waren de mannen van De Leeuw & Co immers alweer bezig met het bestraten onze voortuin! 's Middags hadden ze alles al uitgegraven, zand erin gegooid en aangestreken en toen we van het ziekenhuis terug kwamen, lag bijna de gehele voortuin al vol! En daar zijn we maar wát blij mee. Morgen nog een paar puntjes en dan is dat ook weer af...

De koek is op...

Gisteren waren we nog even bij Martha op ziekenhuisbezoek, want ze is opgenomen omdat de moederkoek op is en het kindje dat volgens planning binnenkort geboren moet worden, (bijna) geen eten meer binnen krijgt. In het ziekenhuis houden ze het nu goed in de gaten en omdat het kindje in een stuit ligt, zou Martha toch al in het ziekenhuis moeten bevallen met een keizersnede.

Vandaag vertelde Martha ons dat het kindje morgen gehaald gaat worden en dus zijn Chris en Martha Looy morgen 2 trotse ouders en hebben wij er weer een leuk kleintje bij in de groep. Wat zal het gaan worden? We zijn zeer benieuwd en wensen Martha en ook Chris, een goede bevalling toe! Morgen meer nieuws...

Morgen dan eindelijk weg, alleen ging het niet van harte...

Het begon gisteren al. Janine d'r moeder en zus zijn afgelopen week een weekje op vakantie geweest naar Duitsland. Op de terugweg (gisteren) werd haar zus Annette plotseling ziek. Hevige hoofdpijnen zorgden ervoor dat ze niet verder kon rijden, toen zij nog even op bezoek gingen bij een oud tante die ook in Duitsland woonde. Daar vielen zelfs enkele lichaamsfuncties uit, waardoor ze niets meer kon beet pakken, niet op haar ene been kon staan en zelfs haar gezicht ging een beetje hangen. Na even op bed te hebben gelegen, waarna alles weer wat helderder werd en de misselijkheid een beetje gezakt was, is Janine's moeder aan de terugweg begonnen, want Annette kon niet meer zelfstandig rijden. Daar werd ze weer ziek en heeft nog enkele keren overgegeven.

Gelukkig waren wij gisteren in Rotterdam, omdat ik daar een afspraak had (daarover later meer) en dus hebben we geholpen Annette naar bed te doen (die in Rotterdam woont), wat kleren opgeruimd, de auto schoongemaakt en mijn schoonmoeder mee terug genomen en thuis gebracht.

Vanochtend is Annette naar de dokter geweest die haar doorverwees naar de neuroloog in het ziekenhuis, dus daar zouden wij vanmiddag bij zijn om haar niet alleen te laten gaan.
Toen wij om 13:00 wilden vertrekken richting Rotterdam, dit keer met Janine's Toyota Aygo, zag ik een kras op de auto zitten. Enigszins geïrriteerd zei ik tegen Janine dat er weer een of andere eikel met iets langs de auto was gegaan, maar we zouden er later naar kijken omdat we haast hadden. Stap ik in de auto, zie ik dat de spiegel er naast hangt. Gewoon eraf gereden! Heb ik nog een keer goed naar de auto gekeken, blijkt hij aan de bestuurderskant flink beschadigd te zijn door krassen en die gebroken spiegel, maar niemand die zich had gemeld, ook geen briefje onder de ruitenwisser. Schandalig!
Wij dus al kwaad richting Rotterdam, Annette opgehaald, naar de neuroloog, krijgen we te horen dat Annette een hersenbloeding heeft gehad en dat dat vanwege haar leeftijd (36) wel heel opvallend is. Ook haar bloeddruk was veel te hoog, dus ze moest gelijk een paar dagen blijven en een CT scan maken.

Gelukkig heeft ze er niks aan over gehouden. Het enige dat nu van belang is, is dat de bloeddruk zakt, want die was veel te hoog. Na een tijdje kreeg ze dan ook weer praatjes (dat ze nu iedere dag uit eten ging, want de maaltijden in het ziekenhuis zijn zo slecht nog niet) en konden we dan ook weer een beetje lachen.
Saillant detail is dat wij vannacht op vakantie gaan naar Oostenrijk, dus het was nog de vraag of we wel gingen. Gelukkig gaan we dan toch nog, want we zijn er wel écht aan toe.
De koffers hebben we dan nog niet gepakt, maar dat gaan we dan vannacht maar doen.

Ik ga zeker mijn weblog bijhouden vanuit Oostenrijk, misschien iets minder frequent en minder grote stukken, maar dat is even afwachten. Ik hoop jullie allemaal weer in gezondheid terug te zien en tot volgende week!