Hij was al aantal jaren niet écht meer op vakantie geweest en vorig jaar, tijdens het ziekbed van zijn vader, was daar uiteraard al helemaal geen plaats voor geweest. Dit jaar besloot hij een groepsreis naar Noorwegen te boeken en niet zomaar een, maar een echte 'survival' vakantie.Gisteravond ging ik 'm samen met Janine nog even een fijne vakantie toewensen, maar toen we naar huis reden bekroop me het gevoel dat het wel leuk zou zijn als ik Richard en tante Els toch nog even zou vergezellen. Niet alleen omdat ik mijn neef wel graag even wilde uitzwaaien, nu hij zich voor het eerst per vliegtuig zou voortbewegen, maar ook omdat het voor tante Els op de terugreis dan ook een stuk gezelliger zou zijn.
Vanochtend schrok ik daarom al om 5:40 wakker en pakte meteen de telefoon. Precies op tijd, want Richard werk net wakker en zou zich om 6:30 richting Schiphol begeven.
Nadat ik even onder de pomp gesprongen was en een ontbijtje had genuttigd, liepen we 1,5 uur later opeens de vertrekhal van Schiphol binnen en leek Ries een beetje zenuwachtig te worden.
Eerst maar even in de rij om de tas en het slaapmatje 'sealen' zodat er niets ongemerkt ingestopt of uitgehaald kon worden.
Vervolgens liepen we naar vertrekhal 2 en moesten we al voordat de vertrekhal zich openbaarde, al in de lange rij aanschuiven. Het was steendruk en er zat niet anders op dan netjes te wachten op onze beurt. Toch liep de rij lekker door en stonden we al snel in de volle vertrekhal, waar de lange rij verder ging.
Uiteindelijk viel het allemaal wel mee en checkten in bij een van de incheck-computers van KLM, die ons daarna doorstuurde om de bagage af te geven. Ook daar ging opnieuw een rij aan vooraf, maar net zoals de eerste, liep het ook hier gelukkig snel door. Er bleef, nadat alles afgegeven was, zelfs nog tijd over om even te stoppen bij een eettentje, waar op de vroege ochtend toch nog even een lekker broodje werd genuttigd.
Toen was het tijd om Richard bij de paspoortcontrole af te zetten en huiswaarts te gaan, maar onderweg poseerde Richard nog even bij een landingsgestel dat we tegenkwamen.
Toen ik even niet oplette was ik Richard opeens even kwijt en dacht ik hem, ten einde raad hangend aan een vertrekkend KLM vliegtuig, voorbij te zien komen, maar toen ik nog eens keek bleek het gelukkig een geintje te zijn en zou het bewuste vliegtuig nooit en te nimmer met Richard al hangende aan de deur kunnen vertrekken.
Na dit avontuur konden we Ries gelukkig netjes bij de douane afleveren en zwaaiden we hem uit totdat hij alsmaar kleiner en kleiner werd...
