Een enerverend dagje in Noordwijk

Nu bijna drie jaar geleden kocht ik mijn eerste echte akoestische drumkit, de Yamaha Gigmaker, en hoewel ik er het eerste jaar met heel veel plezier op gespeeld heb, speel ik tegenwoordig eigenlijk alleen nog maar op mijn elektronische Roland TD9KX. In de eerste plaats omdat de Yamaha een flinke bak herrie maakt en ik me voor kan stellen dat de buren daar minder gecharmeerd van zijn als ikzelf van mijn hobby. Toch gaat mijn elektronische kit straks eenzaam verder...

Althans, hij zal niet snel meer in het gezelschap verkeren van een akoestische set, want mijn Yamaha gaat wellicht het veld ruimen en de nieuwe aanwinst zal dan in een oefenruimte komen te staan, zodat ik 'm ook echt ten volle kan benutten. Let wel, de Yamaha Gigmaker is een leuke kit als je net met drummen start, maar naarmate je referentiekader qua klanken uitbreidt, kom je er al snel achter dat deze kit niet echt aan de eisen voldoet. Nu volgende week de eerste oefensessie met een nieuwe band in de planning staat, wordt het dus tijd om een al tijden gekoesterde wens uit te laten komen. De wens zelf? Oh, een mooie Tama met een dikke vette rocksound!

Via Twitter (oh wat hou ik toch van 'sociale media'!) raakte ik in een interessant gesprek met een muziekwinkel met maar liefst vier vestigingen, maar de vestiging waar ik zijn moest zat in Noordwijk. Ze deden mij een interessant voorstel en hoewel ze niet de goede kleur hadden staan die ik graag zou willen hebben, besloot ik vandaag toch om samen met Janine naar Noordwijk af te reizen.

We parkeerden vlak bij de ingang van het gebouw op een industrieterrein even buiten Noordwijk. Bij binnenkomst viel mijn oog meteen op de uitgebreide drumafdeling, waar flink wat kitjes opgesteld stonden en terwijl Janine meteen de hoek met boeken in dook en ook nog wat vleugels bekeek, zocht ik naar mijn favoriete 'Tama Superstar Hyperdrive' en die had ik vrij snel gevonden. De uitvoering die ik tegen kwam was een bijzondere, volledig in chroom uitgevoerde versie en even verderop stond ook nog een wit-parelmoer uitvoering. Ook de naastgelegen muur met bekkens was interessant om eens doorheen te snuffelen en zelfs de elektronische drumkits waren goed vertegenwoordigd. Ik vermaakte me uiteraard prima en ondertussen vergaapte ik me ook nog even aan de gitaarafdeling en ik bedacht me dat Jurien het ook wel interessant zou vinden om hier eens te rond te kijken, zeker toen ik deze wel hele grote gitaar tegenkwam!

Gelukkig hadden ze bij MusicAllin niet stil gezeten en hadden na ons 'twitter-contact' ergens in een afgesloten kamertje, een mooie Hyperdrive in elkaar gezet. Het bleek een 'brushed metallic black' versie te zijn, een versie waar ik zelf niet voor zou kiezen, maar het gaat om de klank hè!
Wat meteen opviel was de mooie afwerking van deze honderd procent berken-houten kit, zoals de spanranden bijvoorbeeld, die gecoat leken te zijn in plaats van de standaard verchroomde uitvoeringen. Ook het 'Starcast' ophangsysteem van de toms bleek erg inventief en na een korte inspectieronde en nog even poseren, was het tijd om het geluid te testen.

Ik testte de kit mét en zónder dempringen (zonder ringen klinkt de toon langer door) en mocht ook in alle vrijheid verschillende bekkenseries uitproberen. Zo testte ik allereerst de Zildjian ZXT serie en de B8 van Sabian, maar uiteindelijk vond ik de iets dunnere variant van Zildjian, de ZHT-serie, de beste klank bevatten. Overigens sloeg Janine al die tijd netjes vanaf een krukje gade hoe ik tekeer ging op de mooie middenklasser.
Nadat ik in m'n hoofd had hoe ik het graag wilde hebben, maakte ik nog een interessant praatje met de verkoper en deed hij mij een uiterst scherpe en schappelijke aanbieding. Uiteraard wilde ik er nog even over nadenken en die tijd had ik sowieso wel, want de brushed platinum uitvoering komt over twee weken pas binnen.

Op de terugweg trakteerden Janine en ik onszelf nog op een portie overheerlijke 'twister fries' van de Burger King en werd de hamburger trouwens ook smakelijk naar binnen geschoven!

Als bonus een filmpje van mijn test met de Tama Superstar Hyperdrive, tijdens een enerverend dagje in Noordwijk!

Daze in de Haagse Paap

Hij was toch wel mijn beste maatje tijdens mijn 'Grafisch Lyceum periode' en de afgelopen jaren speelde hij in verschillende bands als drummer en bassist en timmerde hij ook nog eens niet onverdienstelijk als DJ aan de weg. Vorig jaar mistte ik nèt een van zijn optredens tijdens een 'band-contest' met zijn vorige band maar nu hij me via allerlei social media kanalen bombardeerde met het optreden in het befaamde muziekcafé De Paap in Den Haag, kon ik niet anders dan naar mijn oude schoolmaatje komen kijken én luisteren...

De band 'Daze' gaf zoals gezegd vanavond een optreden in muziekcafé De Paap in Den Haag. De kroeg waar vele bands groot geworden zijn. Denk aan onder andere Golden Earring die hier nog speelde in hun beginperiode en drummer Cesar, waar ik begin dit jaar nog bij op bezoek was, woont er immers ook altijd nog maar een enkele straat vandaan.

We parkeerden de auto vlakbij in De Torenstraat en gezamenlijk liepen Janine, Richard, Bas, Noortje én ik, rechtdoor richting De Paap.
Die was zo gevonden en bij binnenkomst zag ik meteen een fonkelend witte Tama op het podium staan en het viel mij op dat hij op minder dan twee meter afstand van het publiek vandaan stond. Ik had overigens sowieso verwacht dat De Paap een stuk groter zou zijn, maar het bleek gewoon een gezellige kroeg met een podium, waarvan de afstand tot het publiek minimaal was. Hoe zou dat gaan klinken?

Ik herkende Remco meteen en na een kort gesprek moest hij alweer het podium op. Hij pakte zijn basgitaar ter hand en meteen klonken de eerste zware tonen door de versterker.
Ook de rest van de band zette aan en meteen viel mij de kwaliteit van het geluid op. Loepzuiver én, ondanks dat ik de band zo'n beetje aan kon raken, goed uitgebalanceerd. Soms kan het in een dergelijke opstelling voorkomen dat het geluid bijna oorverdovend is omdat het zo dichtbij is (met name de drumkit), maar niets bleek minder waar.

De band bracht verschillende covers ten gehore uit het soul/pop genre, van Jimi Hendrix (Foxy Lady) tot U2 (Bloody Sunday) en van Fiction Plane (Two Sisters) tot Eagle-Eye Cherry (Save Tonight). Een lekker divers repertoire dus, waar iedere muziekliefhebber wel aan zijn trekken kwam.
Naast dat ik uiteraard de bassist goed vond spelen en ook onder de indruk van drummer Robin was, bleken beide zangeressen van de band, Kirsten en Sarah, naast het feit dat ze leuk oogden overigens ook een lekker potje te kunnen zingen.

Tijdens het optreden vermaakte ik me prima met Bas, Richard en natuurlijk de meiden niet te vergeten en terwijl De Paap redelijk afgeladen bleek (en terecht!), speelde Daze ondertussen vrolijk door en leefden de zangeressen zich lekker uit op een tweetal ruigere nummers van Anouk. Het viel me overigens wel op dat de persoonlijkheden van de gitarist en bassist bij deze band een beetje omgekeerd waren. Normaal gesproken springt de gitarist er qua persoonlijkheid meer uit en staat de bassist een beetje stilletjes in een hoekje 'zijn eigen ding' te doen. Dat bleek bij Daze dus niet het geval, want het was vaker bassist Remco die stond te springen, dan gitarist Robert-Jan. Die laatste speelde overigens ook erg goed en dus bleek bovenstaande niet meer dan een opvallend detail.

Tijdens de tweedelige set die bijna 30 nummers bevatte (ik geloof 29 want de laatste mochten ze niet meer spelen omdat het tijd was... jammer!), vermaakte ik me zoals eerder gezegd prima. Zeker omdat ik de BOB was en de rest lekker biertjes en wijntjes naar binnen stond te hijsen, verbaasde ik me gaandeweg de avond, steeds vaker over mijn reisgezelschap.

Helaas eindigt een leuk optreden vaak sneller dan verwacht en dat was ook hier het geval. De kreet 'Time flies...' was hier dan ook zéker van toepassing en voor ik het wist waren de bandleden alweer aan het inpakken. En wie moet er in dat geval dan weer geholpen worden? Uiteraard... De drummer!
Ik bedankte Remco en wat andere bandleden voor het goede optreden en name me voor dat dit zeker niet de laatste keer is dat ik ze live heb zien spelen. Het was sowieso leuk om eens bij mijn oude schoolmaatje Remco te komen kijken en we spraken af dat wanneer ik zelf weer eens op de bühne sta, hij aan de beurt is om eens te komen luisteren.

We verlieten De Paap en liepen richting de parkeergarage in de Torenstraat, die vlak naast muziekwinkel Rock Palace ligt waar ik al eens eerder een bezoekje aan bracht. Door de ramen gluurde ik nog naar een aantal mooie drumkitjes en liet de winkel toen voor wat het was. Mijn gezelschap bleek namelijk een 'vreetkick' te hebben en in plaatst dat ze snel naar huis wilden, vroegen ze me om 'alsjeblieft' bij een Burger King óf een shoarma tent te stoppen.

Enfin, langs de snelweg bij Delft troffen we de Burger King aan, maar die bleek gesloten. Gelukkig was de 'King Drive' nog wel open en even later geurde de Volvo naar gefrituurde krul-frietjes en scherp gekruide hamburgers. De heren en dames in de auto waren zwaar onder de indruk van alle vette lekkernijen en hoewel de hamburgers wel érg pittig bleken, hoorde ik flink gesmak vanaf de achterbank!

Al met al een leuk avondje uit dus en kan ik niet anders dan de band Daze een aanrader noemen. Ga zeker een keertje luisteren naar deze veelzijdige coverband als je in de gelegenheid bent, want daar zul je zeker geen spijt van krijgen!

Als bonus een filmpje tijdens het optreden van Daze, waar ze een cover van U2's 'Bloody Sunday' spelen...