De eerste warme Griekse buitenlucht

We waren eigenlijk eerst niet van plan om op vakantie te gaan deze zomer, want de verbouwing, de nieuwe tuinset en de andere auto hadden al genoeg gekost. Echter, drie weken vakantie in ons eigen thuisland kan heel gemakkelijk verkeerd uitpakken en dus keken we alvast wat rond. Toen Bas en Noortje dezelfde weken vakantie bleken te hebben, bleek een reisje snel geboekt en dus vertrokken we vandaag per vliegtuig richting onze vakantiebestemming.

Gisteravond bereidden we de koffers voor op acht dagen Kos en gingen daarna snel naar bed, want de wekker zou al om 02:30 van zich laten horen. Het was dus al vroeg dag voor ons, maar dat deerde niet, want na een week erg vies weer waren we wel toe aan dertig graden!
Om 03:15 stonden we bij Bas en Noor voor de deur, om vervolgens zo'n 1,5 uur later via Hoofddorp waar we onze auto parkeerden, met een busje bij de vertrekhal van Schiphol aan te komen.
We waren zo slim geweest om reeds van tevoren online in te checken en dus hoefden we alleen onze bagage af te geven en door de douane heen. Daarna was het zaak zo snel mogelijk een Starbuck's vestiging op te zoeken, want mijn medereizigers konden wel wat koffie gebruiken!

Gelukkig was de koffie snel gevonden en ook de lekkernijen waren goed besteed. Daarna bleek het zaak onze terminal op te zoeken en dat ging vanzelf in een nog overwegend uitgestorven Schiphol en met het gemak van de 'speedlanes'.
Ons vliegtuig stond ons al op te wachten en omdat het allemaal soepeltjes verliep zaten we in een mum van tijd in de lucht en werden de oogjes van zowel Noortje, als Janine als ook Bas gesloten, terwijl de wolken onder ons door schoten.

Na ongeveer drie uren was Bas (en iedereen eigenlijk) het niet moe maar zat en dat kwam goed uit want de eerste meters van het Griekse eiland schoten al onder ons door en de landing werd ingezet. Niet veel later ademden we de eerste warme Griekse buitenlucht in en die bleek lekker warm!
De koffers waren ook snel verzameld en per bus werden we naar ons hotel gebracht waar we bijna drie kwartier later de lobby binnen stapten en incheckten.

Gelukkig konden we meteen ons appartement betreden en kleedden ons snel om, om vervolgens na een kennismaking met het zwembad, het nabijgelegen strand te bestormen. Gelukkig is dat maar zo'n honderd meter van ons appartement vandaan en kunnen we binnen een mum van tijd languit op de strandstoelen liggen! Van die strandstoelen werd dan ook gretig gebruik gemaakt en al snel was iedereen weer onder zeil…

's Avonds verzilverden we veelvuldig ons 'all-in polsbandje' en kregen dus alles gratis en voor niets in het speciaal daarvoor bestemde restaurant. Er was eten in overvloed, maar erg veel eisen moeten we er blijkbaar niet aan stellen. De toetjes echter gingen er in als koek en nadat we op het buitenterras nog even uitpuften en een hele foute karaoke-avond op gepaste afstand volgden, besloten we slaapuren van afgelopen nacht wat in te gaan halen en op tijd naar bed te gaan.
Dat mislukte uiteraard bij mij, want alleen in de lobby van het appartementen complex is draadloos internet beschikbaar en dus ging het voor mij nog even duren voor ik mijn kussen zou raken...

Ten einde raad hing hij aan een vertrekkend KLM vliegtuig

Hij was al aantal jaren niet écht meer op vakantie geweest en vorig jaar, tijdens het ziekbed van zijn vader, was daar uiteraard al helemaal geen plaats voor geweest. Dit jaar besloot hij een groepsreis naar Noorwegen te boeken en niet zomaar een, maar een echte 'survival' vakantie.

Gisteravond ging ik 'm samen met Janine nog even een fijne vakantie toewensen, maar toen we naar huis reden bekroop me het gevoel dat het wel leuk zou zijn als ik Richard en tante Els toch nog even zou vergezellen. Niet alleen omdat ik mijn neef wel graag even wilde uitzwaaien, nu hij zich voor het eerst per vliegtuig zou voortbewegen, maar ook omdat het voor tante Els op de terugreis dan ook een stuk gezelliger zou zijn.

Vanochtend schrok ik daarom al om 5:40 wakker en pakte meteen de telefoon. Precies op tijd, want Richard werk net wakker en zou zich om 6:30 richting Schiphol begeven.
Nadat ik even onder de pomp gesprongen was en een ontbijtje had genuttigd, liepen we 1,5 uur later opeens de vertrekhal van Schiphol binnen en leek Ries een beetje zenuwachtig te worden.
Eerst maar even in de rij om de tas en het slaapmatje 'sealen' zodat er niets ongemerkt ingestopt of uitgehaald kon worden.

Vervolgens liepen we naar vertrekhal 2 en moesten we al voordat de vertrekhal zich openbaarde, al in de lange rij aanschuiven. Het was steendruk en er zat niet anders op dan netjes te wachten op onze beurt. Toch liep de rij lekker door en stonden we al snel in de volle vertrekhal, waar de lange rij verder ging.
Uiteindelijk viel het allemaal wel mee en checkten in bij een van de incheck-computers van KLM, die ons daarna doorstuurde om de bagage af te geven. Ook daar ging opnieuw een rij aan vooraf, maar net zoals de eerste, liep het ook hier gelukkig snel door. Er bleef, nadat alles afgegeven was, zelfs nog tijd over om even te stoppen bij een eettentje, waar op de vroege ochtend toch nog even een lekker broodje werd genuttigd.

Toen was het tijd om Richard bij de paspoortcontrole af te zetten en huiswaarts te gaan, maar onderweg poseerde Richard nog even bij een landingsgestel dat we tegenkwamen.
Toen ik even niet oplette was ik Richard opeens even kwijt en dacht ik hem, ten einde raad hangend aan een vertrekkend KLM vliegtuig, voorbij te zien komen, maar toen ik nog eens keek bleek het gelukkig een geintje te zijn en zou het bewuste vliegtuig nooit en te nimmer met Richard al hangende aan de deur kunnen vertrekken.

Na dit avontuur konden we Ries gelukkig netjes bij de douane afleveren en zwaaiden we hem uit totdat hij alsmaar kleiner en kleiner werd...