Door een flinke file parkeerden we, na dik tweeënhalf uur in de auto te hebben gezeten, op een aangewezen parkeerplaats vlak bij de Heineken Music Hall. Na nog een klein stukje lopen stonden we daarna binnen en waren we érg benieuwd wat de avond ons zou brengen.Nadat we de jassen boven in de garderobe hadden afgegeven, kwamen we na twee zware deuren de grote zaal binnen en hadden we vanaf het balkon perfect zicht op het podium. Na luttele seconden startte daar de Zweedse 'death metal' band 'Entombed' als tweede voorprogramma van de avond. De eerste, 'The Kandidate', hadden we gemist door de files onderweg, maar het deerde niet, want Richard, Jurien, Cor, Gerard en ik kwamen maar voor één ding. De Deense heavy metal band 'Volbeat'!
De band van frontman Michael Poulsen en zijn vrienden, die zich voornamelijk laten beïnvloeden door Elvis Presley, Johnny Cash en Metallica, liet eventjes op zich wachten. De stampvolle zaal wachtte echter geduldig tot het volledige podium was opgebouwd voor de hoofdact van vanavond en staarde intussen naar een zwart doek dat de vorderingen daarvan aan het oog onttrok.
Toen, na een korte intro, bulderden de zware gitaren door de zaal ondersteund door enkele zwierende lichtbundels die over onze hoofden scheerden. Even later barstte het pas écht los, toen ook het doek eindelijk naar beneden viel en het publiek de mannen in de schijnwerpers kon zien staan. Volbeat was begonnen!
De band trapte af met het nummer: 'The Mirror and the Ripper' van hun laatste album 'Beyond Hell Above Heaven' en hoewel het album pas twee maanden oud is, leek de gehele zaal dit nummer mee te kunnen zingen.
Zelf had ik uiteraard vooral ook oog voor de glimmende drumkit van drummer Jon Larsen en zijn fantastische dubbel-bass-spel dat hem zo kenmerkt. Ondertussen genoot ik van het uitzicht over de zaal, waar de eerste 'mosh-pits' al tussen het publiek opdoemden.
Naast het werkelijk schitterende decor, was ook de lichtshow erg goed. Af en toe werden we wat verblind door het vele licht dat van achter de band de zaal in schoot, maar het was vooral puur genieten!
De band kwam live goed uit de verf, ook al moest zanger Michael Poulsen af en toe bepaalde zang-lijntjes hier en daar wat aanpassen omdat hij niet volledig bij stem leek.
De mannen speelden de meest bekende nummers van alle vier de albums die ze vanaf 2007 produceerden. Dat was dan ook goed te merken in de bomvolle zaal, die volledig uit hun dak leek te gaan. Vooral toen de band, tijdens een van de laatste nummers, een tiental fans tot het podium toeliet, zorgde hun overwegend sympathieke karakter tot een hoop plezier in de zaal. Sommige fans waanden zich een echte rockster, maar die werden na buitensporig gedrag vakkundig door de beveiliging verwittigd en netjes van het podium afgeholpen.
Een dikke pluim voor Volbeat en de crew, want het was een fantastische show en de file op de heenweg méér dan waard. Met mijn gezelschap keek ik nog even geamuseerd toe hoe de gitaristen zich ontdeden van hun plectrums en ze toewierpen aan het uitzinnige publiek. Lichtelijk jaloers was ik wel op diegenen die de drumsticks en later zelfs een drumvel van drummer Joh Larsen mochten vangen, maar wie weet krijg ik zelf ook nog eens deze kans...
Terug aangekomen op de parkeerplaats stapten we in de auto en reden we terug naar huis, maar kort na ons vertrek kwam ik er achter dat mijn rechter buitenspiegel mistte! Hoe dit ooit heeft kunnen gebeuren zal wel altijd een raadsel blijven, want er was niets beschadigd en ik stond bijna een meter geparkeerd van de bestuurder naast mij. Wellicht had iemand wat te snuiven maar geen spiegeltje?...
Al met al kon het de avond niet meer bederven en daarom ook deze keer als bonus uiteraard een filmpje (de 150e!) van het eerste nummer van de avond: 'The Mirror and the Ripper'! Kijk overigens voor meer foto's in mijn speciale Flickr album.
