Vooral ook aangemoedigd door fietsfreak Bas

Sinds Janine voor haar verjaardag een schitterende fiets kreeg en ik mijn mountainbike ook al in geen tijden meer bereden heb, denk ik er steeds sterker aan een 'normale' fiets aan te schaffen. Op die manier kan ik eens relaxt een stukje samen met mijn meisje fietsen of naast haar fietsen als zij een rondje hardloopt.

Nu wil het geval dat ik eigenlijk altijd iets wil dat nèt afwijkt van het 'normale', ook al pakt dat niet altijd even goed uit moet ik eerlijkheidshalve bekennen. Toch viel mijn oog na enig speurwerk en vooral ook aangemoedigd door goede vriend en 'fietsfreak' Bas, op een niet geheel alledaagse fiets, maar wel een waar ik mezelf al op zie rijden.

De keuze viel namelijk op een model van "Electra" dat een kruising is tussen een zogenaamde 'cruiser' en 'chopper'en die luistert naar de naam "Straight Eight". Het idee was om de fiets in mijn vakantie eens in het wild te gaan spotten bij een winkel in Amsterdam, maar gezien zij deze week gesloten zijn, viel die optie al snel af. Gelukkig vond ik 'Cruise Control Bikes' in Den Haag en nadat ik een belletje had gepleegd, kon ik vanmiddag meteen nog even langskomen en dat terwijl de winkel eigenlijk ook gesloten was!

Samen met Bas, Noortje en Janine rezen we af naar het spekgladde Den Haag waar we in de Gentsestraat een niet al te grote, maar wel mooie fietswinkel aantroffen. De winkel stond vol met bijzondere cruisers en shoppers, maar er waren ook bijzonder veel accessoires aanwezig. Trappers, handvatten, zadels, bellen, lampen... Je kon het zo gek niet bedenken, maar alles was er in allerlei soorten en maten.

De vriendelijke verkoper pakte meteen de Electra Straight Eight van tussen de dikke rij fietsen en in het echt was hij nog stoerder dan op het plaatje. Een mat zwart frame met rode velgen en uiterst dikke rubbere sloffen. Drie versnellingen en een hand- en terugtraprem maakten deze fiets helemaal compleet.
De verkoper stelde het zadel wat bij en ik mocht meteen even plaatsnemen. Ook Bas besteeg graag even het zadel, waarna ook Janine nog even moest keuren zodat ze weet wat er straks naast haar fietst. De fiets werd door ons alle vier goedgekeurd en hoewel we de winkel echter zonder fiets weer verlieten, was iedereen het er over eens dat dit 'm toch wel moest worden.

Nadat we eerst even door het nabijgelegen winkelcentrum gekuierd hadden, liepen we vervolgens de besneeuwde Scheveningse boulevard op en dronken een drankje bij een van de vele tentjes.
Daarop besloten we terug te gaan naar Rotterdam om daar een hapje te eten bij Benny Beer en aansluitend de bioscoop te pakken. Bas en ik naar 'New Kids Turbo' en Janine en Noortje gingen voor 'Loft'.
Het pakte echter allemaal anders uit dan we gepland hadden, want ten eerste bleek 'Loft' uitverkocht te zijn toen de kaartjes door de dames werden gehaald en stonden Bas en ik in een fikse rij voor een vier-persoons-tafeltje bij Benny Beer. Toch hoefden we gelukkig niet heel lang te wachten tot we plaats konden nemen, maar vervolgens ging daar ook niet alles van een leien dakje.

Hoewel we het voorgerecht al snel voor onze neuzen hadden staan, liet het hoofdgerecht lang op zich wachten. Het was 19:45 toen dat op tafel kwam, maar aangezien de film (of de reclame beter gezegd) om 19:50 begon, was het dus een kwestie van schuiven!
Binnen tien minuten hadden Bas en ik ons bord leeg, kusten onze vrouwen vaarwel en haastten ons naar zaal 7.

Na anderhalf uur stonden we weer buiten en troffen we de meiden bij de uitgang van de bioscoop aan. Zij hadden op hun gemakkie nog een theetje gedronken en lekker zitten keuvelen terwijl wij dikke lol hadden in een stampvolle bioscoopzaal.

Een mooie vakantiedag kwam dus ten einde, maar de eerste stap voor een nieuwe fiets is gemaakt. Van't voorjaar hoop ik lekker samen te kunnen fietsen, maar nu eerst sparen...

Daze in de Haagse Paap

Hij was toch wel mijn beste maatje tijdens mijn 'Grafisch Lyceum periode' en de afgelopen jaren speelde hij in verschillende bands als drummer en bassist en timmerde hij ook nog eens niet onverdienstelijk als DJ aan de weg. Vorig jaar mistte ik nèt een van zijn optredens tijdens een 'band-contest' met zijn vorige band maar nu hij me via allerlei social media kanalen bombardeerde met het optreden in het befaamde muziekcafé De Paap in Den Haag, kon ik niet anders dan naar mijn oude schoolmaatje komen kijken én luisteren...

De band 'Daze' gaf zoals gezegd vanavond een optreden in muziekcafé De Paap in Den Haag. De kroeg waar vele bands groot geworden zijn. Denk aan onder andere Golden Earring die hier nog speelde in hun beginperiode en drummer Cesar, waar ik begin dit jaar nog bij op bezoek was, woont er immers ook altijd nog maar een enkele straat vandaan.

We parkeerden de auto vlakbij in De Torenstraat en gezamenlijk liepen Janine, Richard, Bas, Noortje én ik, rechtdoor richting De Paap.
Die was zo gevonden en bij binnenkomst zag ik meteen een fonkelend witte Tama op het podium staan en het viel mij op dat hij op minder dan twee meter afstand van het publiek vandaan stond. Ik had overigens sowieso verwacht dat De Paap een stuk groter zou zijn, maar het bleek gewoon een gezellige kroeg met een podium, waarvan de afstand tot het publiek minimaal was. Hoe zou dat gaan klinken?

Ik herkende Remco meteen en na een kort gesprek moest hij alweer het podium op. Hij pakte zijn basgitaar ter hand en meteen klonken de eerste zware tonen door de versterker.
Ook de rest van de band zette aan en meteen viel mij de kwaliteit van het geluid op. Loepzuiver én, ondanks dat ik de band zo'n beetje aan kon raken, goed uitgebalanceerd. Soms kan het in een dergelijke opstelling voorkomen dat het geluid bijna oorverdovend is omdat het zo dichtbij is (met name de drumkit), maar niets bleek minder waar.

De band bracht verschillende covers ten gehore uit het soul/pop genre, van Jimi Hendrix (Foxy Lady) tot U2 (Bloody Sunday) en van Fiction Plane (Two Sisters) tot Eagle-Eye Cherry (Save Tonight). Een lekker divers repertoire dus, waar iedere muziekliefhebber wel aan zijn trekken kwam.
Naast dat ik uiteraard de bassist goed vond spelen en ook onder de indruk van drummer Robin was, bleken beide zangeressen van de band, Kirsten en Sarah, naast het feit dat ze leuk oogden overigens ook een lekker potje te kunnen zingen.

Tijdens het optreden vermaakte ik me prima met Bas, Richard en natuurlijk de meiden niet te vergeten en terwijl De Paap redelijk afgeladen bleek (en terecht!), speelde Daze ondertussen vrolijk door en leefden de zangeressen zich lekker uit op een tweetal ruigere nummers van Anouk. Het viel me overigens wel op dat de persoonlijkheden van de gitarist en bassist bij deze band een beetje omgekeerd waren. Normaal gesproken springt de gitarist er qua persoonlijkheid meer uit en staat de bassist een beetje stilletjes in een hoekje 'zijn eigen ding' te doen. Dat bleek bij Daze dus niet het geval, want het was vaker bassist Remco die stond te springen, dan gitarist Robert-Jan. Die laatste speelde overigens ook erg goed en dus bleek bovenstaande niet meer dan een opvallend detail.

Tijdens de tweedelige set die bijna 30 nummers bevatte (ik geloof 29 want de laatste mochten ze niet meer spelen omdat het tijd was... jammer!), vermaakte ik me zoals eerder gezegd prima. Zeker omdat ik de BOB was en de rest lekker biertjes en wijntjes naar binnen stond te hijsen, verbaasde ik me gaandeweg de avond, steeds vaker over mijn reisgezelschap.

Helaas eindigt een leuk optreden vaak sneller dan verwacht en dat was ook hier het geval. De kreet 'Time flies...' was hier dan ook zéker van toepassing en voor ik het wist waren de bandleden alweer aan het inpakken. En wie moet er in dat geval dan weer geholpen worden? Uiteraard... De drummer!
Ik bedankte Remco en wat andere bandleden voor het goede optreden en name me voor dat dit zeker niet de laatste keer is dat ik ze live heb zien spelen. Het was sowieso leuk om eens bij mijn oude schoolmaatje Remco te komen kijken en we spraken af dat wanneer ik zelf weer eens op de bühne sta, hij aan de beurt is om eens te komen luisteren.

We verlieten De Paap en liepen richting de parkeergarage in de Torenstraat, die vlak naast muziekwinkel Rock Palace ligt waar ik al eens eerder een bezoekje aan bracht. Door de ramen gluurde ik nog naar een aantal mooie drumkitjes en liet de winkel toen voor wat het was. Mijn gezelschap bleek namelijk een 'vreetkick' te hebben en in plaatst dat ze snel naar huis wilden, vroegen ze me om 'alsjeblieft' bij een Burger King óf een shoarma tent te stoppen.

Enfin, langs de snelweg bij Delft troffen we de Burger King aan, maar die bleek gesloten. Gelukkig was de 'King Drive' nog wel open en even later geurde de Volvo naar gefrituurde krul-frietjes en scherp gekruide hamburgers. De heren en dames in de auto waren zwaar onder de indruk van alle vette lekkernijen en hoewel de hamburgers wel érg pittig bleken, hoorde ik flink gesmak vanaf de achterbank!

Al met al een leuk avondje uit dus en kan ik niet anders dan de band Daze een aanrader noemen. Ga zeker een keertje luisteren naar deze veelzijdige coverband als je in de gelegenheid bent, want daar zul je zeker geen spijt van krijgen!

Als bonus een filmpje tijdens het optreden van Daze, waar ze een cover van U2's 'Bloody Sunday' spelen...

Bij Cesar in de kelder

Kun je een nieuw jaar nóg beter beginnen dan met een gezellige en intieme workshop van één van je drumhelden? Ik denk het niet en na vanavond weet ik dat wel zeker!

Begin oktober van het vorige jaar, werd ik op een vrijdagavond om half 9 plotseling gebeld. Er verscheen een voor mij volstrekt onbekend 06-nummer in mijn schermpje en toen ik opnam viel mijn mond open van verbazing. Aan de andere kant van de lijn bleek ik Golden Earring drummer Cesar Zuiderwijk te hebben, die mij terug belde vanwege mijn mailtje. "Ja sorry dat ik nog zo laat bel en dat ik dat ook niet gelijk gedaan heb na je mailtje, maar ik wilde je uitnodigen voor de workshop waar je je begin deze week voor ingeschreven hebt..." vertelde hij mij doodleuk.

Nadat ik hem 's zondags nog bij Feedback de hand had geschud, besloot ik mij in te schrijven voor een workshop van hem, waarvan hij er een paar tegen het einde van het oude en het begin van het nieuwe jaar geeft. Ik wist niet of ik nog op tijd was, maar dat bleek dus zéker het geval.
Zo maakten we dus die vrijdagavond een afspraak en moest ik nog heel lang m'n geduld bewaren...

Tot vandaag, want hoewel ik een flink pak sneeuw en opgevroren wegen moest doorstaan, ik moest en zou die workshop krijgen van Cesar, dat liet ik me niet aan mijn neus voorbij gaan!
Zoals afgesproken stond ik om 19:00 aan de deur bij Cesar in de Prinsestraat in Den Haag, waar ik bij binnenkomst meteen een aantal attributen uit Cesar's theatershow 'Slagdroom' herkende, die ik in 2008 al eens samen met Janine in Den Haag bezocht.

Omdat we nog moesten wachten op een enkeling die door het slechte weer te laat was, keken we gezamenlijk (we waren met een man of 10, 12) naar een DVD waarop drummers en komieken van weleer (zoals Buddy Rich met Jerry Lewis) hun kunsten vertoonden. Meteen werd mij ook duidelijk waar Cesar zijn inspiratie uit putte voor zijn eigen theatervoorstellingen!
Op een gegeven moment had 'Cees' lang genoeg gewacht en liet hij ons de trap af gaan naar beneden, zijn 'drumkelder' in. De kelder bleek goed geïsoleerd en we sloten dan ook met een dubbele deur de ruimte af.

Daar beneden in zijn zelf met de hand uitgegraven kelder, op het hoogste puntje van Den Haag zoals hij vertelde, begon hij met zijn workshop. Iedereen zat in een kring rond 'de meester' heen en je mocht hem altijd in de rede vallen als je een vraag of opmerking had. Erg relaxt en informeel!

In het begin leek 'Cees' bijna net zo zenuwachtig als de rest van de club, die hier toch wel met Gouden Oorbel drummer in één ruimte zat. Later werd de sfeer wat ontspannender en leek iedereen goed aan elkaar te wennen en durfde iedereen ook steeds meer te vragen.

'Cees' vertelde leuke annekdotes over de dingen die hij meegemaakt had met Earring optredens of andere levenservaringen. Ook gaf hij ons verschillende handige en bruikbare tips (zoals "kijk nooit zuur wanneer je een fout hebt begaan, want het publiek merkt het pas als jij zo zuur kijkt!") en deed wat gezamenlijke oefeningen met ons.
Uiteraard liet hij zichzelf af en toe helemaal gaan achter zijn oefen-kit, dat zeer gewaardeerd werd door het selecte groepje luisteraars.

Na zo'n 2 uren vond Cesar het tijd voor koffie met gebak en sneed hij boven, terwijl ik mijn ogen uitkeek naar de vele Earring posters, drum-attributen, vergeelde aanplakbiljetten en awards, de taart aan die gulzig door de aanwezigen naar binnen werd geschoven.
Omdat iedereen op dat moment met elkaar stond te praten, kreeg ik eens de kans om even samen met Cesar te kletsen en zo kwam het gesprek al gauw op de stokken die ik bij het concert in Ouddorp nèt niet gevangen had, de voorstelling 'Slagdroom' waar ik zo van genoten had en de vraag wat ik kon verwachten van zijn nieuwe show die in februari in première gaat: 'Drumbonen en Kaneelstokken'. Een erg leuk en relaxt gesprek, waarin Cesar me wel erg nieuwsgierig maakte naar zijn nieuwe theatervoorstelling. Na het succes van 'Slagdroom' weet ik dan ook wel zeker dat ik 'Drumbonen en Kaneelstokken' ga bekijken.

Even later dirigeerde Cesar ons opnieuw de kelder in en ging verder waar hij gebleven was. In de laatste twee uur vertelde hij nog meer anekdotes en gaf hij nog meer praktische tips, maar vond ik het meest interessante toch de uitleg van Moeller-methode. Daar had ik ook een beetje op gehoopt, want Cesar is toch wel een beetje de Nederlandse ambassadeur van de door Jim Chapin ontwikkelde methode. Jim Chapin, die onlangs op bijna 90 jarige leeftijd in Florida overleed en een goede vriend was van Cesar, ontwikkelde deze methode om langer een snel ritme te kunnen spelen. Het principe is doodsimpel, een beweging maken die het mogelijk maakt om steeds weer opnieuw vers bloed naar de spieren te pompen.
Uiteraard kon Cesar in de vrij korte tijd die we bij elkaar waren, niet zomaar iedereen de methode aanleren maar gaf hij ons wel handvatten om het thuis onder de knie te krijgen. Gewoon een kwestie van veel oefenen!

Rond een uur of 23:00 hield Cesar het voor gezien en klom ik zelf nog even achter Cees' oefen-kit, want in deze kelder kom je nu eenmaal niet vaak!
Boven signeerde Cesar met plezier, alles wat los en vast zat en omdat ik toevallig als laatste over bleef nadat hij mijn drumvel signeerde, maakte ik nog een gezellig praatje met 'm voordat ik terug keerde naar huis. Misschien ga ik binnenkort opnieuw bij 'm langs voor een vervolg op deze gezellige, leuke en leerzame workshop!

Als bonus een filmpje waarin Cesar de laatste vraag van een van de 'mede-workshoppers' beantwoorde: "Kunt u nog even een solootje doen?"...

Beleven de buren tóch nog lol aan mijn hobby...

Geld voor mijn verjaardag krijgen is doorgaans erg goed aan mij besteed. Zelf nog voordat ik het in mijn handen heb, weet ik al waar ik het aan uit ga geven. Zo ook deze keer, want ik wist al precies wat ik met mijn gekregen centjes zou gaan doen.

Al een tijdje hadden Jurien en ik het plan om eens naar Rock Palace in Den Haag te gaan, de muziekwinkel waar ook veel bekende Nederlandse bands hun spullen vandaan halen (zoals Krezip, Bløf, Anouk, Di-rect enz.). Als twee ambitieuze beginnende muzikanten, moesten wij daar natuurlijk ook eens geweest zijn en voor vandaag planden we dan ook een dagje Den Haag in. De dames wilden echter ook mee, zodat zij lekker hun gang konden gaan in het centrum van de stad, opzoek naar dat ene leuke truitje of tasje...

Hoewel ik gisteravond pas laat op bed lag vanwege mijn verjaardagsfeestje, was ik toch al vroeg op, want we zouden zo rond half 11 richting Den Haag vertrekken. Dat gebeurde dan uiteindelijk ook en doordat het niet echt druk was op de weg, waren we er al na een klein uurtje rijden.
De vrouwen afzetten was ook zo gepiept, evenals het vinden van een geschikte parkeerplaats, want naast Rock Palace bleek een parkeergarage te zijn. Ideaal dus!

Binnengekomen liepen we direct naar de gitaarafdeling. Jurien was namelijk van plan een nieuwe gitaar te kopen (en dat terwijl hij er al 5 heeft!) en dit keer moest het dan ook een hele goeie zijn. Electrische gitaren hadden ze er overigens genoeg, evenals akoestische. Niet zoveel als we gewend zijn om bij Feedback Rotterdam tegen te komen, maar het is dan ook niet eerlijk deze twee winkels met elkaar te vergelijken.
Jurien ging voor een Gibson SG, een dijk van een gitaar en nadat ik 'm met een gerust hart bij een ervaren medewerker kon achterlaten, liep ik zelf naar de andere kant van de zaak, naar de drumafdeling.

Ook deze was goed gevuld, met zowel akoestische (waar ze zelfs mijn favoriete akoestische kit hadden staan, de Tama Superstar Hyperdrive, helaas niet in mat zwart maar deze kleur was ook prima!) als met digitale drumkits. Zelf was ik vandaag van plan een drummonitor voor mijn digitale drumstel te kopen, zodat ik de buren thuis toch van mijn spel mee kan laten genieten als ik dat zou willen.
Een uiterst behulpzame medewerker schoot me te hulp maar de monitor die ik wilde hebben, was niet meer op voorraad. Hij had wel een alternatief van Roland, maar die was zo duur dat Janine me gelijk met monitor en al op straat had gezet waarschijnlijk.
Hij kwam overigens wel met een goed alternatief, een die beter was als de monitor die ik eigenlijk wilde hebben en eentje die net iets minder was dan die hele dure set.

Dat wilde ik met eigen oren horen en dus werd de set, die bestond uit een subwoofer en twee kleinere speakers, uitgepakt en aangesloten op een digitale drumkit. Helaas hadden ze mijn TD9KX niet staan, maar moest ik genoegen nemen met zijn kleinere broertje, de TD9K. Ook prima overigens, om uit te proberen dan...

De set klonk fantastisch en dus vroeg ik de verkoper om de set, na enig aarzelen, in te pakken en bij de kassa te zetten. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd en de verkoper ging direct aan de slag. Zo kon ik ondertussen teruglopen naar Jurien, want die had in de geluidsdichte cabine zijn nieuwe gitaar uitgeprobeerd, maar kon het nog niet met zichzelf eens worden over de kleur.
Toen ik dan ook bij de gitaarafdeling aankwam, stond hij op het podium (dat zie ik graag!) en de verkoper van de gitaarafdeling had de 2 gitaren netjes neergezet en Jurien voor de keuze gesteld. Word het zwart of rood...

Om een lang verhaal kort te maken, het werd zwart en nadat we alles afgerekend en ingeladen hadden, zochten we de dames in de stad op. Die hadden we overigens zo gevonden en toen we nog wat gegeten en geshopt hadden, keerden we terug naar huis.

Thuis aangekomen droeg ik de loodzware doos naar zolder, naar mijn "studiootje". Na wat gepiel met stekkers en snoeren, kon ik dan uiteindelijk voor het eerst zelf mijn nieuwe set op mijn eigen drumkit uitproberen. De subwoofer en de kleinere speakers pasten prima bij de rest van de kit en het geluid was fantastisch.
Mijn nieuwe kit gaat er overigens naar mijn idee steeds indrukwekkender uitzien, maar uiteindelijk draait het natuurlijk om het geluid. Geloof me, het geluid is prima en het volume wat uit deze nieuwe set komt is méér dan genoeg. Vooral als ik de volume knop helemaal open draai, want bijna niet te doen is. Hoewel, zo beleven de buren toch ook nog lol aan mijn hobby...

Een avondje uit met Cesar

Sinds ik geïnfecteerd ben met het "drumvirus" lees ik ook de nodige bijbehorende lectuur. Zoals bijvoorbeeld de Slagwerk krant. Hierin staan veel tests, interviews met drummers van bekende bands, tips etc. Ook een van Neerlands bekendste drummers stelt zich iedere keer weer beschikbaar om een paar uitgeschreven drumpartijen in deze krant te plempen. Ik heb het dan over Cesar Zuiderwijk, u weet wel van de Golden Earring.
Ooit zag ik hem al eens eerder toen hij een clinic gaf op het Grafisch Lyceum Rotterdam, maar toen had ik zelf nog geen drumstel en was ik er niet zo mee bezig als nu... helaas, want ik had het achteraf gezien al jaren eerder aan moeten beginnen.

Ik had al een paar keer gelezen over Cees' (zo schijnen zijn vrienden hem te noemen) jubileum voorstelling "Slagdroom". Hierin vertelt hij over zijn leven als drummer door middel van leuke sketches en cabaret (hij had ook eigenlijk clown willen worden). Toen ik deze week al surfend op internet hier ook weer op geattendeerd werd dacht ik, kom laat ik eens die voorstelling bezoeken. Nèt op tijd bleek, want de voorstelling draaide tot en met 18 mei! Gelukkig waren er nog kaartjes voor op de 3e rij en waren Janine en ik dus verzekerd van een leuke avond.

Vanavond reden we dus naar het theater Diligentia, aan de Lange Voorhout in Den Haag. Daar aangekomen was het eigenlijk nog veel te vroeg en was de kassa nog niet eens open en dus besloten we een rondje door Den Haag te wandelen. Het was vlak bij het binnenhof dus daar liepen we als eerste even overheen, Janine was hier immers nog nooit geweest. Daarna wilde ik graag aan de overkant van het binnenhof terug lopen, door een laantje van prachtige bomen.
Opeens ging echter mijn mannelijk instinkt opspelen want binnen luttele seconden voltrok zich vlak voor mijn neus een schouwspel waar veel mannen van dromen.

Opeens kwam er een blonde dame aanlopen die haar jas uitdeed en opeens poedeltje-naakt voor mijn neus stond! "Dat heb ik weer" dacht ik nog. Mijn instinkt vertelde verder dat ik vooral een foto moest maken. Ik moest zelfs wel lachen, want de fotograaf stond ook bijna naakt. Die had namelijk een gigantische bouwvakkersspleet boven zijn broek, wat het geheel dan weer een tikkeltje onsmakelijk maakte.

Nadat Janine me meetrok en ik de laatste restjes kwijl uit mijn mondhoeken veegde, kleedde de dame zich net zo snel weer aan als dat ze gekomen was en vertrokken zij met gezwinde spoed. Ook wij vervolgden onze weg want het was bijna tijd.

In de zaal aangekomen kon je de prachtige parelmoer-witte Pearl drumset niet over het hoofd zien. Daarbij zag ik gelijk dat Cees' drumset een heel stuk groter en uitgebreider is dan die van mij! Maar hé, verschil moet er zijn hè.

Wat kan die man een show maken zeg, ik zou er uren naar kunnen kijken en luisteren. Zo vertelde hij hoe hij vanaf kleins af aan op de drums begon en was vooral ook erg interactief met het publiek bezig. Ook speelde hij verschillde Earring nummers en klom hij zonder blikken of blozen boven op zijn prachtige drumset "die hij toch had gekregen" zo antwoordde hij toen een jongetje uit het publiek vroeg "meneer wat kost dat drumstel?" waarop Cees op zijn beurt met het schaamrood op zijn kaken moest vertellen dat hij dat niet wist. Verder liet hij ook zijn alter-ego "Corretje" de marionette, nog wat kunsten vertonen.

Na de pauze kwam Cesar onder andere nog een keertje terug als kok, waarin hij met behulp van verschillende keuken attributen weer verschillende melodiën wist te spelen. Ook liet hij het publiek wat melodiën spelen terwijl hij dirigeerde.

Ik heb écht genoten en het is dan ook echt een voorstelling voor jong en oud. Ik kan het dan ook iedereen aanbevelen die niet vies is van een avondje uit met muziek en cabaret. Die Cesar weet iedereen te vermaken en wat een energie heeft die man. Hij riep bij mij een gevoel op dat ik snel naar huis moest gaan om weer keihard te gaan oefenen, om net zo goed te worden als hij.
Ik hoop dan ook dat ik ooit zo goed mag kunnen spelen als Cees, maar tegelijkertijd realiseer ik me dat ik dan nog een lange weg te gaan heb...

Als bonus nog een stukje van het einde van de voorstelling waar Cesar niet wil stoppen met spelen maar zijn drumtech (dat is de drum technicus die bijvoorbeeld zijn drumkit stemt) naar huis wil, waarna hij de set alvast afbreekt als Cees nog aan het spelen is.