De zon leek recht op oma te schijnen

In het toch al drukke (lange) weekend stond ook vandaag weer volgepland. Ik viel van het ene in het andere en dat begon vanochtend al met het kiezen tussen klussen of motorrijden. Het werd het laatste...

Samen met neef Richard reed ik rond een uur of 11:00 op de motor naar Hellevoetsluis, waar we een bezoekje brachten aan onze gezamenlijke nicht Sylvana en haar man André. Richard was er nog nooit in huis geweest en kreeg een rondleiding. Buiten zat de kleine Tequise in haar eigen huisje. Wat wordt die kleine meid al groot en wat lijkt ze veel op haar moeder als ze lacht!

Met z'n vijven reden we (André, Sylvana en Tequise per fiets) richting Sylvana's moeder, onze tante Janneke. Zij wordt namelijk komende dinsdag 59 jaar en we besloten haar alvast te feliciteren.
Bij oom Jan & tante Janneke was het een gezellig drukke boel. Tequise kroop waar ze maar kon komen en oma De Gans genoot zichtbaar van haar achterkleindochter. Ook tante Els was aanwezig evenals mijn nichtje Claudia met haar Arjan. Lang konden Ries en ik echter niet blijven, want Richard moest weldra aan een middagdienst beginnen en mijn volgende bezoekje stond ook al weer gepland!

Bij thuiskomst had ik precies 5 minuten de tijd om mezelf om te kleden en me klaar te maken voor een bezoekje aan oma die nog steeds in de Geestelijke GezondheidsZorg Noord West Brabant verblijft. Tezamen met mijn vader, opa, Bethina en Janine reden we dus al snel weer richting Bergen op Zoom.

Daar trof ik een compleet andere oma dan een week geleden. Ze leek iets van haar oude glans terug te hebben gevonden. Ze herkende ons meteen, was geïnteresseerd, grappig en zelfs heel gewillig. Het deed me flink wat toen ik oma en opa gearmd door de gangen van de instelling zag lopen en buiten leek de zon wel recht op oma te schijnen. Voor het eerst in maanden zag ik weer een echte glimlach op haar gezicht verschijnen en ze genoot zichtbaar van de wandeling rondom de 'kinderboerderij'. Daar zagen we mooie herten en kangoeroes die flink in de buidel moesten tasten...

Oma leefde weer op en had weer erg in een hoop dingen die om haar heen gebeurde. Ze maakte weer grapjes en wist zoals vanouds de meest creatieve spreekwoorden toe te passen. Een fijn gezicht hoe opa weer wat lol beleefde aan zijn lieve vrouw, waar hij de afgelopen maanden toch heel wat mee meegemaakt heeft. Ik betrap mijzelf erop dat ik al een aantal keren over oma heb geblogd, maar eigenlijk nog nooit gezegd heb hoe groot respect mijn opa eigenlijk verdiend. Maanden lang maakte hij 24 uur per dag een hoop vervelende dingen mee, maar hij bleef oma onvoorwaardelijk steunen en zette zich voor de volle honderd procent in om zijn lieverd weer terug te krijgen. Hij oversteeg in die maanden zichzelf en deed dingen die hij eigenlijk nooit voor mogelijk had gehouden. Ik ben dus ongelooflijk trots op mijn pittige opa die ook in moeilijke situaties zéker zijn mannetje staat!

Het lange maar drukke weekend sloten we direct na het bezoekje aan oma, af met Bas & Noortje, waarmee we heerlijk gegeten hebben bij Rosali, aan de haven van Middelharnis. Zo at ik bijvoorbeeld als hoofdgerecht 'Gegrilde kip Piri Piri' en de trouwe lezers kunnen inmiddels wel raden wat ik als toetje koos.
Met een heerlijke Dame Blanche sloot ik dan ook dit weekend écht af. Een weekend waarin we veel hebben gedaan, maar waar ik zéker na het bezoekje aan oma vanmiddag, toch een stuk vrolijker van geworden ben...

Een ietwat ongebruikelijke moederdag

Onlangs schreef ik al over een van onze bezoekjes aan oma Visser, die met vooral geestelijke klachten opgenomen was in het ziekenhuis. Nadat ze daar volledig onderzocht was, werd het tijd om haar over te plaatsen naar een instelling voor geestelijke gezondheidszorg en afgelopen vrijdag werd ze dan ook tot opluchting van haar naaste familie leden overgeplaatst naar de GGNWB in Bergen op Zoom.

Op moeder- of vaderdag zijn we meestal gewend bij opa en oma Visser in Stad aan't Haringvliet bij elkaar te komen, maar dat lag deze keer wel anders. We besloten met 6 man sterk bij oma op de koffie te gaan en dus reden we vanmiddag met twee auto's naar het instituut voor Geestelijke Gezondheidszorg Noord West Brabant.

Daar aangekomen zagen de meesten van ons voor de eerste kaar haar nieuwe onderkomen, waar haar kaarten al opgehangen waren en waar oma's oogappeltje ook weer een prominente plaats gekregen had.
Bethina had voor deze gelegenheid een mooie taart gebakken, die niet lang na binnenkomst werd aangesneden. Iedereen en dus ook oma, nam plaats in de ontmoetingsruimte en we dronken met z'n allen koffie of aten van de taart. Behalve oma, want die was daar duidelijk nog niet aan toe. Ze wilde geen taart en ook weinig drinken, hetgeen ze toch zal moeten gaan doen omdat dat belangrijk is voor haar herstel. Nu ze maar liefst 14 kilo is kwijtgeraakt van haar oorspronkelijke gewicht, lijkt mijn altijd vrij forse oma nog maar de helft van wat ze eerst was. Door haar medicatie loopt ze ook wat gebogen en in haar schouders gekeerd, waardoor het nu lijkt of ze opeens wel heel snel oud geworden is.
Af en toe deed ze mee in de gesprekken of gaf ze een reactie waar ze zoals vanouds hard om haar moesten lachen, maar er bestond geen twijfel dat we nog een lange en onzekere weg met haar te bewandelen hebben.

Hoewel ze eerst nog wat tegensputterde, namen we haar na de koffie toch mee naar buiten en zo liepen we gezamenlijk over het werkelijk schitterende 'park' dat rijk is aan veel bloemen, planten en hoge bomen en waartussen vele opvangtehuizen gebouwd zijn. Het lijkt alsof er vroeger veel nonnen of iets dergelijks hebben vertoefd en dat zou goed kunnen natuurlijk, in het overgrote katholieke Brabant.
De tijd vloog voorbij en Janine en ik moesten wat eerder afscheid nemen van oma omdat we nog naar Janine's ouders zouden gaan. Voor de gelegenheid gingen we nog even met oma op de foto en hoewel ze dacht dat wij eigenlijk helemaal niet 'Sander & Janine' waren, deed ze toch heel gewillig mee.
Ook de rest van de familie nam van deze gelegenheid gebruik en poseerde voor de camera, alvorens we weer terug naar Goeree Overflakkee reden.

Een tijd later kwamen we dan ook zoals afgesproken bij Janine's vader en moeder aan, waar we bijna gelijk aan tafel konden schuiven en genoten van onder andere een aantal heerlijke gehaktballen en aardappelkroketjes!

Al met al een ietwat ongebruikelijke moederdag dit jaar, maar zo liggen de feiten nu eenmaal. Het zal zoals gezegd nog een lange, moeizame en vooral onbekende weg worden die we met oma voor de boeg, maar ik hoop en eigenlijk heb ik het volste vertrouwen, dat alles weer goed komt en ze weer de gewone oma wordt zoals we haar kennen...