Ze wilden maar één ding...

Het was Jurien's tweede week vakantie en ook Wilfred genoot van zijn welverdiende vrije dagen. De broers besloten na een lange tijd weer eens wat met hun motorrijbewijs te doen en dus huurden ze twee dikke motoren bij Van Meel Motoren in Made en pikten mij 's avonds op om een rondje mee te rijden.

Een donker gebrul door de straat deed al verklappen dat ze gearriveerd waren en toen ik naar achteren liep zag ik daar twee schitterende motoren staan. Wilfred had gekozen voor één van mijn favoriete motoren, de Yamaha FZ1 terwijl Jurien, verrassend genoeg, had gekozen voor een hele mooie witte Yamaha Fazer. Beiden 1.000 cc, tegen de 150 pk en uit 2010. De heren hadden dus goede keuzes gemaakt!

Nu stonden er opeens drie dikke fietsen te glimmen in de Havenkom van Sommelsdijk en weldra vertrok ik met de twee broers om een rondje te rijden. Ik stelde voor om richting Renesse te rijden en zo reden we een lekker stukje binnendoor over het eiland en reden vanaf Ouddorp langs de kustlijn, waar Wilfred en ik nog even wisselden van motor, richting het Zeeuwse Renesse. De heren voelden er echter niets voor om iets te gaan drinken, want ze wilden maar één ding... rijden! Daarom zette we koers naar Zierikzee en bereikten we deze stad via snelle dijkjes en binnenwegen.

Eenmaal bij Zierikzee moesten de stalen rossen worden bijgetankt, want met onze rijstijl lusten ze wel een slokje! Ik gaf daarbij de FZ1 weer aan Wilfred en nam de Fazer terug in ontvangst en waren het er beiden over eens dat beide motoren hun plus én minpunten hebben.
Daarna reden we over Schouwen-Duiveland, langs Nieuwerkerk, Oosterland en Bruinisse, terug naar ons eigen eiland en streken neer in Nieuwe Tonge, bij Wilfred in de achtertuin, voor een verkoelend glas drinken.
Onze motoren parkeerden we trots op de oprit en maakten nog enkele foto's van die oh-zo dikke motoren en ook de kleine Vince kroop nog even met papa op de motor voordat we, na een allerlaatste rondje, koers zetten richting huis.

Vanavond eenzelfde rondje als gisteren dus, alleen dan de andere kant op. De mannen hebben morgen nog een dag de mogelijkheden om vele kilometers asfalt te bedwingen en hebben gelukkig een goede keuze gemaakt gezien het weer!

Een lekker blokje om

Het was weer schitterend weer vandaag en dus een mooi moment om weer eens een rondje met neef Richard op de motor te gaan rijden. Het was er al eventjes niet van gekomen door drukte van beide kanten, maar vandaag hadden we allebei een vrije planning.

Samen reden we via Middelharnis, Nieuwe Tonge, Oude Tonge en over Schouwen-Duiveland (langs Bruinisse, Oosterland, Nieuwerkerk enz.) richting Zierikzee. Daar parkeerden we onze motoren op een pleintje, midden in de pittoreske stad en zochten een plekje bij een van de Café-Restaurants daar.
We bestelden beiden een overheerlijke pannenkoek die met veel gemak naar binnen gewerkt werd, waarna we ons weer klaar maakten voor de terugreis.

Vanaf Zierikzee was het de bedoeling om via een aantal binnenweggetjes in Ouddorp te geraken en zo over Goeree Overflakkee terug naar huis te rijden, maar omdat we de weg daar niet goed kenden zagen we allerlei dorpen als Schuddebeurs, Serooskerke en Brouwershaven, maar vonden we niet direct de terugweg. Gelukkig vonden we die uiteindelijk toch nog en reden via Ouddorp, langs Goedereede, binnendoor naar Stellendam en zo via Dirksland weer terug naar Sommelsdijk. Een lekker blokje om dus!

Daar maakte Janine zich klaar voor een ritje achterop, want ze had nog nooit met me meegereden. Sterker nog, ik had nog nooit iemand bij me achterop gehad en het was dus voor beiden even wennen! Toch stapte ze dapper achterop en reden we samen weer terug naar Ouddorp voor een bezoekje aan mijn schoonouders.

Wat is het toch heerlijk, dat motorrijden...

Zonder aarzelen, sprong ik in het zadel

Het zonnetje gaf al vroeg flink wat warmte af vandaag en nadat ik wat rond het huis geklust had, was het bijna ondenkbaar om met dit weer niet even op de motor te klimmen. Een belletje richting Richard was snel gemaakt en om een uur of half 1 stond ik bij 'm voor de deur.

Daar trof ik 'm aan met de tot 'Erik' gedoopte vogel op z'n hand. De Kauw die hij onlangs redde uit een nestje met dode jonkies, blijkt goed te groeien en is al lekker tam. Hij krijgt natte hondenbrokken te eten en daar lijkt hij wel pap van te lusten! Zelf kreeg ik 'm ook even op m'n arm en het beestje was erg nieuwsgierig en ik probeerde net zo te kijken zoals hij dat deed.

Omdat Ries nog aan moest kleden, stelde hij voor dat ik een rondje op de MT01 ging doen. Dat sloeg ik uiteraard niet af, want hoewel de motor nog van ome Leen geweest is, heb ik er nog nooit mee meegereden, laat staan zelf op gereden. De ronkende motor maakt de kwajongen in iedereen los en dus sprong ik zonder aarzelen in het zadel.
De motor doet op het eerste gezicht groot en zwaar aan, maar zo rijdt hij geenszins! Het is een grote explosie van het moment dat het gas open gaat en de twee-cilinder schudt je bijna letterlijk door elkaar als hij de sporen krijgt. Je voelt alles op deze motor, maar daarentegen rijdt hij wel enorm soepel. Een lekker korte zithouding en hij glijdt soepel door de bochten. Het enige waar ik enorm aan moest wennen was het toerental. De Fazer 1000 van mijn vader kun je rustig door trekken tot 12.000 toeren en verder, maar bij deze Yamaha MT01 is het bij de 5500 toeren al een eind gebeurd. De kracht-explosie vindt dus plaats in het lage toeren gebied en dat is dus best eventjes opletten tijdens het rijden. Er moet veel eerder geschakeld worden, maar als je 'm dan ook eenmaal naar de volgende versnelling trapt, dan glijdt hij daar bijna ongemerkt in over.

Toen ome Leen te horen kreeg dat hij ongeneeslijk ziek was, kocht hij deze motor, maar daar hoef ik nu verder geen uitleg bij. Zijn motto 'Probeer bewust te leven en geniet van elke dag' heeft hij waarschijnlijk met deze motor zonder pardon waargemaakt. Wat moet hij genoten hebben op deze blote fiets als hij samen met mijn vader een rondje reed, zoals ik nu met Richard de rondjes rijd. Hij had nog veel langer van zijn grootste hobby moeten kunnen genieten, maar zo is het leven nu eenmaal en daar moeten we mee om leren gaan.

De MT01 vond ik dus zwaar oké en nadat we eventjes langs mijn huis waren gereden, vervolgden we onze weg richting Steenbergen, waar we iets na De Heense Molen de afslag naar De Heen namen. Daar stopten we bij een pannenkoekenboerderij, waar Richard deze week al eens in de buurt was geweest tijdens een klassieke rally met zijn collega waar we eerder al eens bij de testrit van zijn klassieke motor aanwezig waren.
We bestelden een lekker biertje en een pannenkoek, die niet veel later opgediend werd. Zo genoot ik van een overheerlijk spek-pannenkoek, terwijl Ries zich tegoed deed aan een wel erg lekker uitziende pannenkoek met chocoladesaus en slagroombolletjes!

Aansluitend besloten we nog even langs oma De Gans in het ziekenhuis te rijden, die daar bijkomt van haar herseninfarct. Na een lekker ritje terug vanaf De Heen, parkeerden we onze stalen rossen gezamenlijk in de schaduw bij het Van Weel Bethesda Ziekenhuis in Dirksland.
Daar troffen we onze oma wat slaperig en zonder gehoorapparaat aan en maakten met enige moeite een praatje. Ze klaagde wat over de man die naast haar lag en die nogal herrie maakte en daar moesten we haar groot gelijk in geven.
Na een praatje pot zegden we oma weer gedag en reden we terug naar huis, waar onze wegen scheidden.

Een perfect ritje vandaag en een memorabele, want wat was het lekker om een rondje op die MT01 te doen. Een motor die ik zéker zal onthouden wanneer ik er aan toe ben om zelf een motor te kopen!

"Dat is toch hardcore, Gans!" grinnikte Brie me toe

Toen ik vanmorgen wakker werd was het al snel duidelijk dat het vandaag schitterend weer zou worden en na een smsje van Barry met de tekst 'Gaan we vanmiddag nog een rondje motorrijden' was ik dan ook direct 'in the mood...'.

Nadat 'Brie' me al in mijn eigen achtertuin stond op te wachten toen ik met de motor aan kwam rijden, reed ik op het gemakkie achter zijn hevig knetterende Harley Davidson Sportster aan, richting Willemstad. Ook dat bleek zon-overgoten en we schoven aan bij een van de laatst beschikbare plaatsen op het terras. In de schaduw weliswaar, maar we hadden in ieder geval een tafeltje. Samen met Brie genoot ik van de ronkende motoren die over de haven van het vestingstadje kwamen gerold. Een oudere mevrouw aan het tafeltje naast ons, slaakte een gilletje van opwinding en verliet zelfs even haar stoel bij het plotseling opveren, toen een dikke Harley met 'long-pipes' even wat gas bij gaf. Een oorverdovend knetteren klonk over de haven en de fel gekleurde en hevig blinkende Harley parkeerde exact naast de Sportster van Barry.

Omdat we vandaag nog meer te doen hadden, besloten we het na een drankje voor gezien te houden en Brie maakte zich weldra klaar voor vertrek. Op de parallelweg vanaf het Hellegatsplein, besloten we voor de gein eens van motor te wisselen en bewoog ik me enkele kilometers op een hevig pruttelende Sportster voort. Een leuke ervaring, met de handjes in de lucht sturen en ietwat oncomfortabel zitten op het minimaal geveerde zadeltje. "Dat is toch hardcore, Gans!" grinnikte Brie me toe, maar we waren het er samen over eens dat het toch wel een beetje een vreemd gezicht was om mij op een Harley te zien...

We besloten de reis te eindigen bij het huis van Barry's ouders waar in de schitterende en zonovergoten achtertuin een heuse 'Harley tempel' bleek te zijn verrezen. Het bordje naast de deur loog er al niet om, maar toen de deuren open sloegen, scheen er nog net geen hemels licht naar buiten.
Mijn mond viel open van verbazing. Dit was toch wel een van de meest bijzondere schuurtjes die ik ooit was tegen gekomen. Geheel in de Harley-kleuren geschilderd en met een plavuizen vloertje en hele nette werkbank, was het alles Harley wat dit schuurtje ademde. Zelfs een 'chill-hoek' inclusief waterpijp ontbraken niet. Het woord 'schuurtje' is eigenlijk veel te min voor deze ruimte en je zou het bijna een showroom kunnen noemen. De gemiddelde motorzaak kan hier nog een puntje aan zuigen!

Even later reed Brie zijn Sportster ook de plavuizen vloer op en parkeerde zijn liefde naast de über dikke 'Harley Davidson Fat Boy' van zijn vader. Twee blinkende monsters, vlak naast elkaar. Ik kan ze wel waarderen, die 'Hell's Angels van Flakkee'!

Een klassieke tweewieler die de Duitsers nog had overleefd

Het was schitterend weer vandaag en het motor-bloed kroop waar het niet gaan kon. Al vroeg maakte ik een afspraak met Richard en reed weldra naar Stad aan't Haringvliet (nadat ik eerst Jozien uit bed gebeld had omdat ik mezelf had buitengesloten!) waar zijn motor en 'bimmer' al in het zonnetje stonden te blinken. Tijd om daar van te profiteren!

Zo reden we via allerlei omwegen naar Goedereede, waar we over de haven wilde rijden, maar wat niet kon omdat daar een grote markt gaande was. We parkeerden daarom onze motoren en liepen wat rond over de markt, kochten een ijsje en peuzelden dat lekker in het zonnetje op.

Nadat we een nieuwsgierige voorbijganger hadden uitgelegd wat een Yamaha MT01 nu precies was, vervolgden we onze weg naar Ouddorp, waar Richard graag bij de tentoonstelling van oude legervoertuigen en voorwerpen wilde kijken.
Hij kon z'n hart ophalen want we zagen inderdaad veel authentieke voertuigen, waanden ons op de set van Band of Brothers, dachten een wel heel vreemde motorrijder te zien en vonden tussen alle Jeeps en vrachtwagens ook nog een klassieke tweewieler die de Duitsers nog had overleefd.
Toch keerden we al vrij snel terug, want de opkomende zeemist zorgde er voor dat de vliegtuigen en parachutisten die over zouden komen, werden afgelast en het werd ook snel een stuk kouder.
Gek genoeg was het ter hoogte van Stellendam weer schitterend weer, maar we waren toen al zo goed als op weg naar huis.

Ons middagje motorrijden eindigde zowat bij ons thuis achter de Playstation 3, waar we een potje 'Split Second' speelden en nadat ik meegereden was naar Richard thuis, besloot ik de motor weer bij mijn ouders in Nieuwe Tonge in te leveren. Echter, vlak voordat ik thuis kwam reed ik nog even langs het huis van Marc, waar ik constateerde dat ze nu flink opschoten en waar het een drukte vanjewelste was met bezoekers en helpers. Ook Keuf reed nog even langs, die zelf moegestreden was van een hele dag klussen. Als laatste voegde Marc's moeder zich aan de stoet belangstellenden toe. Ook zij had gebruik gemaakt van het mooie weer om even alle stress van de dagelijkse sleur eruit te scheuren.

Een lekker dagje motorrijden dus, ik hoop dat er nog velen zullen volgen!

De zon leek recht op oma te schijnen

In het toch al drukke (lange) weekend stond ook vandaag weer volgepland. Ik viel van het ene in het andere en dat begon vanochtend al met het kiezen tussen klussen of motorrijden. Het werd het laatste...

Samen met neef Richard reed ik rond een uur of 11:00 op de motor naar Hellevoetsluis, waar we een bezoekje brachten aan onze gezamenlijke nicht Sylvana en haar man André. Richard was er nog nooit in huis geweest en kreeg een rondleiding. Buiten zat de kleine Tequise in haar eigen huisje. Wat wordt die kleine meid al groot en wat lijkt ze veel op haar moeder als ze lacht!

Met z'n vijven reden we (André, Sylvana en Tequise per fiets) richting Sylvana's moeder, onze tante Janneke. Zij wordt namelijk komende dinsdag 59 jaar en we besloten haar alvast te feliciteren.
Bij oom Jan & tante Janneke was het een gezellig drukke boel. Tequise kroop waar ze maar kon komen en oma De Gans genoot zichtbaar van haar achterkleindochter. Ook tante Els was aanwezig evenals mijn nichtje Claudia met haar Arjan. Lang konden Ries en ik echter niet blijven, want Richard moest weldra aan een middagdienst beginnen en mijn volgende bezoekje stond ook al weer gepland!

Bij thuiskomst had ik precies 5 minuten de tijd om mezelf om te kleden en me klaar te maken voor een bezoekje aan oma die nog steeds in de Geestelijke GezondheidsZorg Noord West Brabant verblijft. Tezamen met mijn vader, opa, Bethina en Janine reden we dus al snel weer richting Bergen op Zoom.

Daar trof ik een compleet andere oma dan een week geleden. Ze leek iets van haar oude glans terug te hebben gevonden. Ze herkende ons meteen, was geïnteresseerd, grappig en zelfs heel gewillig. Het deed me flink wat toen ik oma en opa gearmd door de gangen van de instelling zag lopen en buiten leek de zon wel recht op oma te schijnen. Voor het eerst in maanden zag ik weer een echte glimlach op haar gezicht verschijnen en ze genoot zichtbaar van de wandeling rondom de 'kinderboerderij'. Daar zagen we mooie herten en kangoeroes die flink in de buidel moesten tasten...

Oma leefde weer op en had weer erg in een hoop dingen die om haar heen gebeurde. Ze maakte weer grapjes en wist zoals vanouds de meest creatieve spreekwoorden toe te passen. Een fijn gezicht hoe opa weer wat lol beleefde aan zijn lieve vrouw, waar hij de afgelopen maanden toch heel wat mee meegemaakt heeft. Ik betrap mijzelf erop dat ik al een aantal keren over oma heb geblogd, maar eigenlijk nog nooit gezegd heb hoe groot respect mijn opa eigenlijk verdiend. Maanden lang maakte hij 24 uur per dag een hoop vervelende dingen mee, maar hij bleef oma onvoorwaardelijk steunen en zette zich voor de volle honderd procent in om zijn lieverd weer terug te krijgen. Hij oversteeg in die maanden zichzelf en deed dingen die hij eigenlijk nooit voor mogelijk had gehouden. Ik ben dus ongelooflijk trots op mijn pittige opa die ook in moeilijke situaties zéker zijn mannetje staat!

Het lange maar drukke weekend sloten we direct na het bezoekje aan oma, af met Bas & Noortje, waarmee we heerlijk gegeten hebben bij Rosali, aan de haven van Middelharnis. Zo at ik bijvoorbeeld als hoofdgerecht 'Gegrilde kip Piri Piri' en de trouwe lezers kunnen inmiddels wel raden wat ik als toetje koos.
Met een heerlijke Dame Blanche sloot ik dan ook dit weekend écht af. Een weekend waarin we veel hebben gedaan, maar waar ik zéker na het bezoekje aan oma vanmiddag, toch een stuk vrolijker van geworden ben...

In de bandensporen van onze vaders

Ik herinner met nog goed dat ik ome Leen voor het eerst zijn nieuwe motor hoorde starten. Ik heb er zelfs nog over geblogd. Voor mij was het meteen duidelijk dat dit niet zomaar een motor was, maar een van een wel heel extreem kaliber. Helaas kan hij er zelf nu niet meer van genieten, maar heeft hij het stokje noodgedwongen over moeten geven.

De gedachte dat er eigenlijk iemand anders op die brute Yamaha MT01 had moeten rijden, spookte de hele dag al door mijn hoofd, maar ik moest me er bij neer zien te leggen. Dit is het leven en met ome Leen's laatste wijze les "Probeer bewust te leven en iet van elke dag, want de toekomst is vandaag!" besloot ik met volle teugen van het eerste motorritje samen met neef Richard te genieten.

Afgelopen maandag haalde ook Ries zijn rijbewijs en het geluk wou dat het roze pasje donderdagavond al op het gemeentehuis op 'm lag te wachten.
Een prima plan dus om vanavond direct een ritje te plannen en dus schoof ik bij thuiskomst na het werk, snel wat eten naar binnen en reed ik op mijn vaders Fazer richting Stad.
Daar was Ries nog druk bezig met de laatste voorbereidingen en hoewel het wat onwennig aanvoelde, waren we er samen helemaal klaar voor.

Even later bulderde het startgeluid van de zware 1700cc twee-cilinder door de straten van Stad aan't Haringvliet, waarna Ries vol overruiging zijn ijzeren ros besteeg.
Daar stonden we dan, in de voet- (of banden-) sporen van onze vaders, klaar om samen onze eerste échte rit te gaan maken.

Uiteraard reden we ook eerst even langs de thuisgebleven Janine en ook tussen de huizen aan de Sommelsdijkse Haven bleken de Yamaha's lekker te klinken. Daarop reden we de zakkende zon tegemoet en dronken we een lekker Colaatje in Renesse, om vervolgens weer terug te keren naar huis.

Deze eerste motorrit was eigenlijk best nog fris, maar we hadden er niet minder lol om! Het schemerde al toen we samen deze eerste onwennige en misschien ook wel emotionele rit, eindigden waar we ook begonnen waren. "Geniet van elke dag..." dat zullen we zéker doen!

Als bonus een filmpje waarop Richard wegrijdt om zijn aller eerste échte motorrit te gaan maken.

Er klonk er flink wat gedonder in de Molenzicht

Het was vandaag prachtig weer en na twee dagen rocken op de Flakkeese Dagen was het tijd voor een lekker relaxt ritje op de motor. Met Bas, Cor en Leo maakte ik gisteravond laat nog een deal om vandaag te gaan rijden en dus moest ik voor de eerste keer de Fazer 1000 van mijn vader zien te charteren.

Na een korte (begrijpelijke) toespraak in de vorm van "Kijk je uit? Doe je voorzichtig? Het is 145 pk he, vergeet dat niet!" van zijn kant, kreeg ik 'm toch wonderbaarlijk eenvoudig mee. "Ach ja, kleintjes worden groot en wellicht verstandiger" moet hij gedacht hebben...

Dankbaar voor het feit dat ik mijn vaders tweede liefde meekreeg, reed ik na uitgezwaaid te zijn door beide ouders, over een aantal dijkjes richting Dirksland, waar ik de Yamaha even later bij Bas & Noortje op de oprit parkeerde.
Achter gekomen, stond Bas' R6 al gepoetst en wel in het zonnetje, klaar om gestart te worden.
Ook zijn 'bepantsering' hing volledig ingevet in het zonnetje te drogen en Bas glunderde als een klein kind die op het punt staat zijn zojuist gekregen driewieler te berijden. Dat schijnen overigens dood normale afkickverschijnselen te zijn als je al een half jaar geen motor hebt gereden...

Ik ging nog eventjes terug naar huis en zou een uur later opnieuw in Dirksland verschijnen waar ook Leo inmiddels op zijn Honda Shadow bij Bas thuis was gearriveerd. Niet veel later voegde Cor met zijn Suzuki GSX-R en Annemarie als medepassagier zich ook bij de club en stonden we na een laatste glaasje Cola, klaar om te vertrekken.

Kort daarop bestegen we als hedendaagse cowboys onze ijzeren paarden en klonk er flink wat gedonder van motoren in de Molenzicht van Dirksland. Niet veel later reden we met vier motoren via de achterkant van Dirksland, ons eerste heerlijke motor-ritje van 2010 tegemoet.

Uiteraard neem je bij een dergelijke rit niet de snelste weg en kwamen we dus via talloze slingerdijkjes, dorpenskernen en de Brouwersdam in Renesse waar we op het bekende plein onze tweewielers parkeerden. Zo'n beetje de voltallige 'crew' had daarop direct even zijn verplichtingen, maar toen de drie musketiers weer terug kwamen, liepen we regelrecht naar een zonnig terrasje. Daar genoten we van een Colaatje en een bittergarnituurtje, om vervolgens weer op het gemakkie terug te rijden.

De terugweg bracht ons opnieuw over de Brouwersdam en we stonden even stil in een van de inhammen, waar we de aswolk van de Eyjafjallajökull-vulkaan in de lucht dachten te zien drijven maar waar ook een aantal nieuwsgierigen bij het horen van ons donkere gebrom, hun koppie uit het water staken. De zeehondjes leken maar wat geïnteresseerd in het onheilspellende geluid van onze motoren en wij keken net zo geïnteresseerd naar de zeehondjes terug.
Nadat we maar liefst 6 zeehondjes als toeschouwer bleken te hebben besloten we gebroederlijk terug te rijden naar huis en zo eindigde onze eerste groeps-rit van 2010.

Hopelijk volgen er nog velen, want dít is waar ik mijn rijbewijs voor heb gehaald! Bedankt mannen!

Als een kind zo blij met 2 schone bougies

Het was een dag van klassiekers vandaag. De tourtocht van Parijs - Roubaix, de Marathon van Rotterdam, maar Richard en ik waren te gast bij een klassieker van een heel ander kaliber.
Richard's collega Jos had de gehele winter aan zijn grote liefde gesleuteld en het was vandaag de dag dat hij toe was aan de eerste, historische testrit van zijn 'klassieke' Triumph. En wij waren daar bij...

Vanmiddag reden we naar Moerdijk en eenmaal in de buurt van de 'testbaan' reden we toevallig vlak achter Jos. We sloten dus mooi aan toen hij zijn Chevrolet parkeerde, tezamen met nog wat vrienden en belangstellenden van Jos. Al tijdens het uitladen van de motor werden de eerste verliefde blikken geworpen en dat was nog maar het begin van deze middag!

Weldra stond de motor klaar naast de bus die met behulp van wat vrienden binnen een mum van tijd werd omgetoverd tot een heuse 'paddock'.
Inmiddels was er uit de andere bus nóg een klassieker uitgeladen die in de verste verte niet leek op de versie van Jos. Overigens vonden Ries en ik de nabij staande Ducati 916 ook erg interessant en dan vooral het geluid!

Ondertussen werden er steeds meer voorbereidingen getroffen voordat de motor echt in beweging zou komen. Zo werd met een speciaal elementje alvast de olie verwarmd en zagen we dat Jos zelf ook deze eerste rit op een bijzondere manier wilde vastleggen. Ook de luchtgekoelde trommelremmen in het voorwiel vielen ons op. Ries en ik kennen eigenlijk alleen de hedendaagse schijfremmen dus dit was in dat opzicht wel even wennen.

Terwijl Jos zijn pak aantrok, startte zijn maatje zijn eigen motor, maar ging daar nog niet de weg mee op. Jos deed dat echter wel, nadat hij met een speciale startmotor zijn Triumph zonder enige problemen aan de gang kreeg.

Hij reed een aantal zeer snelle rondjes en leek af en toe als een raket voorbij de kruising te scheuren. Even later voegde een van zijn vrienden zich bij 'm en zo reed Jos een aantal rondjes samen met de Ducati 916 voordat beiden terug reden naar de 'pits'. Daar aangekomen was Jos uitzinnig van vreugde. Woorden als "Wauw!" en "Fantastisch!" vlogen de eerste minuten opeenvolgend door de lucht, maar meteen daarna werd de monteur in Jos weer wakker.

Meteen werden de nodige checks uitgevoerd en verwijderde hij meteen de brandstoftank waarna er meer details van dit klassieke monster werden blootgesteld. Jos was niet half te werk gegaan want hij had zelfs nog de moeite genomen om zijn naam in de deksels te frezen.
Daarna zag ik iets dat ik van mijn leven nog niet gezien had. Vol spanning bekeek Jos samen met zijn maat de twee bougies van de zojuist geteste motor. Als een kind zo blij was Jos met twee schone bougies en dus was er maar een conclusie van deze middag mogelijk, de Triumph had de testrit met vlag en wimpel doorstaan!

Met een bakkie koffie en een koekje ter vervanging van de gebruikelijke champagne, werd de overwinning gevierd, terwijl er nog heftig nagediscussieerd werd over deze geslaagde middag.

Als bonus een filmpje dat ik met beelden van deze 'historische' middag eventjes in elkaar geknutseld heb...

De eerste échte motorrit

Toen ik afgelopen donderdag voor de grap mijn vader een mailtje stuurde met "He Pa, zullen we zaterdag een proefritje gaan maken bij Motoport?" belde mijn vader toch onverwacht wel erg enthousiast terug. "Tja" dacht ik, "Je past ook eerst schoenen voor je ze koopt, dus waarom eigenlijk niet?". Dit jaar komt er waarschijnlijk geen motor, maar wie weet volgend jaar wel en dan moet je jezelf toch een beetje oriënteren. Na een kort telefoontje naar Motoport Rockanje, met de vraag of we een Kawasaki Z1000 en een Yamaha Fz1, stond de proefrit vast. Samen met mijn vader.

Vanochtend was ik toch al een beetje zenuwachtig, want dit zou eigenlijk de eerste échte motorrit worden. Om 13:00 stond ik dan ook al bij mijn ouders voor de deur en pikte mijn vader op om naar Rockanje te rijden.

Het weer was ons zeer gunstig gezind en niet alleen wij tweeën waren op het idee gekomen om naar Motoport af te reizen. He was een gezellige drukte in en rond de showroom en bij binnenkomst liepen we al gelijk een speciale Kawasaki Z1000 aan, die we ook al tegen kwamen op de Motorbeurs Utrecht. Dit zou echter niet de Z1000 zijn waar we op zouden gaan rijden, maar dat mocht de pret zéker niet drukken.
Buiten stond de Yamaha FZ1 (waar we al eens eerder bij hadden staan kwijlen) ons al in het felle zonnetje op te wachten en toen er even later ook een Z1000 voor ons gereed stond, konden we gaan knallen.

Via bochtige dijkjes reden we uiteindelijk via Goeree naar Stellendam, waar mijn vader en ik op de carpoolplaats afstapten en van motor wisselden. Uiteraard niet voordat we beide monsters eens goed onder de loep hadden genomen en we maakten dan ook van alle mogelijk kanten foto's om deze bijzondere eerste rit vast te leggen. Wat een schitterende 'naked bikes' waren dit, de een nog mooier dan de andere. Vooral de FZ1 maakte met zijn korte en ongedempte uitlaat een wel heel gaaf race-geluid.
Na een laatste blik op de motoren, wisselden we de sleutels uit en reden (nadat we eerst een paar auto's voorbij gevlogen waren), richting Melissant.

Daar parkeerden we de twee blote fietsen naast elkaar op het terrein van touringcarbedrijf Mijnders, waar Cor ons wat onwennig gedag zei. Toen mijn vader en ik ons eenmaal van ons hoofddeksel ontdeden, zag Cor wie we daadwerkelijk waren en begon meteen te kwijlen. Zijn race-bloed begon sneller te stromen en voor hij het goed en wel zelf in de gaten had, had hij het stuur van de Z1000 al in zijn timmermanshanden geklemd.
Niet veel later arriveerde ook Addie, die net klaar was met het 'aflikken' van zijn twee oldtimers. Ook hij vond het wel wat en kon het net als Cor niet laten om even de gashendel open te draaien.

Na een gezellig gesprekje besloten mijn vader en ik terug te keren naar Motoport en deze twee geweldige tweewielers weer in te leveren.
Dat pakte echter anders uit, want bij terugkomst vroeg een van de verkopers mijn vader of hij ook niet eens een ritje op de nieuwe Z1000 wilde maken. Dat sloeg 'Pietje Pedrosa' dan ook niet af en stapte opnieuw op de motor, gevolgd door mij op de FZ1.
Het werd echter een klein rondje, maar net lang genoeg om nog heel even opnieuw plezier te beleven.

Het weer zat vandaag ook wel mee en de motoren waren super. De keuze voor mij is simpel, want als ik zou moeten kiezen, ging ik toch voor de Yamaha FZ1 (lichtblauw met rode motor). Voor mijn gevoel zat hij lekkerder en was hij wendbaarder in de bochten, maar vooral ook het verschil in vermogen was goed te voelen. De Kawasaki Z1000 beschikte over 125 pk, de Yamaha FZ1 bleek over zo'n 150 pk te beschikken. Ook het geluid zou mij overhalen tot de aankoop van de FZ1, want hoewel het na lang rijden wat te veel wordt voor de oren, was ik er tot over mijn over verliefd op...

Als eerste echte motorrit met mijn vader heb ik een fantastische middag beleefd. Hopelijk kan Richard zich snel bij ons voegen. We duimen voor 'm!

De examinator sprak de historische woorden...

Na maanden van oefenen in verschillende weersomstandigheden en het afleggen van al twee broodnodige examens, was het vandaag 'de dag des oordeels'. Nu moesten Richard en ik laten zien dat we écht motor konden rijden en dat vonden we beiden best wel spannend!

Moest er voor aanvang van het examen bijzondere verrichtingen nog een band van Richard's motor geplakt worden, zo moest vandaag mijn motor een handje geholpen worden alvorens we richting Roosendaal vertrokken. De vorige leerling had z'n handvat-verwarming aan laten staan en zodoende was de accu leeggelopen. Jaap leek al in geen tijden meer een sportschool van binnen te hebben gezien en liep zich het zweet op het voorhoofd, maar leek er uiteindelijk wel om te kunnen lachen. Helemaal toen ik 'm een handje hielp!

Nadat de motor liep en we nog even op de controlecheck 'BRAVOKK' (Banden, Remmen, Accu, Verlichting, Olie, Koelvloeistof en Ketting) waren geattendeerd, reden we met een lekker gangetje richting Roosendaal, terwijl Jaap zowel Richard als mij nog even fotografeerde.

Hoewel we dachten dat het precies andersom was, bleek Richard direct om 14:00 als eerste zijn examen af te moeten leggen en was er eigenlijk weinig tijd om zenuwachtig te worden. Hij stapte uiterst moedig op zijn motor en reed hopelijk zijn roze papiertje (of pasje tegenwoordig) tegemoet. Zelf was ik wél zenuwachtig. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor Ries en naar mate de tijd verstreek voelde ik de kriebel in de buik als maar meer opspelen. Ik had vandaag al een record aantal keren het toilet bezocht, maar ook dat hielp niet.

Na ruim een half uur zag ik Richard's hesje weer oplichten op de parkeerplaats en reed hij gevolgd door Jaap en de examinator de parkeerplaats op. Ik riep nog "En?" voordat hij een gezicht trok van "Nou... ik heb geen idee!" om vervolgens achter Jaap en de examinator aan te lopen, in afwachting van het oordeel.

Hoofdschuddend kwam hij even later de trap op naar boven en voelde ik de moed in mijn schoenen zakken. "Shit, Riz heeft het niet gehaald" dacht ik bij mezelf. Dat had ik absoluut niet verwacht! "Ik was te voorzichtig..." speelde hij mij duidelijk geïrriteerd toe en geef 'm eens ongelijk!

Om 14:55 was het mijn beurt en kreeg ik van Jaap en ook de examinator nog even op het hart gedrukt dat ik lekker door moest rijden. "Als je 80 mag, trap 'm dan maar lekker richting de 100" wist Jaap me nog toe te spelen en na een uitleg over de controle die ik zou moeten doen alvorens ik op de 'brommer' stap, kreeg ik van de examinator groen licht om te vertrekken.

Het zenuwachtige gevoel dat ik al de hele dag bij me droeg was opeens verdwenen en ik zat uiterst relaxt in het zadel. We reden over vele bochtige binnendoor weggetjes en een groot gedeelte door een bosrijke omgeving. Ik had er lekker het gas op zitten en daardoor zag ik ook die ene bocht nog nèt op tijd om adequaat te reageren. "Oeps, dat is een minpuntje" dacht ik nog, maar ach wat gaf het. Meer dan m'n best kon ik niet doen en al zou ik het niet halen, dan deed ik het gezellig samen met Ries nog een keer over.
De rest van de rit bleek ik lekker relaxt doorrijden en terug aangekomen bij de sporthal, deed ik nog een laatste ere rondje over de nabij gelegen rotonde alvorens ik mijn stalen ros op de daarvoor bestemde plaats parkeerde en vol verwachting naar de examinator liep.

De examinator ging mij en Jaap voor en die laatste spelde mij nog een goedkeurend knikje toe, waardoor ik bijna al zeker wist hoe laat het was. Zoals verwacht sprak de examinator niet veel later dan ook de historische woorden "Gefeliciteerd!".

Echt blij kon ik niet zijn, want ik vond het erg jammer dat we niet samen in één keer geslaagd waren. Zo lastig als het met mijn theorie examen verliep, zo makkelijk verliep het tijdens mijn praktijkexamens, maar had ik ook Richard vandaag zijn rijbewijs gegund.

Nog na-pratend over deze middag kleedden we ons weer aan om vervolgens weer huiswaards te keren. Nèt te laat arriveerden we weer bij Rijschool Verolme om nog langs het gemeentehuis te kunnen gaan. Die ambtenaren werken immers maar halve dagen zo lijkt het!

Thuis werd ik in ieder geval hartelijk door mijn eigen vriendinnetje ontvangen en kreeg ik een heerlijke pannenkoek met vanille ijs, chocolade saus en slagroom voorgeschoteld.
Het felbegeerde "Gefeliciteerd" was binnen, nu alleen het papiertje nog...

Als laatste wil ik nog eventjes van de gelegenheid gebruik maken om onder andere Jaap Verolme van Rijschool Verolme, hartelijk te bedanken voor de leuke en leerzame lessen die ik in de afgelopen maanden gekregen heb. Lessen bij Verolme heb ik als zeer prettig ervaren en ik vind het zelfs een beetje jammer dat het nu afgelopen is. Ik zal zijn opmerkingen als: "Over 't nekje van de pijl Richard!" en "Sander, niet te dicht dr'op" toch wel gaan missen!
Uiteraard wil ik ook vrienden en familie bedanken van wie ik vele gelukswensen kreeg toegespeeld via telefoon, sms, Twitter, Hyves en wat zoal niet meer!

Als bonus het laatste filmpje dat Jaap van Richard en mij geschoten heeft, op weg naar ons praktijk examen, vlak bij Roosendaal.

Een dubbele ovewinning

Vandaag was het dan eindelijk zo ver, nadat we twee dagen eerder ook weer eens een keer gelest hadden. Vanwege het winterweer was het onverantwoord om eerder motor-rijles te nemen en ook het beoogde examen ging toen om de reden een paar weken geleden niet door.

Om twee uur stonden neef Richard en ik bij Jaap Verolme voor de deur en maakten ons klaar op een ritje naar Etten-Leur. Nog niet eerder hadden we de snelweg getrotseerd en hoewel ik zin had om geslaagd terug te komen, verheugde ik me vooral op de rit naar het examen toe.
Helaas was het nog even stressen toen bleek dat de achterband van Richard's motor plat stond en dus moest Ries nagelbijtend en gespannen wachten op wat 'dokter Jaap' nog voor de patiënt kon doen. Jaap bleek echter uiterst vakkundig in het repareren van een band en dus reden we een tijdje later alweer bij Fijnaart richting ons examen. Ikzelf voorop en Ries erachter.

Nadat ik nog een afslag voorbij gereden was en ik nog terug moest draaien, kwamen we aan op een industrieterreintje met alleen een keet. Ik had het me toch iets 'romantischer' voorgesteld!
Helaas, we moesten het er mee doen, want toen we eenmaal een klein beetje warm geworden waren (het was behoorlijk koud op de motor!), werden we beiden in een klein hokje geroepen.
"Meneer de Gans" riepen beide examinatoren in koor. "Tja, dat zijn we allebei!" zeiden Ries en ik bijna in koor. "Arend de Gans dan..." riepen zij op hun beurt ook weer bijna gelijktijdig en er kwam een glimlach op het gezicht van beiden. "Ook dat zijn we allebei!" riep ik en ik begreep dat ze een spelletje met ons speelden.
"Ik wil graag A.C. hebben" zei de ene examinator en dus was het de beurt aan Ries om bij deze beste man aan het tafeltje aan te schuiven. Ikzelf, A.J.M., schoof aan bij de andere meneer.

Tijdens een korte introductie, vertelden de mannen ons dat we 7 proeven moesten doen. Daarvan mochten er hooguit 2 proeven fout zijn. Deed je een proef verkeerd, dan mocht je hem nog een keer over doen. Deed je hem dan nog steeds fout, dan was je op dat onderdeel gezakt.

Daar gingen we en enigszins gespannen deed ik mijn eerste slalomproef. Na de proef werd ik gelijk teruggeroepen. "Je liet je gas los aan het einde van de proef, terwijl je nog 2 pionnen moest" zei de examinator. "Je moet met 30 kilometer per uur in de derde versnelling aan komen rijden en je gas constant houden" verbeterde hij me. "Doe 'm nog maar een keer...".
En dus begon ik opnieuw aan de slalomproef en met succes. "Deze was beter he?" vroeg hij me na afloop en ik knikte met 'm mee...
Daarna deed ik zonder fouten nog een remproef, een uitwijk-manoeuvre, achteruit inparkeren en vanuit stilstand wegrijden. Voordat ik het goed en wel in de gaten had wat ik nu eigenlijk allemaal aan het doen was, kwam de examinator op me aflopen en strekte zijn hand uit.
"Gefeliciteerd, u bent geslaagd. Succes met de rest van de opleiding" en terwijl ik zijn woorden nog even op me in liet werken, had hij alweer rechtsomkeert gemaakt richting de warme keet.

"Aha!" bedacht ik me toen, "ik ben geslaagd!". Dat was nog eens mooi en wat stelde het nu uiteindelijk voor? Eigenlijk helemaal niets, maar dat kwam natuurlijk omdat we zo'n goede leermeester hadden gehad!
Ik keek nog even naar de laatste meters van Richard's examen, tijdens het maken van de '8' en zag toen dat ook hij de hand toegereikt kreeg. Fantastisch! Beiden in één keer geslaagd!

De terugreis reed dan ook een stuk relaxter en ik liet mijn neef leiden en bleef op gepaste afstand achter 'm rijden. Hoewel we het flink koud hadden kwamen we voldaan weer aan bij de 'thuisbasis' en schoot Jaap nog even een foto van ons samen.

Vanavond vierden we onze dubbele overwinning met een tripje naar de bioscoop en keken we naar Avatar in 3D waar we na afloop ook nog even een leuke foto van ons beiden maakten...

Als bonus een filmpje waarin Richard de laatste meters van zijn examen aflegt tijdens het rijden van de '8'.
Overigens deze blog met dank aan Jaap Verolme die zo tof was om deze leuke foto's van ons te maken tijdens het rijden!

Als echte ridders op ons ijzeren paard

Hoewel mijn vader me wist te vertellen dat ik niet zomaar van mijn motor geblazen zou worden vanwege mijn postuur, ging onze geplande motorrijles van afgelopen dinsdag toch niet door vanwege de flinke windstoten. Normale slalom- en uitwijkmanoeuvres zouden nog wel te doen zijn, maar de langzame slalom, die Ries en ik nu juist allebei zo lastig vinden, was net iets te riskant bij dit weer.

De les die voor vandaag gepland stond ging gelukkig wel door, al knepen we 'm wel een beetje. Het was al de heel dag slecht weer, maar toen wij tegen 15:00 uur bij Verolme aankwamen begon het zonnetje te schijnen. Tot grote jaloezie van de voorgaande rijders, want die waren tot op hun onderbroek natgeregend.

Dat bleef ons gelukkig bespaard en hoewel we eerst wat huiverig waren voor het natte wegdek, maar Jaap ons verzekerde dat we grip genoeg hadden, vlogen we als echte ridders op ons ijzeren paard, door de verschillende proeven heen.

Zo kregen we weer de uitwijkmanoeuvre voor onze kiezen, zoals Richard hier ook even demonstreert en moesten we deze aan het einde van de middag zelfs met één hand doen! Ook de slalom ging lekker zoals Richard laat zien en reden ook nog gebroederlijk de halve draai.
Verder uiteraard alle oefeningen die we iedere les krijgen en die iedere les steeds beter gaan, zoals achtjes-draaien, de remproeven slalom etc. Wat ook stukken beter ging dan de vorige en eerste keer dat we deze oefening deden, was het stapvoets slalommen. Koppeling in de eerste versnelling laten slippen, tussen de 2.000 en de 3.000 toeren maken en stapvoets en al bijremmend met de voetrem een slalom maken.
Vorige keer bleek dit dus als gezegd nog niet de gemakkelijkste opgave, maar deze week ging hij al een stuk beter.

Ook mijn vader kwam nog eventjes kijken naar onze vorderingen en keek hoe wij met de laatste oefening de pionnen ophaalden, al rijdend vanaf onze motor en deze op onze tank stapelden.

Erg leuk om eens een keer bij daglicht te rijden, iets wat we tot nu toe nog niet hadden gedaan. Nu kriebelt het echt om straks met het roze papiertje op zak, lekker te gaan toeren en te genieten van de vrijheid die je op een motor hebt. Echter, eerst moet ik op 30 december mijn theorie zien te halen (Richard op de 18e) en kunnen we 7 januari op voor ons examen voor de bijzondere verrichtingen. Spannend dus!

Voor de leukste filmpjes van vandaag, verwijs ik naar mijn speciaal daarvoor aangemaakte Motorrijden-video-album op Vimeo. Als bonus een filmpje in deze blog, waarin ik, gevolgd door Richard, het bekende 8-patroon rijd. Dit doen we door in de eerste versnelling aan te komen rijden, de voetrem te gebruiken en goed te kijken waar we naartoe willen (Jaap zou het zo gezegd kunnen hebben!).