Gijs... de rockende huistijger

Ook al ligt hij negen van de tien keer, de gehele dag op de bank te maffen, toch rockt onze huistijger 'Gijs' graag een deuntje mee. Hij lijkt zelfs evenals zijn baasje, enige voorkeur uit te spreken voor bepaalde drummers!

Zo ontdekte ik vanavond toen ik met Gijs naast mij op de bank, een solo van Terry Bozzio (de voormalige drummer van Frank Zappa, die Janine en ik vorig jaar nog in Paradiso Amsterdam bezochten) uit 1988 via YouTube bekeek.

Gijs bleek er erg van onder de indruk te zijn en leek zelfs mee te willen drummen of misschien wel door het beeldscherm heen, in de huid van Terry Bozzio te willen kruipen.

Een grappig schouwspel wat enkele minuten duurde, maar waar ik 'm op het laatst toch even snel tot de orde moest roepen, voordat Terry voor eeuwig van mijn beeldscherm zou verdwijnen...

Terry Bozzio in Paradiso Amsterdam

Voor het eerst sinds lange tijd was hij weer in Nederland en toen ik het las in de Slagwerkkrant moest ik dan ook wel snel een kaartje voor Janine en mij reserveren. Ik had al vaak van de beste man gehoord en wat bijzondere filmpjes over hem en zijn maarliefst 62-delige drumkit op YouTube gezien, maar nu ik de kans had, wilde ik 'm wel eens in het echt bezig zien.

Vanavond na het eten reden we dan ook naar Amsterdam en parkeerden de auto niet ver van het Leidseplein en Paradiso vandaan. Ik was daar overigens nog nooit geweest, maar gelukkig had ik van tevoren al op internet gezien hoe het gebouw eruit zag en zo hadden we het dan ook snel gevonden.

Binnengekomen in de zaal zag ik het bizar grote drumstel van Terry Bozzio al staan. Hoe kan het ook anders. Ook verbaasde ik me over de grootte van Paradiso, want ik was er nog nooit geweest, maar had me voorgesteld dat het op z'n minst vier keer groter zou zijn. Absoluut niet erg, want zo'n knus zaaltje heb ik liever als bijvoorbeeld een stadion.
Uiteraard kon ik het niet laten om Terry's drumkit van dichtbij te bekijken en ik vergaapte me dan ook aan de vele toms en cymbalen.

Even daarna besloten we naar boven te gaan en daar een mooi plekje op te zoeken, want van bovenaf hadden we prima zicht op het podium. Overigens liep ik eerst nog even wat verder om van dichtbij wat foto's te maken en probeerde ook even vanaf de achterkant zo goed mogelijk zicht te krijgen op dit bizarre instrument of eigenlijk instrumenten. Ik had zicht op ongelooflijk veel toms, cymbalen en ook pedalen en was dan ook benieuwd of hij het allemaal zou gebruiken.

Het publiek zat er inmiddels helemaal klaar voor en toen de lichten doofden en ik op mijn plaats zat kwam Terry op en maakte een buiging. Hij leek iets te willen gaan zeggen tegen zijn publiek maar bedankte de geluidsman die haastig nog even de microfoon bijstelde en nam direct plaats op zijn drum-troon.
Daar speelde hij de meest bijzondere drumpartijen die ik ooit gehoord heb. Wat een techniek en wat een bijzondere hoeveelheid aan klanken! Nu is het wel leuk om te weten dat alle toms net even wat hoger of lager gestemd zijn en dat hij dus hele melodieën op zijn drumkit kan maken. Hij maakt hier dan ook gretig gebruik van en zijn roffels zijn dan ook meer regel dan uitzondering.
Een bijzonder strak spel en hij gebruikte volgens mij inderdaad bijna elk onderdeel van zijn kit. Zelfs zijn xylofoon kwam aan bod en de schijnbaar verlegen Terry leek nèt voor de pauze pas wat tegen zijn publiek te durven zeggen. "Ik heb nu een deel gedaan en ik neem even 10 minuutjes pauze, als jullie dat dan ook doen ben ik daarna weer terug en speel ik nog meer"... en toen was het pauze...

Uiteraard stormde het publiek in de pauze op de drumkit af om hem wat beter te kunnen aanschouwen en ach, ik deed het dat ook, waarom niet, ik was er nu toch en wilde 'm ook wel eens van heel dichtbij bekijken!

Na de pauze liet Terry weer flink wat bijzonder stukken horen en liet hij ook zien wat een perfectionist hij is. Een aantal keren onderbrak hij zijn spel want de klank van sommige toms was niet goed meer. Dan dook hij pardoes onder zijn drumkit en her-stemde de tom even snel.
Wat een bijzonder perfectionistische muzikant. Hij schijnt zelfs tot een half uur voordat de deuren open gaan zijn drumkit nog te stemmen, zodat hij zo min mogelijk verlies van klank heeft als hij begint te spelen.

Het zal allemaal wel dacht ik, want volgens mij hoorde niemand het verschil, maar de meester hoef je natuurlijk niet tegen te spreken! Gelukkig duurde het niet lang en speelde hij daarna de sterren weer van de hemel. Het publiek luisterde en keek het hele optreden ademloos hoe deze virtuoos als een dolle op de bühne tekeer ging.

Zelf had ik het wat ruiger verwacht, maar het was vooral heel melodieus en beheerst. Roffels en fills waren uitstekend en super strak, hij is een meester in het accentueren en hoe bedien je in vredesnaam met maar 4 ledematen zo ongelooflijk veel muziekinstrumenten in je eentje!
Gelukkig waren de laatste stukken wat ruiger van aard en over het algemeen heb ik toch ontzettend genoten. Keer op keer viel ik weer in verbazing hoe ontzettend knap Terry Bozzio (die vroeger overigens als drummer bij Frank Zappa speelde) is met zijn spel. Dit is échte topsport en dat bewees hij des temeer toen hij van zijn kruk afstapte. De zwarte broek van de beste man was doorweekt bij billen en knieholten. Dat zegt toch genoeg...

Het was bijzonder om hem eens te zien en te horen spelen en als bonus uiteraard een filmpje van dit bijzondere optreden. Het filmpje is een compilatie van verschillende stukken en zeker de moeite waard om helemaal te kijken en te luisteren. Als lijkt het makkelijk, geloof me, wat deze man doet is extreem knap!

Alle foto's van deze bijzondere avond zijn uiteraard terug te vinden in een speciaal Flickr album!


PS: Inmiddels heeft ook Slagwerkwereld melding gemaakt van het optreden van Terry Bozzio en mijn foto's en een citaat in de online editie verwerkt (met mijn toestemming uiteraard)! Bekijk hier het volledige artikel op Slagwerkwereld.com.