Dream Theater, Progressive Nation 2009

Zo kom je er nooit en zo bijna iedere week wel een keertje. Was ik vorige week nog met Marc en Sjaak in Ahoy Rotterdam voor de Nationale Taptoe, zo was ik er vandaag samen met Jurien en Gerard voor een concert van een heel ander genre.

Vandaag stond Dream Theater op het programma, een vrij onbekende band bij het grote publiek als je het mij vraagt. Zelf luister ik eerlijk gezegd ook niet echt naar deze muziek, maar ik besloot om ze toch eens live te willen zien, want het zijn bijzonder goede muzikanten.
De mannen van Dream Theater spelen progressieve rock en maken erg melodieuze nummers die langer duren dan normaal. Een kort nummer duurt bij hen al gauw een minuut of 8 en ze zijn niet vreemd van nummers van 12, 16 of 19 minuten. Er is zelfs één nummer in hun reportoire dat 42 minuten duurt!

Het voorprogramma telde maar liefst drie bands. Zo zagen we eerst 'Unexpected' wat onbekend en een ongelooflijke herrie was. Wel bijzonder was de bassist met een (voor zover ik kan tellen) 9-snarige basgitaar die je niet vaak ziet. Saillant detail, de zangeres zong als een flinke kerel!
Daarna volgde 'Big Elf', ook een voor mij onbekende band maar zeker geen verkeerde muziek. Niet helemaal mijn genre, maar op een of andere manier kon het me best bekoren.
Als laatste voorprogramma volgde het beter bekende 'Opeth', die flink wat ruige muziek uit de speakers pompten en dat was ook te merken aan het publiek in de zaal, want de Die-Hard-Opeth-Fans drongen zich massaal naar voren en zo stond ik opeens tussen vieze langharige kerels die zich het speeksel uit de mond, bovenop mijn kale kop schreeuwden...

Enfin, uiteindelijk kwam daar dan de hoofdact, Dream Theater. De band waar ik vooral naartoe ben gegaan uit nieuwsgierigheid en de bijzondere drummer. Zijn drumkit schijnt namelijk nogal groot te zijn en hij heeft zelfs 2 krukjes waar hij af en toe tussen wisselt. Het gaat zelfs zo ver dat hij een persoonlijke assistent achter 'm heeft zitten die af en toe zijn handen afdroogt of zijn microfoon voor zijn neus schuift als hij de tweede stem zingt.

Toen het doek dan ook weg viel, viel mijn mond open van verbazing. Die drumkit was groot! En wat kon die Mike Portnoy drummen! De meest snelle dubbel-bass patronen die ik ooit had gehoord en onder andere de spetterende fills waren ongelooflijk strak en doordacht.
Mike's kit stond prachtig te glimmen in het licht en hoewel het leek of hij speelde of zijn leven er vanaf hing, zagen we via het videoscherm (dat af en toe een kijkje gaf vanuit een bijzonder goed gekozen hoek!) dat hij er nog steeds relaxt bij zat. Hij zong zelfs flinke stukken mee en dat moet je ook maar ff kunnen.
Je moet als drummer trouwens ook je speeksel wel eens kwijt en toevallig maakte ik precies op het juiste moment een foto, toen ook Mike van zijn overtollig vocht af moest!

Ik had nooit gedacht dat ik zo zou genieten van Dream Theater. Dit kun je eigenlijk geen muzikanten meer noemen, maar behoren toch zeker in het rijtje van virtuozen.
Stuk voor stuk speelden ze bijzonder goed en gingen ook nog even allemaal apart van elkaar helemaal los. Zo liet onder andere toetsenist Jordan Rudess horen wat hij waard was en ging gitarist John Petrucci helemaal los tijdens zijn gitaar solo.
Alle solo's vloeiden naadloos in elkaar over en kwamen uiteindelijk allemaal weer perfect bij elkaar. Wat een band, want een optreden.

Hoewel ik inmiddels al 5 uur op mijn benen stond, vond ik het toch jammer toen de bandleden uiteindelijk toch afscheid kwamen nemen en hun optreden na de toegift toch écht ten einde was.
Gelukkig richtte Mike als laatste zijn dankwoord tot het publiek, dat uitzinnig was en erg goed mee deed vanavond.

Vanaf vandaag mag Mike Portnoy met recht worden toegevoegd aan mijn lijstje met favoriete drumhelden! En ach, vooruit, nog één foto van Mike's ongelooflijk ruige drumkit!

Als bonus dan ook een filmpje waarin Dream Theater het nummer 'A Nightmare To Remember' ten gehore brengt. Ook heb ik nog een ander filmpje op mijn YouTube Channel geknalt, met het nummer Wither...