Een zeer geslaagd 'studiereisje'

Krap vier maanden geleden had ik nog nooit van hen gehoord. Ik herkende wel een aantal bekende grote hits, maar bij het horen van de bandnaam ging vooralsnog geen lichtje branden. Daar kwam verandering in toen ik bij 5th Suspect ging spelen. Toen moest ik hun muziek tot in den treuren draaien om mijn drumpartijen te kunnen spelen.

Voor vanavond stond daarom een bijzondere avond gepland. Hoewel de rockers al tegen de vijftig lopen, zou ik samen met Janine, The Cult voor het eerst in onze eigen geschiedenis, live zien optreden, in het mooie Paradiso in Amsterdam.

Onze avond begon in het door ons beiden geliefde Hard Rock Cafe. Geflankeerd door onder andere de bijzondere saxofoon van Herman Brood en de gitaar van Eddy van Halen, namen wij een aantal pittige kippenpoten als voorgerecht. Daarna bestelde ik een van mijn favoriete hoofdgerechten van het wereld beroemde café, 'Twisted Mac, Chicken & Cheese', terwijl Janine zich tegoed deed aan een 'Legendary 10 Oz. Burger'.

Hoewel onze magen al flink gevuld waren, mocht een toetje uiteraard niet ontbreken en bestelde ik mijn favoriete toetje, dat veel lijkt op een Dame Blanche, maar hier 'Sinful Hot Fudge Sundae' heet.
Ondertussen kreeg ik een berichtje van onze zanger bij 5th Suspect, Robin, dat hij en zijn vriendin nog een tweetal kaarten hadden weten te scoren en eveneens onderweg waren naar Paradiso. Gezellig!

Nadat we afgerekend hadden liepen we naar buiten en gingen een klein stukje verderop Paradiso binnen. Een schitterende ambiance, dat vroeger als kerk gediend heeft en dat is nog goed te zien aan onder andere de glas-in-lood ramen boven het podium of de grote stenen plaquettes aan de muur waarop de voorgangers die in deze kerk gediend hebben, worden beschreven.
Het duurde niet lang voordat het voorprogramma ten tonele verscheen en ook van hen had ik nog nooit gehoord. Desalniettemin vond ik 'Masters Of Reality' erg goed en had ik nog weinig zulke goede bands als voorprogramma gezien en gehoord.
De zanger van de band bleek een grote verschijning en had wel iets weg van een grizzlybeer, maar ik was ook enigszins geïmponeerd door het voorkomen van de drummer, want die was ook flink groot en breed. Een filmpje van Masters Of Reality heb ik overigens op mijn YouTube kanaal geplaatst.

Nadat Masters Of Reality onder luid applaus en na ontvangst van een bos tulpen uit hand van The Cult zanger 'Ian Astbury het podium verlieten, werd het podium vliegensvlug geprepareerd voor de hoofdact en werd de drumkit van drummer John Tempesta onder een groot zwart doek vandaan getoverd.

Hoewel het programma al minstens 30 minuten uitgelopen was, lieten de heren van The Cult nog even op zich wachten, maar gelukkig niet 'vervelend lang'. Na een korte intro-tune betraden de heren het podium en kregen meteen al een warm onthaal. Het allereerste nummer kwam mij al niet bekend in de oren en dat is ook niet zo vreemd, want zo verschrikkelijk veel ken ik ook nog niet van The Cult.
Gitarist Billy Duffy speelde al meteen de sterren van de hemel, maar Robin en ik vergaapten ons vooral aan zanger Ian Astburry die in vergelijking met het videomateriaal dat ik van The Cult in m'n bezig heb, een flinke pens gekregen had. Ach, het mag nu ook wel, de heren lopen inmiddels al krap tegen de vijftig!

Om het optreden kort samen te vatten, het was fantastisch! Voor aanvang was ik nog een beetje bang dat vooral Astburry flink onder invloed zou zijn, nu hij al een paar dagen in Amsterdam verbleef, maar niets was minder waar. Ze speelden de sterren van de hemel en bleken in uitstekende (muzikale) vorm.
Het hele optreden werd ook door de rest van het publiek zéér gewaardeerd, afgezien van de paar sukkels die moesten menen af en toe een biertje het podium op te gooien...

Erg leuk ook dat The Cult maar liefst zeven van de negen nummers speelden die wij met 5th Suspect óók spelen, zoals onder andere 'She Sells Sanctuary', 'Love Removal Machine', 'Rain' en 'Firewoman'. Al met al een zeer geslaagd 'studiereisje' dus, met als klap op de vuurpijl twee originele, door drummer John Tempesta gesigneerde én zelfs bespeelde drumsticks die ik bij de merchandise wist te bemachtigen. Dat is, na zo'n fantastische avond, nog eens een mooie aanvulling op mijn verzameling!

Alle foto's van Masters Of Reality en The Cult in Paradiso zijn uiteraard terug te vinden in mijn speciale Flickr album. Als bonus dan ook een opname van The Cult met 'She Sells Sanctuary' die wij overigens met 5th Suspect ook spelen!

Terry Bozzio in Paradiso Amsterdam

Voor het eerst sinds lange tijd was hij weer in Nederland en toen ik het las in de Slagwerkkrant moest ik dan ook wel snel een kaartje voor Janine en mij reserveren. Ik had al vaak van de beste man gehoord en wat bijzondere filmpjes over hem en zijn maarliefst 62-delige drumkit op YouTube gezien, maar nu ik de kans had, wilde ik 'm wel eens in het echt bezig zien.

Vanavond na het eten reden we dan ook naar Amsterdam en parkeerden de auto niet ver van het Leidseplein en Paradiso vandaan. Ik was daar overigens nog nooit geweest, maar gelukkig had ik van tevoren al op internet gezien hoe het gebouw eruit zag en zo hadden we het dan ook snel gevonden.

Binnengekomen in de zaal zag ik het bizar grote drumstel van Terry Bozzio al staan. Hoe kan het ook anders. Ook verbaasde ik me over de grootte van Paradiso, want ik was er nog nooit geweest, maar had me voorgesteld dat het op z'n minst vier keer groter zou zijn. Absoluut niet erg, want zo'n knus zaaltje heb ik liever als bijvoorbeeld een stadion.
Uiteraard kon ik het niet laten om Terry's drumkit van dichtbij te bekijken en ik vergaapte me dan ook aan de vele toms en cymbalen.

Even daarna besloten we naar boven te gaan en daar een mooi plekje op te zoeken, want van bovenaf hadden we prima zicht op het podium. Overigens liep ik eerst nog even wat verder om van dichtbij wat foto's te maken en probeerde ook even vanaf de achterkant zo goed mogelijk zicht te krijgen op dit bizarre instrument of eigenlijk instrumenten. Ik had zicht op ongelooflijk veel toms, cymbalen en ook pedalen en was dan ook benieuwd of hij het allemaal zou gebruiken.

Het publiek zat er inmiddels helemaal klaar voor en toen de lichten doofden en ik op mijn plaats zat kwam Terry op en maakte een buiging. Hij leek iets te willen gaan zeggen tegen zijn publiek maar bedankte de geluidsman die haastig nog even de microfoon bijstelde en nam direct plaats op zijn drum-troon.
Daar speelde hij de meest bijzondere drumpartijen die ik ooit gehoord heb. Wat een techniek en wat een bijzondere hoeveelheid aan klanken! Nu is het wel leuk om te weten dat alle toms net even wat hoger of lager gestemd zijn en dat hij dus hele melodieën op zijn drumkit kan maken. Hij maakt hier dan ook gretig gebruik van en zijn roffels zijn dan ook meer regel dan uitzondering.
Een bijzonder strak spel en hij gebruikte volgens mij inderdaad bijna elk onderdeel van zijn kit. Zelfs zijn xylofoon kwam aan bod en de schijnbaar verlegen Terry leek nèt voor de pauze pas wat tegen zijn publiek te durven zeggen. "Ik heb nu een deel gedaan en ik neem even 10 minuutjes pauze, als jullie dat dan ook doen ben ik daarna weer terug en speel ik nog meer"... en toen was het pauze...

Uiteraard stormde het publiek in de pauze op de drumkit af om hem wat beter te kunnen aanschouwen en ach, ik deed het dat ook, waarom niet, ik was er nu toch en wilde 'm ook wel eens van heel dichtbij bekijken!

Na de pauze liet Terry weer flink wat bijzonder stukken horen en liet hij ook zien wat een perfectionist hij is. Een aantal keren onderbrak hij zijn spel want de klank van sommige toms was niet goed meer. Dan dook hij pardoes onder zijn drumkit en her-stemde de tom even snel.
Wat een bijzonder perfectionistische muzikant. Hij schijnt zelfs tot een half uur voordat de deuren open gaan zijn drumkit nog te stemmen, zodat hij zo min mogelijk verlies van klank heeft als hij begint te spelen.

Het zal allemaal wel dacht ik, want volgens mij hoorde niemand het verschil, maar de meester hoef je natuurlijk niet tegen te spreken! Gelukkig duurde het niet lang en speelde hij daarna de sterren weer van de hemel. Het publiek luisterde en keek het hele optreden ademloos hoe deze virtuoos als een dolle op de bühne tekeer ging.

Zelf had ik het wat ruiger verwacht, maar het was vooral heel melodieus en beheerst. Roffels en fills waren uitstekend en super strak, hij is een meester in het accentueren en hoe bedien je in vredesnaam met maar 4 ledematen zo ongelooflijk veel muziekinstrumenten in je eentje!
Gelukkig waren de laatste stukken wat ruiger van aard en over het algemeen heb ik toch ontzettend genoten. Keer op keer viel ik weer in verbazing hoe ontzettend knap Terry Bozzio (die vroeger overigens als drummer bij Frank Zappa speelde) is met zijn spel. Dit is échte topsport en dat bewees hij des temeer toen hij van zijn kruk afstapte. De zwarte broek van de beste man was doorweekt bij billen en knieholten. Dat zegt toch genoeg...

Het was bijzonder om hem eens te zien en te horen spelen en als bonus uiteraard een filmpje van dit bijzondere optreden. Het filmpje is een compilatie van verschillende stukken en zeker de moeite waard om helemaal te kijken en te luisteren. Als lijkt het makkelijk, geloof me, wat deze man doet is extreem knap!

Alle foto's van deze bijzondere avond zijn uiteraard terug te vinden in een speciaal Flickr album!


PS: Inmiddels heeft ook Slagwerkwereld melding gemaakt van het optreden van Terry Bozzio en mijn foto's en een citaat in de online editie verwerkt (met mijn toestemming uiteraard)! Bekijk hier het volledige artikel op Slagwerkwereld.com.