Mayumana Momentum

Het was vanavond weer eens, zij het vrij onverwachts, tijd voor een heerlijk avondje theater. Afgelopen zaterdag kreeg ik een e-mail van Janine's zus Annette, die me vertelde dat ze vrij goedkoop aan kaartjes kon komen van een voorstelling van Mayumana in het Nieuwe Luxor.

Van Mayumana had ik echter nog nooit gehoord, maar deed mijn huiswerk zorgvuldig en zocht hen op via YouTube. Daar vond ik al heel snel een preview van hun voorstelling "Momentum", dezelfde als de voorstelling waar Annette kaartjes voor wilde kopen. Het filmpje sprak me erg aan, want ik herkende iets van een percussie/theater-groep waar ik lang geleden al helemaal wild van werd, namelijk Stomp.

Het was het proberen waard en dus stapten we vanavond iets na 8 uur als een van de eersten de zaal van het Nieuwe Luxor in Rotterdam in, waar ik samen met Janine en haar zus op de eerste rij belandde en dus perfect zicht had op de voorstelling.

De voorstelling Momentum is, zoals zij zelf al perfect op hun eigen website omschrijven, een stomende, humoristische, ritmische, spectaculaire en zeer interactieve voorstelling! Laten dat nou net de ingrediënten zijn die nodig zijn voor een leuke avond!

Over veel zaken kunnen we zelf beslissen, behalve overde tijd die onherroepelijk haar eigen gang gaat. En dat onderwerp, de tijd, staat min of meer centraal in deze voorstelling van Mayumana.
De leden van Mayumana voerden een 1,5 uur durend, geweldig ritmisch, humoristisch en interactieve show op, waar ik, en zo te horen de rest van de zaal, ontzettend van genoot. Het publiek werd erg betrokken bij de show, doordat het af en toe ook zelf mee moest doen. Dat gebeurde onder andere door middel van een aantal koorden die in het publiek neerdaalden. Diegene die het dichts bij het koord zat werd geacht hier in een bepaald ritme aan te trekken en zo ontstond een heel ritmisch stuk dat gecomponeerd werd door 2 leden van Mayumana en de zaal zelf.

Hoewel er voor de voorstelling verteld werd door een vriendelijke, doch gebiedende stem uit de speakers dat foto's maken of filmen ten strengste verboden was, kon ik het tijdens de laatste knallen van het de voorstelling niet laten om toch wat foto's te schieten. Zeker toen de aller laatste seconden van de voorstelling weg tikten en de percussionisten / dansers op minder dan een meter van mij vandaan hun kunsten vertoonden, móést ik wel mijn camera tevoorschijn halen.

Op een gegeven moment trok het gehele gezelschap dwars door de zaal naar buiten en hoewel de mensen bij vlak bij de uitgang niet in de gaten hadden dat ze moesten volgen, gaf de zaal op een gegeven moment tóch gehoor aan de driftige handgebaren van het Mayumana team.
Die speelden op hun beurt nog vrolijk verder in de foyer van het Nieuwe Luxor, dat binnen een mum van tijd gevuld werd met het publiek uit de zaal, dat vrolijk meeklapte, bewoog op het ritme, schudde met de heupen of met een brede glimlach toekeek en gewoon genoot van het spectakel dat zich vlak voor onze neus op zeer ongebruikelijke wijze voltrok.

Het mag gezegd worden, ik heb ontzettend genoten van deze voorstelling, ook al ben ik wat bevooroordeeld omdat ik een enorme fan ben van dit soort percussionistische kunst.
De voorstelling is dan ook een échte aanrader voor jong en oud, die graag een avondje onderuitgezakt in het theater willen zitten en van humoristische ritmiek, dans of gewoon een geweldige show houden.

Je zou natuurlijk altijd de preview van Momentum op YouTube kunnen bekijken, maar ook leuk is de bonus van deze keer, een opname van het optreden dat Mayumana na afloop in de foyer van het Nieuwe Luxor gaf...





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

The Who's rockopera "Tommy"

Na Metallica van vorige week, werd het vanavond een iets rustiger avondje rocken! Vanavond zouden we ons immers in een luie stoel van het Oude Luxor in Rotterdam laten zakken en getrakteerd worden op rockopera "Tommy", waarvan het origineel uit 1969 stamt, naar een idee van Pete Townshend. De songwriter en gitarist van de bekende vroegere Britse rockband The Who (met de bijzondere, maar veel te vroeg overleden Keith Moon als drummer), schreef bijna alle nummers uit de opera, op 2 nummers na, die door basgitarist John Entwistle werden geschreven.

De rockopera Tommy vertelt het verhaal van Tommy Walker, wiens vader Captain Walker van het Britse Leger als vermist wordt opgegeven tijdens de Eerste Wereldoorlog en als gesneuveld wordt beschouwd. Kort daarna hoort zijn vrouw, Mrs. Walker, van zijn vermissing/dood en brengt hun zoon, Tommy ter wereld.

Vier jaar later, in 1921, komt Captain Walker weer thuis en komt erachter dat zijn vrouw een nieuwe liefde heeft gevonden. Een ontketende Captain Walker vermoordt de minnaar van de vrouw recht voor de neus van Tommy. Om de misdaad geheim te houden, dragen Tommy's ouders hem op om te vertellen dat hij het niet gezien heeft, niet gehoord heeft en hij er "nooit van zijn leven iets over zou zeggen". Een getraumatiseerde Tommy neemt het letterlijk en wordt doofstom en blind.

Nadat men jarenlang geprobeerd heeft Tommy te genezen, komt men erachter dat Tommy een uitzonderlijk talent heeft om te flipperen en al snel verslaat hij de kampioen van het vorige toernooi. Dit lijdt ertoe dat Tommy internationale faam krijgt.

Tommy's moeder blijft maar proberen om hem te bereiken en raakt gefrustreerd dat hij haar geheel negeert, terwijl hij naar een spiegel blijft staren. Uit frustratie gooit zij de spiegel kapot.
Na het stukgaan van de spiegel komt Tommy weer 'bij bewustzijn'. Tommy's wonderlijke genezing baart publiekelijk opzien en hij krijgt een goeroe-status. Daarna krijgt hij een quasi-Messiastische 'sluier' om en probeert zijn fans te leiden tot eenzelfde verlichting als hij doormaakte. Tommy vraagt zijn volgelingen om zichzelf (tijdelijk) te verblinden, en zichzelf doofstom te maken om werkelijk de spirituele hoogten te bereiken, maar de hardhandigheid van zijn cultus en de uitbuiting van haar volgelingen door zijn familie en aangetrouwden, zorgen ervoor dat zíjn volgelingen tegen hem in opstand komen. In de steek gelaten door zijn volgelingen en aanbidders, krijgt Tommy een nieuwe verlichting.

Het verhaal over het autistische kind Tommy is een metafoor: de veronderstelling is dat we vijf zintuigen hebben, maar blind zijn voor de realiteit. Tommy staat symbool voor onze eigen onvolkomendheden.

De originele uitvoering van het stuk dat exact 74 minuten duurt, wordt gedaan door de muzikanten van The Who zelf, maar is nu nieuw leven ingeblazen door de mannen van Di-rect.
Omdat het een van de laatste optredens van Di-rect in hun huidige samenstelling was en ik toch al geïnteresseerd was in deze rockopera, heb ik uiteindelijk toch nog kaartjes weten te bemachtigen.

Bij binnenkomst in de zaal bleek dat we prima plaatsen hadden weten te bemachtigen. Er werd omgeroepen dat er niet mocht worden gefotografeerd, maar dat kon ik natuurlijk niet over mijn kant laten gaan. Voordat de voorstelling begon, fotografeerde ik daarom alvast de DW-kit van Jamie terwijl Janine het programmaboekje doornam.
Ook tijdens de show nam ik stiekem foto's, maar moest de eerste 10 minuten erg wennen. Echt vreemd om een rockband als Di-rect opeens in het theater te zien optreden en de leadsinger opeens te zien acteren. De muziekstukken maakten echter alles goed en Spike denderde als vanouds weer als een dolle over het podium.

Toen ik eenmaal in het verhaal zat was het prima te volgen en zweepten de heerlijke rocknummers de gehele zaal op. Je voelde de zaal gewoon meeleven met de hoofdpersoon in kwestie en ik denk dat het feit dat Tim Akkerman voor één van de laatste keren op het podium stond met zíjn Di-rect, de doorslag gaf waarop het publiek in het laatste nummer compleet uit z'n dak ging en al staande mee meeklapte (echt Hollands!) en mee-rockte! Uiteraard volgde als afsluiting een staande ovatie die dankbaar door de artiesten op het podium in ontvangst werd genomen.

Janine en ik hebben ontzettend van het stuk genoten en vonden het allebei jammer dat het na een uur en een kwartier alweer afgelopen was. We zouden iedereen dan ook graag aanraden om ook deze rockopera te bezoeken, maar helaas is er alleen morgen (8 april) en vrijdag 10 april nog een uitvoering, waarna Tim Akkerman afscheid neemt van zijn band. Het spreekt dan ook voorzich dat de laatste 2 voorstellingen totaal uitverkocht zijn.

Op naar het volgende optreden, want aankomende maandag zijn we bij de presentatie van het nieuwe album "April" van Bløf, samen met Addie & Mirjam!