Terug op de set

Via mijn schoonmoeder, die mijn blog ook regelmatig leest, begreep ik dat het circus rondom 'Storm' waar ik onlangs al over schreef, nu was neergedaald in Ouddorp. Ben Sombogaart en zijn crew streken dit keer neer aan de oude haven van Ouddorp en Janine en ik konden het dan ook niet laten om even te gaan kijken met welke scène men nu bezig was op te nemen.

Men had weer groots uitgepakt en zo'n beetje de complete haven stond afgeladen met vrachtauto's vol bijzonder goede en vooral dure apparatuur. Het eerste wat me opviel, toen ik tussen de vrachtwagens doorliep, was het felle licht dat ze (voor mij op dat moment nog) vreemde plaats hadden opgesteld. Toen ik doorliep sprong ook de camera-kraan in het oog, dat kon niet anders ook. Verder zag ik nog wat duikers in het water liggen, maar toen ik nog dichterbij kwam zag ik pas echt wat ze aan het doen waren. Op dat moment lag er een actrice in het water ongelooflijk koude water te spartelen en alsof het nog niet koud genoeg was bliezen ze er ook nog een heerlijk kunstmatig windje overheen.

Ook was er weer een flinke crew op de been en ik vond het vooral erg leuk dat ik daar nu heel dicht bij in de buurt kon komen. Regisseur Sombogaart was overigens ook weer duidelijk aanwezig met zijn "roeptoeter".
Leuk om te zien dat met zelfs wrakhout klaar liggen om in actie te komen!

Na dat men het een en ander getest en klaargemaakt had en volgens mij zelfs even de (waterproof) make-up gewoon op het water had bijgewerkt, begonnen de close-shots voor de waterscène en zag ik dat de actrice werd ondersteund door een duiker. Wat moet die meid het ongelooflijk koud hebben gehad! Zo zag ze eruit ook! Nu snap ik waarom dat acteerwerk soms ontzettend moeilijk is. Ik stond al te rillen aan de kant in mijn trui, dus hoe moet zij zich gevoeld hebben?

De sène werd een paar keer opnieuw gedaan en hij bestond uit het spartelen van de actrice die aan het einde van het shot dramatisch naar de bodem zonk.
Toen Janine en ik daarna besloten om naar huis te gaan en de mensen verder hun werk lieten doen, leek het erop alsof nu het wrakhout in actie ging komen.
We hebben er niet op gewacht, we zien het vanzelf wel hoe dat in de film is verwerkt. In ieder geval ben ik nu nog benieuwder naar het uiteindelijke resultaat en zal dat dan ook zéker gaan bekijken!

Als bonus een kort filmpje met de scène waarop de actrice het, na een gevecht tegen het koude water, uiteindelijk toch verliest en naar de bodem zinkt...
Ik kan wel verklappen dat het allemaal gespeelt is en dat de actrice in kwestie waarschijnlijk allang al lekker warm bij de kachel zit! ;-)




Kijk voor meer filmpjes (of een grotere versie van bovenstaande) ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Hollywood in de achtertuin

Toen mijn drumleraar vanavond rond een uur op 18:00 bij me langs kwam, klaagde hij al dat hij niet over de haven heen kon rijden. Alles bleek afgesloten en ik dacht daarom dat ze nu eindelijk eens de dat stuk van de haven op gingen knappen.

Een uur later liet ik mijn drumleraar uit en keek nog even de straat in richting de haven. Daar zag ik opeens wel erg veel mensen die allemaal naar iets stonden te kijken. Nieuwsgierig als ik ben, trok ik gelijk mijn schoenen aan en liep ook die kant maar eens op om het met eigen ogen te kunnen zien. Wat ik daar zag had ik absoluut niet verwacht. Men was een heuse filmproductie aan het draaien bij ons in de "achtertuin". Het leek wel Hollywood!

Het was geen lokaal zendertje dat daar stond te filmen, nee dit was serieus. Dat was vooral te zien aan de ongelooflijke hoeveelheid apparatuur die uit de kast getrokken was en dito hoeveelheid crewleden die zenuwachtig heen en weer liepen. Ik maakte er wat foto's van en ging naar binnen. Straks maar eens kijken dacht ik, want de aardappeltjes staan op tafel.

Na het eten was het al een stuk donkerder en ook veel beter te zien nu alles zo in de schijnwerpers stond. Toen ik eens goed keek zag ik dat het om een film moest gaan die zich in het verleden afspeelde, gezien de oude auto's die gebruikt werden. Het was een prachtig tafereel om zo in de schijnwerpers te zien aan de oude haven (of wat daar nog van over is).
Aan de overkant bij Café de Kok (waar het hele gebeuren zich afspeelde) stond ook veel publiek te kijken hoe dit schouwspel zich voltrok en Janine en ik keken vanaf de overkant van het water toe.

Het bleek om een film van producent Johan Nijenhuis en regisseur Ben Sombogaart te gaan. Die laatste is onder andere bekend is geworden met films als 'Kruistocht in Spijkerbroek' (waarmee hij een Gouden Film won en wat de duurste Nederlandse productie ooit was, zo'n 10 miljoen euro), 'Het Zakmes' (1992), 'Abeltje' (1998), 'Pluk van de Petteflet' (2004) en 'De Tweeling' (2002).

De film getiteld 'Storm', is een film die zich afspeelt tijdens de watersnoodramp in 1953. Een emotioneel verhaal moet De storm worden, over een ongehuwde moeder, maatschappelijke conventies, en het noodlot. In het scenario van Rik Launspach en Marjolein Beumer krijgt hoofdpersoon Julia van 18 het voor haar kiezen. Ze raakt zwanger van haar vriendje; deze vertrekt met de noorderzon. Zwangerschap en bevalling in het strenggelovige Zeeland worden ernstig veroordeeld en doodgezwegen door familie en dorpsgenoten.
Als de baby vijf weken oud is breken de dijken en wordt ze door de barre omstandigheden gescheiden van haar zoon. Dan volgt Julia's zoektocht door een surrealistisch landschap vol modder en kadavers. Vindt ze hem terug en hoe?

'Storm' kost zes miljoen euro. Dat is voor Nederlandse begrippen veel geld. Internationaal geldt een dergelijk budget als een koopje. Opnamen in de Engelse Pinewood Studios, de specialist op het gebied van woeste waterscènes, zitten er niet in. Sombogaart moet het doen met een Vlaamse polder.

Ik nam vanavond een paar keer een kijkje, met Janine en later met Addie en z'n vader die nog even langs kwamen. De windmachines hoorde ik bij ons in de woonkamer bulderen dus iedere keer als de scène opnieuw moest, kon ik dat helemaal volgen. Het bleef dan ook nog lang onrustig aan de Sommelsdijkse Haven.

Ik ben benieuwd naar het uiteindelijke resultaat en heb me dan ook voorgenomen deze film dan ook zéker in de bioscoop te gaan bekijken, of in ieder geval op DVD aanschaf. Waarschijnlijk duurt de opgenomen scène van vanavond maar luttele seconden in de uiteindelijke film, maar hé, het is wél bij ons in de achtertuin!

Als bonus hier een stukje film van hoe het er die avond aan toe ging tijdens de opnamen van 'Storm'. Niet alleen hoe er gefilmd werd maar ook hoe men tussendoor even stukjes geluid opneemt. Erg leuk om in ieder geval eens gezien te hebben! Misschien iets voor "behind the scenes" op de uiteindelijke DVD?



Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Een déjà vu met een gebeurtenis van zo'n 12 jaar geleden

Het was zo rond 6:45 toen ik naast mij opeens iemand rechtop in bed voelde zitten. Natuurlijk was het Janine, wie anders. "Shit!" hoorde ik opeens en terwijl ik nog voor driekwart sliep mompelde ik "huh, wat?". "We zijn de container vergeten buiten te zetten" hoorde ik haar nog half slaperig mompelen. Die werd namelijk vandaag geleegd, want op de reguliere dag, maandag, was het 2e paasdag en dan waren ook de vuilnismannen vrij natuurlijk. Volgens mij beet ik haar iets van "ja dan zet je hem lekker buiten" toe, althans dat probeerde ik want ik verkeerde nog steeds met mijn ene been in dromenland. Toch hoorde ik haar na nog wat gemompel met tegenzin uit bed stappen en de trap aflopen. Foute boel voor mij in zo'n situatie. Ik slaap overal doorheen, maar áls ik eenmaal wakker wordt dan is er geen houden meer aan. Zo werd ik dus langzaam wakker, hoe hard ik daar ook tegen probeerde te vechten. Nog steeds in een roes hoorde ik de vogeltjes fluiten. Ik stond direct naast het bed, want dat kon maar een ding betekenen. Goed weer! Ik liep naar het raam toe, rukte de gordijnen open en zag een strak blauwe lucht voor me en een lekker zonnetje. Ik kuste Janine, die inmiddels weer terug in bed gekropen was, goeiemorgen en riep dat ik ging fietsen.

En zo kwam het dus dat ik om 7:30 al op de fiets zat richting Stellendam. Lekker midden door de polder wat enkele aangename uitzichten opleverde. Wat was het heerlijk om zo vroeg al met dit weer te gaan fietsen, lekker ver van de dorpen en de langsrazende auto's vandaan en wat had ik het de laatste tijd gemist, het echte "fietsweer".
Bij Stellendam gekomen bleek de pijp die daar sinds kort onder de weg door en langs de hoofdweg ligt ook gewoon midden over het fietspad te lopen. Ze hadden er wel een handig bruggetje neergelegd en gezien het natte wegdek besloot ik een goede raad op te volgen en hoewel ik me iedere dag als ik naar de zaak rijd afvraag waar die pijpleiding voor dient, wist ik het helaas nu nog steeds niet.

Ik fietste direct door naar de Visafslag van Stellendam. Gisteren vond ik namelijk op een van mijn favoriete websites Dumpert.nl een foto van de haven waarin het water enorm hoog stond. Het water had zelfs een van de auto's al voor de helft aan het zicht onttrokken en ik besloot dat eens met eigen ogen te bekijken. Toen ik daar aankwam was er van dat alles helaas niets meer te zien en lagen de Cornelis Jannetje uit Goedereede en de GO-8 er weer normaal bij. Niet echt een spektakel dus.

En dus reed ik door naar de Goereese sluis, die ik eigenlijk nog nooit van dichtbij had bekeken. De sluisdeuren waren in ieder geval gesloten, maar van de hoge waterstand was geen sprake meer. Toch leuk om de brugdelen eens van dichtbij te bekijken en volgens mij was de sluiswacht allang niet meer langsgeweest of liep hij iedere ochtend met zijn ogen nog dicht van de slaap naar zijn hokje. Dat bedacht ik me namelijk toen ik dit bordje voor het raam zag staan, waar op de laatste regel een heel ongelukkige letter ontbrak. Of hadden we hier te maken met een sluiswacht met ongezouten humor? Enfin, ik reed nog een stukje door en keek uit over de binnenhaven van Stellendam. Ik genoot nog even van het mooie weer maar toen ik mij omdraaide kreeg ik een déjà vu met een gebeurtenis van, ik denk, nu zo'n 12 jaar geleden.

Ik herinnerde mij opeens de storm die toen over Nederland raasde en waar ik samen met mijn moeder angstige momenten in beleefde. Het was midden in de zomer en ik woonde in die tijd nog in Stad aan het Haringvliet. In Middelharnis was de jaarlijks terugkerende Havendag, waar ik met mijn moeder op de fiets naartoe ging. Dat was namelijk zo'n kilometertje of 10 en dus goed te doen.
Op de terugweg daar vandaan pakten donkere wolken zich in een rasend tempo, vlak boven ons samen. We fietsten zo hard we konden en ik kon harder dan mijn moeder waarop zij mij zei dat ik maar alvast vooruit moest fietsen, zij kwam later wel en zo kon ik de ramen dichtdoen die thuis nog open stonden. Ik weigerde, want ik liet mijn moeder niet alleen. Gelukkig maar, want nog geen 500 meter verder barstte de hel letterlijk los. Ik zal het nooit vergeten. Het waaide al hard, maar vanuit het niets zette de storm op. Ik zag grote dikke takken van de bomen vliegen, waar wij nog maar 100 meter vandaan waren. Het was bijna niet te doen en we waaiden van het fietspad af. Het lukte me om bij de eerste boerderij te komen, maar toen ik achter mij keek was mijn moeder nergens te bekennen. Ik wilde terug gaan en ik riep de longen uit mijn lijf om mijn moeder, maar de wind, die kilo's zand meenam zo leek het, was te sterk voor me en ik kon nog net de voordeur van de boerderij bereiken die met een harde klap open waaide. De bewoonster liep naakt door de kamer maar dat deerde me niet, ik moest mijn moeder zien te redden. Redelijk overstuur deed ik snel mijn verhaal en zag zelfs een auto door de wind verplaatst worden die langs het woonhuis stond. Nadat ik me realiseerde dat ik mijn moeder misschien wel voor de laatste keer levend had gezien, vloog opeens de voordeur voor de 2e keer open en daar stond mijn moeder, doorweekt en bijna aan het einde van haar krachten. Ze had onderaan de dijk zitten wachten totdat de storm zou stoppen maar kwam er al snel achter dat dat niet zo'n goed plan was.
Eenmaal op krachten gekomen en de storm voorbij was reden we terug naar huis. Overal was de schade zichtbaar. Schuurdeuren waren uit hun rails geslagen en lagen midden op straat. Honderden kapotte dakpannen lagen in duizenden stukken op de weg. Thuis was het ook een drama. De gordijnen achter de open ramen waren doorweekt van het regenwater, de vloer op de slaapkamer was drijfnat en het water liep al via de houten vloer, zo naar beneden, de keuken in. Het was een ramp...

Ik fietste zo hard ik kon, met de gedachte dat ik het toch niet droog zou houden, maar ik hoopte dat wat mij toen overkomen was, me niet nog een keer gebeurde. De lucht werd alsmaar donkerder en wat ik tegemoet reed zag er niet best uit en het begon te regenen. Ik besloot mezelf in een fietstunneltje in "veiligheid" te brengen en na een tijdje wachten kwam er na de regen gelukkig weer zonneschijn. Het was ook alles meegevallen, de regen duurde maar kort en was niet echt hevig te noemen. Zo'n ervaring als toen, bleef mij deze keer bespaard.

Ik fietste snel naar huis, voordat het weer zou gaan regenen en toen ik vlakbij Ouddorp de regenboog de grond zag raken zag ik ook dat ik een mijlpaal had bereikt. Na anderhalf jaar had ik precies 2.000 kilometer gereden. Doorweekt maar met een brede glimlach reed ik verder huiswaarts...