Een mooie, sportieve zonsondergang...

Ik merk dat ik nog wel een flink aantal kilometers moet maken voordat we 11 november weer met een clubje naar Ottenburg af kunnen reizen, om ons zelf helemaal stuk te rijden op 45 kilometer ruig terrein in de Belgische Ardennen, zoals we dat 4 en 2 jaar geleden ook al eens ondernamen.
Zo reed ik (en ik was absoluut niet in vorm!) vanavond al in hoog tempo met Addie, Alex en Keuf de prachtige zonsondergang tegemoet en genoten we daar nog even van tijdens een tussenstop aan het einde van de Slikken van Flakkee.

Zoals gezegd was ik vanavond niet helemaal in vorm, maar de 31,5 kilometer legden we toch met gemiddeld 27,5 kilomter per uur af. Geen slechte score dus.
Bij thuiskomst was Janine net klaar met haar Yoga-lessen op de Wii en was nu Aerobics aan het doen. Ik deed daarna nog even een potje tennis, voordat ik onder de douche sprong en vergaarde nog net even op de Tennis-Pro-status. Zou ik nu genomineerd worden voor sporter van het jaar?

Een déjà vu met een gebeurtenis van zo'n 12 jaar geleden

Het was zo rond 6:45 toen ik naast mij opeens iemand rechtop in bed voelde zitten. Natuurlijk was het Janine, wie anders. "Shit!" hoorde ik opeens en terwijl ik nog voor driekwart sliep mompelde ik "huh, wat?". "We zijn de container vergeten buiten te zetten" hoorde ik haar nog half slaperig mompelen. Die werd namelijk vandaag geleegd, want op de reguliere dag, maandag, was het 2e paasdag en dan waren ook de vuilnismannen vrij natuurlijk. Volgens mij beet ik haar iets van "ja dan zet je hem lekker buiten" toe, althans dat probeerde ik want ik verkeerde nog steeds met mijn ene been in dromenland. Toch hoorde ik haar na nog wat gemompel met tegenzin uit bed stappen en de trap aflopen. Foute boel voor mij in zo'n situatie. Ik slaap overal doorheen, maar áls ik eenmaal wakker wordt dan is er geen houden meer aan. Zo werd ik dus langzaam wakker, hoe hard ik daar ook tegen probeerde te vechten. Nog steeds in een roes hoorde ik de vogeltjes fluiten. Ik stond direct naast het bed, want dat kon maar een ding betekenen. Goed weer! Ik liep naar het raam toe, rukte de gordijnen open en zag een strak blauwe lucht voor me en een lekker zonnetje. Ik kuste Janine, die inmiddels weer terug in bed gekropen was, goeiemorgen en riep dat ik ging fietsen.

En zo kwam het dus dat ik om 7:30 al op de fiets zat richting Stellendam. Lekker midden door de polder wat enkele aangename uitzichten opleverde. Wat was het heerlijk om zo vroeg al met dit weer te gaan fietsen, lekker ver van de dorpen en de langsrazende auto's vandaan en wat had ik het de laatste tijd gemist, het echte "fietsweer".
Bij Stellendam gekomen bleek de pijp die daar sinds kort onder de weg door en langs de hoofdweg ligt ook gewoon midden over het fietspad te lopen. Ze hadden er wel een handig bruggetje neergelegd en gezien het natte wegdek besloot ik een goede raad op te volgen en hoewel ik me iedere dag als ik naar de zaak rijd afvraag waar die pijpleiding voor dient, wist ik het helaas nu nog steeds niet.

Ik fietste direct door naar de Visafslag van Stellendam. Gisteren vond ik namelijk op een van mijn favoriete websites Dumpert.nl een foto van de haven waarin het water enorm hoog stond. Het water had zelfs een van de auto's al voor de helft aan het zicht onttrokken en ik besloot dat eens met eigen ogen te bekijken. Toen ik daar aankwam was er van dat alles helaas niets meer te zien en lagen de Cornelis Jannetje uit Goedereede en de GO-8 er weer normaal bij. Niet echt een spektakel dus.

En dus reed ik door naar de Goereese sluis, die ik eigenlijk nog nooit van dichtbij had bekeken. De sluisdeuren waren in ieder geval gesloten, maar van de hoge waterstand was geen sprake meer. Toch leuk om de brugdelen eens van dichtbij te bekijken en volgens mij was de sluiswacht allang niet meer langsgeweest of liep hij iedere ochtend met zijn ogen nog dicht van de slaap naar zijn hokje. Dat bedacht ik me namelijk toen ik dit bordje voor het raam zag staan, waar op de laatste regel een heel ongelukkige letter ontbrak. Of hadden we hier te maken met een sluiswacht met ongezouten humor? Enfin, ik reed nog een stukje door en keek uit over de binnenhaven van Stellendam. Ik genoot nog even van het mooie weer maar toen ik mij omdraaide kreeg ik een déjà vu met een gebeurtenis van, ik denk, nu zo'n 12 jaar geleden.

Ik herinnerde mij opeens de storm die toen over Nederland raasde en waar ik samen met mijn moeder angstige momenten in beleefde. Het was midden in de zomer en ik woonde in die tijd nog in Stad aan het Haringvliet. In Middelharnis was de jaarlijks terugkerende Havendag, waar ik met mijn moeder op de fiets naartoe ging. Dat was namelijk zo'n kilometertje of 10 en dus goed te doen.
Op de terugweg daar vandaan pakten donkere wolken zich in een rasend tempo, vlak boven ons samen. We fietsten zo hard we konden en ik kon harder dan mijn moeder waarop zij mij zei dat ik maar alvast vooruit moest fietsen, zij kwam later wel en zo kon ik de ramen dichtdoen die thuis nog open stonden. Ik weigerde, want ik liet mijn moeder niet alleen. Gelukkig maar, want nog geen 500 meter verder barstte de hel letterlijk los. Ik zal het nooit vergeten. Het waaide al hard, maar vanuit het niets zette de storm op. Ik zag grote dikke takken van de bomen vliegen, waar wij nog maar 100 meter vandaan waren. Het was bijna niet te doen en we waaiden van het fietspad af. Het lukte me om bij de eerste boerderij te komen, maar toen ik achter mij keek was mijn moeder nergens te bekennen. Ik wilde terug gaan en ik riep de longen uit mijn lijf om mijn moeder, maar de wind, die kilo's zand meenam zo leek het, was te sterk voor me en ik kon nog net de voordeur van de boerderij bereiken die met een harde klap open waaide. De bewoonster liep naakt door de kamer maar dat deerde me niet, ik moest mijn moeder zien te redden. Redelijk overstuur deed ik snel mijn verhaal en zag zelfs een auto door de wind verplaatst worden die langs het woonhuis stond. Nadat ik me realiseerde dat ik mijn moeder misschien wel voor de laatste keer levend had gezien, vloog opeens de voordeur voor de 2e keer open en daar stond mijn moeder, doorweekt en bijna aan het einde van haar krachten. Ze had onderaan de dijk zitten wachten totdat de storm zou stoppen maar kwam er al snel achter dat dat niet zo'n goed plan was.
Eenmaal op krachten gekomen en de storm voorbij was reden we terug naar huis. Overal was de schade zichtbaar. Schuurdeuren waren uit hun rails geslagen en lagen midden op straat. Honderden kapotte dakpannen lagen in duizenden stukken op de weg. Thuis was het ook een drama. De gordijnen achter de open ramen waren doorweekt van het regenwater, de vloer op de slaapkamer was drijfnat en het water liep al via de houten vloer, zo naar beneden, de keuken in. Het was een ramp...

Ik fietste zo hard ik kon, met de gedachte dat ik het toch niet droog zou houden, maar ik hoopte dat wat mij toen overkomen was, me niet nog een keer gebeurde. De lucht werd alsmaar donkerder en wat ik tegemoet reed zag er niet best uit en het begon te regenen. Ik besloot mezelf in een fietstunneltje in "veiligheid" te brengen en na een tijdje wachten kwam er na de regen gelukkig weer zonneschijn. Het was ook alles meegevallen, de regen duurde maar kort en was niet echt hevig te noemen. Zo'n ervaring als toen, bleef mij deze keer bespaard.

Ik fietste snel naar huis, voordat het weer zou gaan regenen en toen ik vlakbij Ouddorp de regenboog de grond zag raken zag ik ook dat ik een mijlpaal had bereikt. Na anderhalf jaar had ik precies 2.000 kilometer gereden. Doorweekt maar met een brede glimlach reed ik verder huiswaarts...

Ik kreeg de zomer al fietsend in mijn bol

Dit jaar had ik hem volgens mij voor het eerst in mijn leven en hij kwam dan ook hard aan. Als iemand er normaal gesproken over begon deed ik het voorheen altijd af als onzin, maar vanaf nu weet ik precies wat het is.

Wellicht dat het ook te maken heeft met de bijna-oplevering van ons nieuwe huis en met het feit dat ik nu in een huis zit, zonder dat daar ook maar één herkenbaar meubelstuk van mezelf terug te vinden is.

Ik heb het natuurlijk over de allom bekende "winterdip", die gepaard gaat met onder andere chagrijnige gezichten en lusteloze dagen en het vreselijke "met het donker weg en met het donker thuis" fenomeen.

Vandaag merkte ik voor het eerst weer overal vrolijke gezichten, want toen ik vanochtend uit mijn bed kwam en uit het raam keek, scheen het zonnetje al vollop en stond er geen wolkje aan de lucht. Dat beloofde veel goeds!

Eerst even mijn "To-Do-Lijstje" afwerken voor die dag. Zo moesten eerst mijn paarden opnieuw beslagen worden (in werkelijkheid ging er nieuw rubber onder Honda), waarna ik direct doorreed naar Jurien zodat we koers konden zetten richting Bergen op Zoom. 's Avonds zouden we namelijk de verjaardag van Alex vieren, die eerder die week weer een levenjaar mocht bijschrijven en ik had het idee geopperd om een cadeaubon van Hopmans Fietsgigant te geven. Ik wist namelijk al dat Alex een mountainbike zou krijgen voor zijn verjaardag en zelf kom ik af en toe bij Hopmans omdat ze daar écht alles hebben wat het hartje de MTB'er, de ATB'er of de wielrenner begeert, zowel qua kleding en accessoires als de fietsen zelf.

Toen ik daar van terug kwam, was het voor mij een uitgemaakte zaak... ik moest en zou op de fiets springen, en op gepaste manier afscheid nemen van mijn winterdip.
Zo liet ik mijn lange winterhandschoenen voor het eerst dit jaar eens lekker links liggen en hoewel ik de korte-fiets-broek nog niet aandurfde kreeg ik de zomer al fietsend in mijn bol.
Zo genoot ik ter hoogte van Port Zélande even van het uitzicht en zag ik pal rechts van mij de zon tussen de masten van de jachtjes door schitteren. Na weer wat kilometertjes verder te zijn gefiets of begaanbare en bijna-onbegaanbare paadjes kwam ik een tunnel tegen waarvan ik het bestaan nog niet wist. Gelukkig maar, want ik voelde er niets voor om met behulp van vreemde kapriolen aan de overkant van de drukke weg te geraken.
Mijn plan was immers over via de andere zijnde van de Brouwersdam weer terug te fietsen en toen ik aan de andere kant van de tunnel kwam en de trap naar boven was opgelopen was het uitzicht en daarmee ook het weer, niet minder adembenemend dan aan de andere kant.

Na nog even van het zonnetje en het uitzicht te hebben genoten, liet ik de andere kant voor wat het geweest was en vervolgde mijn weg terug naar huis, dit keer met de zon recht in mijn gezicht.

Heerlijk, laat de zomer zon maar komen, want ik ben er klaar voor...

Een drukke en gezellige zaterdag

Ik wist dat het een drukke dag zou gaan worden en omdat ik nogal wat plannen had besloot ik al vroeg te gaan mountainbiken. Na 2 minuten vanaf mijn tijdelijke huis in Ouddorp zit ik namelijk zo in de rimboe en kan ik lekker mijn gang gaan zonder dat ik last heb van autogeraas of gevaarlijke verkeerssituaties. Het was aardig koud (zo rond de 2 graden) maar het zonnetje scheen en dat leverde dus mooie routes op.

Direct na het fietsen ben ik afgereisd naar Nieuwe Tonge, waar ik samen met Marc de Honda eens goed zou boenen zodat ie de winter goed door kan komen. Terwijl Marc aan zijn eigen snelle Volvo 850 T-5R (voor alle volledigheid) bezig was, stond ik buiten mijn auto te soppen om alle viezigheid te verwijderen (niet dat die auto de kans krijgt om vies te worden, daar zorg ik wel voor). Leuk om te zien was, dat familie Melissant, naast de motoren die al in de Toko (dat is in de volksmond de schuur van Melissant) stonden, weer een nieuw paradepaardje gekocht had. Tenminste, die moest nog worden op geknapt, je kan het dus meer een project noemen. Het bleek een MZ uit 1967 te zijn. Erg leuk om te zien!

Nadat de Honda de schuur was binnengerold, was het tijd om op de knietjes te gaan en met uiterste preciesie de wax op de auto te smeren. Ook Marc ging vol overgave aan de slag en al pratend sloegen we ons door de 4,5 uur durende schoonmaak heen. Erg gezellig, dat wel en het resultaat mag er zijn! Hij is zo glad als een aal!

Dan de avond, waar het uiteindelijk allemaal om draaide die dag. 's Avonds was de allom bekende Kerstparty weer aan de beurt, een jaarlijks terugkerend evenement dat door jong en oud bezocht wordt. Janine en ik staken ons dus in gala outfit om vervolgens met de hele vriendenclub De Staver binnen te wandelen. Even poseren voor de groepsfoto (die ik al vanaf 2003 heb zo'n beetje, dus leuk om te zien of de koppen dikker of slanker worden met de jaren) en daarna poseren met alles en iedereen. Ieder jaar weer zijn er vele mooie vrouwen te vinden, zo vond ook Marc dat. Of oude bekenden die je al een tijdje niet meer gezien hebt. Sander had het op een gegeven moment helemaal gehad met die vrouwen (zo leek het), maar ik poseerde ondertussen nog even vrolijk door. Alex zat die avond lekker aan de Bacardi, want bier is hem niet op het lijf geschreven en Addie liet zich lekker voeren door de aanwezige "chickies". Voor de gelegenheid tooiden Addie, Mark en ik ons nog even met wat kerstmutsen en was ik zowaar getuige bij een huwelijksaanzoek. Nadat we tot een uur of 2 hadden staan swingen en ons volledig gegeven hadden, gingen de lichten aan en was het tijd huiswaarts te gaan. Althans, huiswaarts, Janine en ik sliepen die avond voor de gelegenheid bij Jurien en Jozien, zodat we beiden diep in het glaasje konden kijken.
Voordat we regelrecht naar ons bed zouden lopen, vond er nog een schoenenwissel bij Addie en Mirjam voor de deur plaats. De vrouwen waren de hakken méér dan zat en beiden trokken dus respectievelijk gympies en laarzen aan voordat zij de weg vervolgden. Het was dát of dragen, dus daar waren Jurien en ik het snel over eens.

De nacht, of wat daar van over was, brachten we door op een eenpersoons matras en dat kan ik niemand aanbevelen. Niet dat ik slecht geslapen heb, ik slaap sowieso makkelijk en overal, maar ik heb wel een beetje krom gelegen! De volgende dag was iedereen overigens helemaal gesloopt...

Het drukt de conclusie van de avond niet. Kerstparty 2007 was weer geweldig en de komende weken zullen we het er waarschijnlijk nog vaak over hebben in de weekenden. Nu op naar oud en nieuw!

Een dag vol goede beweging

Nadat we gisteravond een feestje hebben gehad in een van de loodsen bij N. Mijnders, zijn we de dag vandaag al goed begonnen door al rond 11 uur te gaan mountainbiken. Dit keer werd het een "rondje Slikken" via de Slikken van Flakkee, waar we naar Den Osse fietsten, dwars door de natuur en langs goed gehoornde stieren. Daarna weer terug naar Dirksland via Melissant.

's Middags zijn we met Addie, Mirjam, Corné en Lianne naar de Brouwersdam gereden om de nieuwe vliegers van beide heren uit te proberen, want na het vrijgezellenfeest van Alex waar we met een man of 15 zijn wezen vliegeren, hebben we de smaak daarvan goed te pakken gekregen. Allereerst dus de vlieger netjes uitgelegd en de lijnen met de vlieger verbonden (de vrouwen assisteerden fantastisch). Toen dat allemaal goed zat, was het tijd om als eerste Addie's vlieger op te laten. Ook dit voelde goed aan, terwijl er naast ons nog een wedstrijd verreden werd op zogenaamde Blowkarts. Het vliegeren bij Addie liep gesmeerd, dus was het tijd om Corné's vlieger op te laten. Ook die pakte gelijk wind, dus ook Corné bleek het vliegeren nog niet te zijn verleerd en nadat Addie nog even een workshop weggaf aan zijn aanstaande Mirjam, kwamen Sander en Rianne ook op de scherende vliegers bij de Kous af.
Nadat Sander het eens even aangekeken had, besloot hij om niet net als Addie en Corné van de in de aanbieding zijnde vlieger bij de Gamma gebruik te gaan maken, maar kocht hij liever een professionele uitrusting. Hij ging dan ook niet over een nacht ijs en maakte direct de dagomzet bij de kiteshop aan de Brouwersdam weer goed.

Ikzelf kan nu ook niet achterblijven. Dat professionele tuig komt er zeker (misschien wel sneller dan ik zelf denk), maar morgen eerst maar eens naar de Gamma, waar ik 25 euro me even prima kan gaan vermaken! Over 15 minuten zal de eerste visite voor Janine's verjaardag wel komen (we vieren dat ze 5 jaar geleden 25 is geworden), dus ik ga mezelf nu even "optutten"...

"Grüß Gott, können wir vielleicht ein Fahrad leihen?.."

Met deze woorden stapten we vanochtend vol goede moed fietsenzaak "Hummel" binnen, op advies van Fraulein, die we inmiddels kennen als Eveline (en haar man Max). Of we dus een fiets konden huren, een mountainbike, want vandaag waren we van plan een lekker stukje te fietsen, zoals we dat thuis ook wel eens doen. Het zag er in ieder geval goed uit in die zaak, ze hadden zelfs Cube's te koop staan (mijn lievelingsmerk wat MTB aangaat) en zelfs full-suspension fietsen (die aan de achterkant dus ook vering hebben). De man van de fietsenzaak liet ons er een paar proberen en binnen een kwartier stonden we eigenlijk met 2 goede fietsen buiten. Hij had er zelfs nog even klik-pedalen aangeschroefd zodat we onze eigen schoenen in de pedalen konden klikken.

Eenmaal onderweg, reden we weer door prachtige, Bob Ross achtige landschappen, afgewisseld door verschillende dorpjes, maar veelal over mooie bosweggetjes (waar we af en toe wat verdwaalde koeien tegen het lijf fietsten), of langs het water dat uit de bergen vandaan kwam. Vaak namen we ook even de moeite om een foto te maken of wat te filmen.
Gelukkig zijn we wel snel dit dorpje uit gefietst en ik hoef denk ik niet te vertellen waarom ik daar zo blij mee was. Ook probeerden we nog een steile bergweg te bedwingen, maar Janine ging daar helemaal op stuk (hij was ook wel erg zwaar ook). Dus besloten we op minder dan de helft van die bergweg, terug te fietsen en dat ging een stuk beter!

Toen werd het tijd om wat te gaan eten en nadat we een terrasje gevonden hadden, konden we even bijkomen (natuurlijk met een bordje Kaisersmarnn). Toen we daar weg gingen, had daar toevallig nog iemand zijn auto voor de deur geparkeerd. Overigens vond Janine hem niet mooi (ik zie eerlijk gezegd ook liever die gele GT3 van gisteren, maar ik kon het toch niet laten om er even bij te kijken/kwijlen). Nadat we weer over smalle bergweggetjes waren terug gefietst, hebben we de fietsen weer netjes ingeleverd. Met een voldaan gevoel, keerden we terug naar het appartement, waar Janine vandaag zelf macaroni maakt.

Een ding heb ik vandaag wel geleerd, in Oostenrijk hebben ze veel... heel veel lef!

PS: er was gelukkig niks aan de hand met de R en sorry voor de soms slechte fotografie, maar het meeste komt van de Nokia N95 vandaan...