Adembenemende besneeuwde vergezichten

Gisteren stond ik opnieuw met mijn mond open te kijken naar de hoeveelheid sneeuw die die nacht stiekem gevallen was en vandaag was het zelfs zulk lekker weer dat ik besloot om samen met Janine eens lekker door de frisse kou te banjeren.

Zo kwamen we al snel uit bij de Vlietberg, gelegen in het nog aan te leggen Vliedpark. Een kijkje tegen de zon in gaf een prachtig gezicht van toeschouwers die keken naar het vele plezier van jong en oud, die vaak met duizelingwekkende snelheden van de besneeuwde berghelling af suisden.

Ook wij waagden de klim naar de top en bovenaan gekomen genoten we samen van de adembenemende besneeuwde vergezichten over de polders, dijken of 'het nieuwe Middelharnis-Sommelsdijk'...

Het juiste voorgevoel

Dat ik erg zuinig ben op mijn auto, soms bij het vervelende af, is bij menig mens uit mijn omgeving reeds bekend. Soms valt hoongelach mij ten deel als ik uit bezorgdheid maar even een blik uit het raam werp, wanneer ik een bepaalde situatie niet helemaal vertrouw (zoals voetballende jeugd vlak bij de Honda). Zo gebeurde ook vandaag weer...

Ik keek toevallig uit het raam toen ik aan het werk was, toen mij een beangstigend gevoel bekroop. Ik zag drie jongens over het industrieterrein lopen. Ze hadden vakantie en verveelden zich een beetje, zo leek. Toch vonden ze nog een beetje voldoening in de gevallen sneeuw van afgelopen dagen en dus bleef een van de drie jongens een beetje achter en ik zag hem een hand vol sneeuw pakken...

Met het zweet al bijna op mijn voorhoofd, liep ik naar het raam. Ik had een voorgevoel dat ik niet kan uitleggen. Enkele van mijn collega's, die ook uit het raam keken, begonnen al te ginnegappen. "Ohjee Sander, kijk maar uit dat er niks met je auto gebeurd!" en hun woorden waren nog niet uitgesproken of ik zag de achterste jongen een sneeuwbal richting zijn vrienden gooien...

Pats! De sneeuwbal spatte uit elkaar, maar niet op een van de pubers die voorop liepen. De bal maakte voordat hij uiteenspatte een rare draai en vloog precies op mijn auto. De jongens keken achteloos naar de Honda die aan de kant van de weg geparkeerd stond en liepen door.
"Oeehhhhh, dat wordt knokken" hoorde ik mijn collega's nog lachend in mijn richting roepen, maar ik stoof ondertussen al naar beneden, want ik had iets gezien wat mij totaal niet aan stond.

Ik liep naar de auto en zag dat ik het van boven vandaan al goed gezien had. De sneeuwbal was waarschijnlijk niet helemaal van sneeuw geweest want op de plaats van de inslag zat nu een fikse deuk in mijn achterklep.
Ik riep de jongens ietwat geïrriteerd terug. "He! Kom es terug!" waarop zij gelukkig meteen terug kwamen lopen. "Jullie gooien nu wel een sneeuwbal op mijn auto, maar nu zit er wel een deuk in!". Ietwat verontwaardigd kwamen de jongens aanlopen, waarop één van hen meteen te kennen gaf "Ja ik was het meneer".

Ik vroeg de jongens mee naar binnen te gaan en schreef de gegevens op van de dader. Hoewel hij een kop groter was dan ik bleek hij toch een stuk jonger te zijn. Dat begreep ik uit het antwoord dat hij mij gaf toen ik hem naar zijn identiteitspapieren vroeg. "Ik ben nog geen 14 meneer, dus die heb ik niet" stamelde de duidelijk aangeslagen puber.
Opeens bedacht ik me dat ik de jongens ook wel wat op hun gemak moest stellen. Ze hadden het immers niet expres gedaan. Het had mij ook kunnen overkomen.
Daarom zei ik ze, nadat ik de broodnodige gegevens genoteerd en gecontroleerd had, "Jongens, het is jammer maar ja jullie deden het vast niet expres. Ik zal contact met je ouders opnemen om het via de verzekering vergoed te krijgen".

De jongens dropen daarop af en ik belde meteen de vader van het ventje maar eens op. Deze bleek gelukkig uiterst vriendelijk en meewerkend en direct daar achteraan belde ik JD Repair wat achter de zaak zit, zodat er een schaderapport opgemaakt kon worden.
Tot mijn grote verbazing bedroeg de schade zo rond de €900,-, maar dat is ook niet gek eigenlijk als je bedenkt dat de achterklep niet alleen even uitgedeukt, maar ook overgespoten moet worden. De laklaag was ook gespleten en dus bleek de schade van een lullig sneeuwballetje groter dan verwacht. Ik hoop dan ook dat het snel opgelost is, want zeker nu hij te koop staat, wil ik 'm graag netjes houden!

Sneeuwpret en iets minder pret

Terwijl de sneeuwpoppen her en der als paddenstoelen uit de grond schoten, de ene nog groter dan de andere, zat ik boven op zolder achter mijn computer, toen ik opeens een doffe klap hoorde. Ik dacht nog "Janine laat vast iets vallen", maar op dat zelfde moment hoorde ik van beneden Janine roepen "Ben jij dat?"... Toch maar even uit het raam kijken dachten we precies op datzelfde moment!

Er bleek een auto op de stoep te staan, die nèt voor onze voortuin stil stond. Ik snapte er even niets van, maar toen ik beter keek, wist ik wat er aan de hand moest zijn. De auto bleek op een van de betonnen bulten, die bij ons op de stoep liggen, gereden te zijn. Die bulten liggen er zodat vrachtwagens die bij ons de straat in draaien, niet de stoep aan diggelen rijden (wat al twee keer eerder gebeurde).
Een aantal jongens uit de buurt hadden grote sneeuwballen over de gehele breedte van de weg gelegd en de chauffeur van de auto probeerde ze te ontwijken door bij ons over stoep te rijden. Helaas zag hij door de sneeuw, de bulten niet meer liggen en reed zijn Renault Senic tot half op zo'n bult.

Ik trok de voordeur open, nog steeds in mijn 'net-uit-bed-pak' en vroeg de meneer "Gaat het?". "Nee natuurlijk niet!" antwoordde hij zichtbaar geïrriteerd. Tot overmaat van ramp kreeg ik direct daarna zijn nog geïrriteerdere (is dat een woord) vrouw over me heen: "Had je die jongens die dit gedaan hebben niet even kunnen waarschuwen?!?! Had je die sneeuwballen niet even weg kunnen halen?!?! Je had er wat van moeten zeggen!"...

Ik wist niet wat me overkwam. De mevrouw in kwestie begon een potje oud Hollandsch tegen me te schelden, waar de honden geen brood van lusten. Voordat ik de deur (nu ook ik) geïrriteerd dicht smeet, zei ik nog met een gemaakte glimlach "Ja maar mevrouw, ik zit boven in mijn pyjama, dan gelooft u toch zeker niet dat ik naar buiten ga om 'bal-dadige jeugd' terecht te wijzen?" Waarop de chauffeur me op de valreep nog merkbaar bijgedraaid en uiterst beleefd vroeg om de ANWB te bellen. "Ik zal kijken wat ik kan doen" antwoordde ik terug en deed toen de voordeur lekker dicht.

Wat was ik kwaad. Mij een beetje uit lopen schelden terwijl ik nog de intentie had behulpzaam te zijn. Janine vroeg me wat er was en ik zei haar dat deze mensen lekker in de sneeuw konden zakken. Helpen ging ik ze niet...

Totdat ik even later eens over mijn hart streek en mijzelf aankleedde en naar buiten liep. De mevrouw keek niet naar me om, maar de meneer was uiterst aardig en sociaal geworden in de tussentijd en vroeg mij op een uiterst beleefde manier of ik de spullen die in de auto lagen, naar zijn huis wilde brengen met mijn auto. In de auto lagen namelijk een berg tassen en koffers van zijn gasten uit Afrika, die hij bij een kennis in Hellevoetsluis af zou gaan zetten, maar zo konden ze niet verder. De auto was met geen mogelijkheid in beweging te krijgen.
Ik gaf gehoor aan de man's 'smeekbede' en niet lang daarna zaten alle 'opvarenden' lekker warm bij de kachel, mét hun spullen. De auto werd even gelaten voor wat hij was en de meneer zou morgen wel even de Renault garage bellen. Ik vond het prima, ik was allang blij dat hij niet de voortuin ingereden, of nog erger, door de voorgevel gekomen was!

Janine en ik besloten daarop een rondje te gaan lopen. We trotseerden de kou en lieten de bewoonde wereld voor wat het was, totdat we bij de Vlietberg aankwamen, waar jong en oud aardig wat sneeuwpret beleefde met sleeën of sneeuwballen gooien.
Op de hoek van de straat kwamen we Chris, Martha en de kleine Levi tegen (de laatste lag heerlijk te slapen en had geen besef van het winterse weer), waarmee we wat dichter naar de berg toe liepen.
Daar herkenden we wat mensen die net een kite op lieten en waarachter druk gesnowboard werd. Een schitterend gezicht en het ging best aardig met de wind en de verse sneeuw. Er werden zelfs nog wat sprongen gemaakt, alleen bleek de landing wat lastiger dan verwacht...

Toch keerden we al snel weer huiswaarts, want zo midden in de polder was het aardig fris. We liepen met Chris en Martha mee en dronken nog wat lekkers bij het haardvuur en maakten er zodoende nog een gezellige middag van.

Naast een klein ongelukje was de sneeuwpret toch aardig compleet vandaag. De sneeuw mag dan ook wat mij betreft nog wel eventjes blijven liggen, maar of dat in ons land ook mogelijk is wordt de komende dagen vast duidelijk!

Als bonus een filmpje waarin Richard van der Welle het snowkiten even demonstreert. Toch leuk dat dit zo net buiten de deur kan!

Een mooi wit dekentje

Toen ik vanmorgen voor het eerst naar buiten keek, moest ik eens goed in mijn ogen wrijven. Zag ik dat nou goed? Ik dacht eerst dat m'n auto gewoon keihard opgevroren was, maar toen ik wat beter keek, zag ik dat zo'n beetje alles onder een witte laag verdwenen was!

Buiten gekomen bleek dit de eerste sneeuw van deze winter te zijn en hoewel er nog niet bijzonder veel gevallen was, was het wel een leuk gezicht. Zelfs mijn auto lag onder een mooie wit dekentje!

Een witte wereld

Ik hou van de sneeuw. Behalve in eigen land dan, want dat levert eigenlijk alleen maar problemen op. Files, ongelukken, rotzooi in huis, enzovoorts. Toch levert het naast al die problemen ook mooie vergezichten op.

Zo zag ik vandaag voor het eerst ons huis in de sneeuw en ook de achtertuin deed gezellig winters aan. En wat dan te denken van mijn uitzicht vanaf mijn bureau op zolder? Mooi hè, zo'n witte wereld...

Een dagje naar de sneeuw

Hoewel ik er erg fanatiek in ben en het een grote "hobby" van me is, was het tot vandaag toch alweer bijna zo'n 3 jaar geleden dat ik er voor het laatst op stond. Op een snowboard welteverstaan. Echter, afgelopen week gingen er stemmen op vanuit de vriendengroep om de plank of de lange latten weer eens onder te binden. De locatie was snel gevonden, want in de wijde omgeving was geen sneeuw te bekennen en even 10 uren rijden om daar de Oostenrijkse lucht op te snuiven, was ons ook iets te veel van het goede. De oplossing, Snow World in Zoetermeer.

Met een man (inclusief vrouwen) of 9 vertrokken we dus vanochtend rond een uur of half 12 naar Zoetermeer. Sommigen hadden hun ogen nog maar half open, want de avond daarvoor waren we pas half 4 thuis van het stappen in Breda. Goed, aangekomen in Zoetermeer was het eerst even tijd om wat aan te sterken. Terwijl de sterke verhalen over hoe goed we wel niet waren en in welke landen we al van de besneeuwde hellingen waren afgedaald, aten we een stevige erwtensoep, of een Snicker, een Mars of dronken we gewoon wat.

Toen dat achter de rug was, werd het tijd om de daad daadwerkelijk bij het woord te voegen en besloten we met z'n allen eerst nog even de kleine helling af te dalen. Des te meer omdat bijvoorbeeld Corné en Lianne nog nooit op skies hadden gestaan en zelfs mijn eigen vriendin had ik nog nooit op de latten naar beneden zien komen. Nadat Anco en ik op ons board alvast een stukje naar beneden waren gegaan kwamen Addie (die zich overigens al jaren op skies voortbeweegt in de Oostenrijkse contrijen) en Corné naar beneden. Kleine kanttekening, voor ons allemaal was het wel weer even erg wennen. Ook Janine kwam goed naar beneden en daar was ik eerlijk gezegd toch een beetje verbaasd over. Ik had niet verwacht dat ze al zo netjes naar beneden zou komen. Voor haar was het immers al bijna 15 jaar geleden dat ze voor het laatst geskied had!

Daar sommigen van ons, waaronder ook ikzelf, de kleine piste al na 2 keer zat waren (het was echt te kort en het gleed er voor geen meter vanwege de hellingshoek) besloot ik samen met wat anderen van de groep, richting de grote piste te gaan. Toen Sander, Anco, Addie en ik direct bemerkten dat het hier een stuk beter vertoeven was, kwam ook de rest al snel onze kant op. Zelfs de dames kwamen naar de grote hal en werden Janine en Lianne dus wederom flink op de proef gesteld.

Nadat Sander zowel vanuit de lift als bovenaan de piste zijn zaken via de telefoon afhandelde (in werkelijkheid kreeg hij van tijd tot tijd de stand van Feyenoord - FC Heerenveen doorgebeld door Alex, die met een gebroken pootje thuis op de bank moest blijven zitten), konden we weer met volle overtuiging naar beneden zoals hij en onder andere Rianne even demonstreerden. Corné volgde direct hun voorbeeld (die overigens ook al aardig goed naar beneden kwam en vooral heel graag heel snel wilde gaan), evenals Janine die direct de achtervolging inzette. Overigens had Corné de ambitie om af en toe de sneeuw van dichtbij te bekijken, dat ons dan onderaan de piste weer de stuipen op het lijf joeg en waar we daarna dan weer hartelijk om konden lachen. Corné zelf overigens ook.

Na 2 uren was de pret helaas alweer gedaan en was het tijd om de piste weer te verlaten. Voordat we naar huis zouden gaan, toch nog even een beetje "après-ski", met wat te drinken en te eten. Daarna lekker terug naar huis, een warme douche tegemoet.
En natuurlijk kon ik het weer even niet laten, toen ik Rietje naast mij in de auto weg zag dommelen, om een foto te maken.

Het was weer fantastisch en heb nu spijtig genoeg direct ontzettend veel zin om écht naar Oostenrijk af te reizen. Dat laat wellicht nog even op zich wachten, daar ons nieuwe huis en alles wat daarbij inbegrepen is, ook al een aardige berg eurootjes opsnoept. Tot die tijd zullen we het moeten doen met de foto's en filmpjes van weleer, zoals onderstaand filmpje dat ik vandaag schoot, terwijl ik achter Janine aan boardde.

Mit dem Gaislachkoglbahn nach 3100m

Vanochtend ging de telefoon al om 8:00. Martha, dat er 2 Nederlanders waren omgekomen in Innsbruck tijdens het wandelen. Nadat we haar gerust hadden gesteld dat ze ons net wakker gebeld had, zijn we rustig aan naar beneden gegaan om ons aan de ontbijttafel wederom een goede morgen te laten wensen. Daarna zijn we nog een aantal uren flink lui geweest, zoals dat nu eenmaal op vakantie geoorloofd is.

Om 13:30 was het dan tijd om naar de Gaislachkoglbahn te gaan, in Sölden, die vandaag voor het laatst dit zomerseizoen open was. Vandaag zou deze gondel ons helemaal naar boven brengen op zo'n 3100 meter (de gondel stopte op 3058m). Daar genoten we, vanaf onder andere een panoramaterras, wederom van de vele uitzichten want omdat we op een van de hoogste toppen stonden, konden we 360 graden om ons heen kijken en alle bergtoppen aanschouwen. Ook was daar een monument gebouwd voor de vrienden van Sölden, wat we uiteraard nog even hebben beklommen. Daar ging het overigens nog sneeuwen!

Nadat we nog wat in de sneeuw gelegen hadden en wat sneeuwballen hadden gegooid (en ik ook nog eens door de sneeuw zakte), was het tijd om met dezelfde gondel weer naar beneden te gaan, naar het Mittelstation, waar we nog even genoten hebben van wat zonnenstralen. Und dahr haben wir beiden ein Frankfurter Würstchen mit Brott bekommen.

Nu zitten we weer op ons appartement en wordt pijnlijk duidelijk dat onze vakantie in Oostenrijk naar het einde toe loopt. Vanavond nog één keer een Wiener Schnitzel eten en dan wordt het morgenochtend rond 6:30 toch echt tijd om weer naar huis te rijden. We hebben een fantastische week achter de rug, met fantastisch weer, maar toch is het ook altijd weer fijn om naar huis te gaan. Lekker naar je eigen omgeving, vrienden en familie. En maandag weer werken. Heerlijk... ik ben er aan toe... aan werken!

Schnee, Bergfahrt, Talfart und Almabtrieb

De "Fraulein" van Burgstein, vertelde ons dat we vandaag beslist naar Zwieselstein moesten abfahren. Daar werd namelijk een feestje gevierd, het "Almabtrieb". Dat zal waarschijnlijk net zoiets zijn als bij ons de schuurfeesten, want ik kreeg de indruk dat er redelijk goed gezopen werd door die Oostenrijkers en al wie daar mee mee deed. Ze vierden namelijk dat de koeien weer naar beneden kwamen. Die zitten de hele zomer namelijk in de bergen en komen in het najaar weer naar beneden omdat het boven te koud wordt.
Er stonden dan ook veel koeien en een aantal van hen stond op een soort van tentoonstelling voor de mooiste koe (tenminste, ik denk dat het daarvoor was). De mooiste koeien werden getooid met dennentakken en allerlei franjes. Ik geloof overigens niet dat de koeien het zo naar hun zin hadden, tussen al die dronken en bebaarde mannen, die bier dronken en luisterden naar muziekanten in Tirolerbroeken of Lederhosen.
Door Zwieselstein stroomde nog wel een mooi riviertje, waar we enkele foto's van hebben kunnen nemen.

Voordat we naar Zwieselstein zijn gegaan, hebben we eerst de gondel genomen in Sölden, om daar tijdens de rit weer wat mooie plaatjes te schieten en eenmaal op het Mittelstation hadden we een prachtig uitzicht over het dal. We gaan deze week vast nog een keer helemaal naar boven, maar ook op het Mittelstation hebben we al in de sneeuw gestaan, op zo'n 2170 meter boven zeeniveau. Daar hebben we enkele leuke plaatjes geschoten en op een bankje zitten genieten van het uitzicht. Gelukkig liep het toen al tegen 12 uur waardoor we dus een goed excuus hadden om in het restaurant dat bij het Mittelstation is gevestigd, de Kaisersmarn uit te proberen. Nadat we het er over eens waren dat dit ook echt lekker was, zijn we begonnen aan de Talfahrt, om na uit uitstappen uit de lift, direct door te rijden naar Zwieselstein.

Dachten we dat we vandaag een leuk watervalletje hadden bezocht, werden we uitgelachen door Fraulein, die ons vertelde dat er bij Umhausen in het Ötztal de grootste waterval van Europa te vinden is. Daar gaan we dan morgen maar eens proberen te kijken als het weer het toelaat. Want het weer was vandaag helemaal super.

Ach, dat watervalltje leverde niet alleen mooie foto's van de omgeving op, ook de R kregen we er weer mooi op... Tot morgen!