We wisten dat het steeds moeilijker zou worden om binnen te komen. Zeker wanneer het glaswerk geplaatst zou zijn en mijn besluit stond dus vast. Dit weekend móésten we naar binnen, hoe dan ook, want het was van groot belang dat we, alvorens we de nieuwe meubels zouden bestellen, nog één keer alles zouden uitmeten.
Een dag eerder inspecteerde ik samen met Jurien al het hek rond de bouwplaats en tot onze grote verbazing of eigenlijk teleurstelling, bleek het onmogelijk een foutje in de beveiliging te vinden. Daarom had ik het idee om nu maar te proberen via een bruggetje mezelf en Janine de bouwplaats op te hijsen. Helaas, ook dat bleek vrijwel onmogelijk, daar de bouwvakkers zich wel érg goed verschansd hadden en bijna elke lege plek opgevuld hadden met een hek. Bíjna dan hè, want opeens zag ik het. Het bleek simpeler dan ik al die tijd dacht, want toen ik eens goed keek, kon ik met weinig moeite, toch op de bouwplaats geraken.
Daar liepen we dan, gewapend met een rolmaat, bouwtekening, boekje met meubels en maten en afplaktape dat ik nog even bij Ed was wezen halen.
Eenmaal binnen in het huis, borrelde er een heus "wauw" gevoel naar boven (op deze uitspraak ga ik vast weer commentaar krijgen van mijn vrienden). De binnenmuren bleken te staan! En hoewel ik iedere keer weer dacht dat het best wel klein zou zijn binnen, vond ik de ruimte die we nu hadden echt fantastisch. Sowieso om te zien hoe het nu écht gaat worden straks. We liepen direct door de
kamer, de
keuken, de
trapkast, de wc, de meterkast, zo naar
boven, door de slaapkamers en de badkamer. Zo'n gevoel is onbeschrijfelijk. De zolder bleef overigens ongewijzigd.
Terug naar beneden, want het was erg koud en we moesten de meubels nog "uittapen" dus we wilden snel aan de slag. Daar kwam ook onze buurman Alexander het huis binnen stappen. Ook hij zag dit voor het eerst, want in zijn huis stonden de binnenmuren nog niet. Met z'n drieëen bekeken we de
ruimtes en fantaseerden er op los. Waar de tv kwam en dat soort geneuzel.
Toen toch maar begonnen met uitmeten en
plakken. Althans, plakken, die tape plakte natuurlijk voor geen meter aan de stoffige en koude betonnen vloer, maar we moesten het er mee doen.
Lang van tevoren hadden we ons al een indeling voorgesteld, wat ons het beste leek, maar zo langzamerhand maak je daar weer wat wijzigingen in, op basis van wat je ziet en hoort. Zo kregen we steeds meer ideëen en kochten in onze gedachten steeds meer meubels.
Gelukkig waren we zo slim om alle meubels uit te tapen, want nu kwamen we er
achter dat onze indeling eigenlijk geen gezicht was en dat we i.p.v. 2 kasten misschien beter 1 kast konden kopen en het op die manier beter konden verdelen door de kamer. Anders zou het een rommeltje worden. Blij was ik, dat we daar nu achter kwamen, want aanstaande vrijdag gaan we weer naar Heerhugowaard en gaan dan definitief de meubels bestellen en als we dit vandaag dus niet hadden gedaan, hadden we waarschijnlijk zeer inefficiënte inkopen gedaan.
Dus, gooiden we de indeling (hoe moeilijk dat ook was met al die niet plakkende tapejes) helemaal
om en begonnen opnieuw. Dit maal behaalden we wél het gewenste resultaat en kwamen we tot de conclusie dat we beter een echte lekkere grote hoekbank konden nemen i.p.v. een bank met een extreem lig gedeelte.
Nu komt het helemaal goed, daar ben ik van overtuigd. We hebben alles nu goed op een rijtje staan en weten wat we wel en niet kunnen. Je moet er af en toe even moeite voor doen, maar meten is weten... gelukkig! Want je kunt nog zulke mooie tekeningen maken en alles op schaal neerzetten, maar je weet het pas echt als je het gezien hebt. Ik kijk nu dan ook met een gerust hart uit naar de vrijdag!
(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)
Een kraan bij het huis? Het dak zat er toch al op? Moet Alexander gedacht hebben toen hij vanmorgen naar de kapper ging en van mij de vraag kreeg om even wat foto's van de bouw te maken.
