Weer een prachtige dag... maar wie is de volgende?

Het was de zoveelste in een korte periode. Zijn we er dan nog niet te jong voor? Nee, we blijven geen 16, dat is weer al een tijdje geleden hoor!
Tja, soms zie je jezelf of de mensen om je heen helemaal niet zo en het lijkt alsof de tijd stil staat. Alsof je niet ouder wordt, maar dat komt waarschijnlijk omdat dat bij iedereen even snel gaat. Vandaag was er dus weer een stelletje dat zich voor eeuwig aan elkaar wilde verbinden. Voor eeuwig ja, want zoiets stopt nou eenmaal niet bij het graf...

Genoeg gezanik, het was namelijk de dag van Paco en Ineke die elkaar vandaag het "ja-woord" gaven en ik ging er even tussenuit op de zaak om het live mee te mogen maken.
Aangekomen in Dirksland kwamen net alle genodigde gasten aanlopen. Niet veel later arriveerden de sterren van vandaag, per koets. Gelukkig troffen ze het net qua weer en scheen het zonnetje lekker op hun hoofd. Paco zat echt op z'n "Paco's", lekker onderuit gezakt en z'n streken niet verleerd.

Toen de koets voor de deuren van het gemeentehuis halt hield, was Paco de gentlemen zelve en hielp Ineke er vakkundig uit (ook in het zwart/wit). Daarna vertrok de lege koets weer huiswaards en iedereen zwaaide de koetsiers en paarden uit. Toen nog even snel met oma op de foto en dan de trouwzaal in waar het huwelijk werd voltrokken.
Of Paco zenuwachtig was? Welnee, die leek relaxt, het publiek leek echter zenuwachtiger te zijn. De ambtenaar van de burgerlijke stand begon zijn pleidooi waar iedereen aandachtig naar luisterde. Die man doet mij trouwens aan Jules Deelder denken en ik zou dan ook niet graag door hem getrouwd worden. Hij was eens nagegaan waar de naam Paco precies vandaan kwam en haalde een lege zak "Paco Koffie pads" tevoorschijn. De zaal lachte.

Terwijl aan de ene kant van de muur de "preek" aandachtig gevolgd werd (ook deze in het zwart/wit), stond Dodge aan de andere kant van de muur al te trappelen van ongeduld. Hij moest immers de felbegeerde ringen binnen komen brengen en was daar klaarblijkelijk erg zenuwachtig voor.
Toen het moment naderde waren Paco & Ineke dat ook hoor, maar het duurde niet lang of de ringen konden uitgewisseld worden. Aansluitend volgde natuurlijk hét moment. De kus die het huwelijk dan écht bezegelde (ook deze is weer in het zwart/wit).

Nadat er vele mensen langs gelopen waren om hun felicitaties uit te spreken, nam ik nog even dankbaar gebruik van het moment om het bruidspaar goed op de gevoelige plaat vast te leggen (het lijkt niet meer spannend, maar ook déze is in het zwart/wit).

Buiten stond toen iedereen al klaar voor het volgende moment, de uittocht, die het bruidspaar dan ook dapper doorstond. Voor mij was het toen tijd om afscheid te nemen, er moest immers ook nog gewerkt worden, maar...

...'s Avonds kwamen we terug om het feestje mee te beleven en zoals het op een echte bruiloft niet mag ontbreken, werd er gedanst, gelachen en hebben we een gezellige avond beleefd.

Janine en ik vragen ons af wie de volgende is. Zelf hebben we het idee dat er al wat weddeschappen afgesloten zijn op ons huwelijk, maar daar ga ik geen uitspraken over doen. Ik kijk wel uit!

Veel geluk voor het bruidspaar en we zien jullie gauw weer!

Als getuige op een prachtige dag en een fantastisch feest

Ik weet het nog precies. Toen ik voor de eerste keer op de zojuist gestorte fundering van ons nieuwe huis huis stond, samen met Janine, ging de telefoon. Het bleek mijn nichtje Sylvana te zijn die de mededeling had dat ze ging trouwen. Tof! Maar ze was nog niet klaar, want ze vroeg ook of ik haar getuige wilde zijn. Ik voelde de blosjes op mijn wangen komen, ik was zeer vereerd en omarmde het aanbod. 4 April zou de dag zijn en die brak nu aan.

Nadat Janine en ik ons opgedoft hadden, vertrokken we richting Hellevoetsluis waar we bij de ouderlijke woning van Sylvana naar binnen gingen. De kamer was helemaal gevuld met familie en vrienden. Ook mijn Omaatje mocht niet ontbreken, blij dat ze dit nog mee mocht maken op 87 jarige leeftijd. De afgelopen weken was ze bang dat ze het nèt niet zou halen, maar gelukkig deed ze dat wel.

Nadat Sylvana was opgehaald door haar aanstaande Andre, was het de hoogste tijd om naar het gemeentehuis van Hellevoetsluis af te reizen waar de eerste huwelijksvoltrekking plaats zou vinden. Daar waren ook mijn vader en Oom Leen (en natuurlijk ook mijn moeder en tante Els) naartoe gekomen en we konden het niet laten om even als 3 Ganzen op de foto te gaan.

Binnenin het prachtige gemeentehuis in de vesting van Hellevoetsluis, voltrok zich het huwelijk waar ik met mijn neus op de eerste rij zat. Een privilege dat je hebt als getuige. Nadat ik er ook voor getekend had (wat wordt mijn haar dun!) dat ik met mijn blote ogen had gadegeslagen hoe Sylvana en Andre elkaar het ja-woord gaven, was het tijd om wat leuke en vooral mooie foto's te maken. Ik was die dag immers ook "gast-fotograaf", want ook dat had Sylvana me gevraagd.

Toen we ook Omaatje eindelijk beneden hadden gekregen, begon de huwelijksplechtigheid in de kerk. Daar werd Sylvana binnengebracht door haar vader, mijn Oom Jan en als gast-fotograaf zijnde had ik ook hier weer een privilege, want alleen de fotograaf en ik mochten foto's maken in de kerk. Een uitgelezen kans dus.
Het heeft wel iets vind ik, een huwelijksvoltrekking in de kerk. Dat levert echt prachtige plaatjes op.

Na een tijdje was het dan eindelijk tijd om de ringen uit te wisselen en na deze plechtigheid kregen we nog even de kans om het bruidspaar, de bruidsjonker, het bruidsmeisje en de dominee op de foto te zetten. Nadat Oom Leen het even niet kon laten om de klok te luiden, vertrokken we weer naar de volgende lokatie. Dat werd Partyfarm Steenbeek, eveneens in Hellevoetsluis.

Toen we daar aankwamen kon Oma de Gans een middagdutje niet meer onderdrukken. Geeft ook niks als je zo oud bent natuurlijk.
Nadat Syl en Dre ook eindelijk aangekomen waren (zij hadden eerst een fotoshoot met de fotograaf op verschillende lokaties), was het voor mij tijd om even met mijn nichtje op de foto te gaan. Daarna was het tijd voor het diner waar we met (ik schat) zo'n 50 man aan deelnamen.
Het hoogtepunt van het diner was dan ook de ijstaart, want een echte bruidstaart mag natuurlijk niet ontbreken op zo'n dag.

We zaten allemaak nokkie-vol van het lekkere eten maar het werd later en later en de eerste avondgasten druppelden al binnen. Rond 21:00 barstte het feest los, met Wallie, een artiest die met wat collega's al snel de voetjes van de vloer kreeg. Zo werd om 21:30 de polonaise al ingezet! Ook was er ruimte voor nog wat serieuze zaken, zoals een prachtig gedicht met ook vooral veel humor, uit het leven van Sylvana (ook ik kwam er nog in voor), voorgedragen door haar moeder (tante) Janneke.

Toen Sylvana en Andre de dans openden kon het feest echt beginnen en nadat Janine en ik nog even poseerden voor een foto, gingen we los. Zo dansten mijn Oom Leen en Tante Els alsof het een lieve lust was en ook mijn vader en moeder schoven over de dansvloer. Ook ik waagde een dansje met mijn moeder, waarna ik meestal even op adem moest komen bij neef Richard en Arjan. Natuurlijk danste ik (terwijl Andre even niet oplette ;-)) ook nog even met Sylvana, maar het liefst danste ik met mijn eigen Janine.

Het was écht een geweldig feest en heb het ontzettend naar m'n zin gehad. Helaas was het feest om 00:30 toch echt afgelopen en moesten we alweer naar huis. Wat gaat zo'n dag dan snel, maar het is wel een dag die je de rest van je leven herinnert...

PS: Kijk voor meer mooie foto's van deze dag ook eens in mijn foto dossier, te vinden aan de rechterkant.