De drommel stond te soppen in z'n schoenen

Het is al een hele tijd geleden dat ze bij ons kantoor begonnen zijn met het "bouw-rijp" maken van het stuk grond langs de haven, maar echt schot zit er niet in. In het begin ondervonden we er hevige hinder van, doordat we niet goed bereikbaar waren of af en toe zelf onderuit gingen omdat het modderig was en we een flinke omweg moesten maken om bij de voordeur te komen. Zo ben ik onderuitgegleden van de dijk en viel Bjorn 's avonds in het donker in een gat van een meter diep. Nu zijn we er al aan gewend en hebben de bouwlieden er gelukkig rekening mee gehouden. Zo ligt er nu al een hele tijd een professorisch pad naar en van onze voordeur maar na een natte periode is dat toch nogal modderig.

Dat laatste ondervond onze Keesjan vandaag ook, toen hij mee liep met Ton terwijl deze naar de ingang fietste. Ze zagen die enorme plas allebei tegelijk maar besloten ieder voor zich langs een andere kant te gaan. Dit pakte voor "Keezige Jan" (zoals ik 'm vaak noem) anders uit dan voor Ton. Eerstgenoemde zakte namelijk weg in de modder en toen hij ietwat beteuterd bij de voordeur stond kon ik mijn lachen dan ook niet onderdrukken. De arme drommel stond te soppen in z'n schoenen en er was dan ook vrijwel niet meer te herkennen welk merk schoenen hij aanhad. Gelukkig kon hij er zelf ook om lachen (wij kennen Keesjan dan ook alleen maar als een goedlachs persoon) en nadat hij de modderschoenen uitgetrokken had en Marco een handdoek en schone sokken voor 'm geregeld had, liep hij alsnog aller vrolijkst naar binnen en ging ie weer met veel plezier (hoop ik!) aan het werk.