Het was de zoveelste in een korte periode. Zijn we er dan nog niet te jong voor? Nee, we blijven geen 16, dat is weer al een tijdje geleden hoor!Tja, soms zie je jezelf of de mensen om je heen helemaal niet zo en het lijkt alsof de tijd stil staat. Alsof je niet ouder wordt, maar dat komt waarschijnlijk omdat dat bij iedereen even snel gaat. Vandaag was er dus weer een stelletje dat zich voor eeuwig aan elkaar wilde verbinden. Voor eeuwig ja, want zoiets stopt nou eenmaal niet bij het graf...
Genoeg gezanik, het was namelijk de dag van Paco en Ineke die elkaar vandaag het "ja-woord" gaven en ik ging er even tussenuit op de zaak om het live mee te mogen maken.
Aangekomen in Dirksland kwamen net alle genodigde gasten aanlopen. Niet veel later arriveerden de sterren van vandaag, per koets. Gelukkig troffen ze het net qua weer en scheen het zonnetje lekker op hun hoofd. Paco zat echt op z'n "Paco's", lekker onderuit gezakt en z'n streken niet verleerd.
Toen de koets voor de deuren van het gemeentehuis halt hield, was Paco de gentlemen zelve en hielp Ineke er vakkundig uit (ook in het zwart/wit). Daarna vertrok de lege koets weer huiswaards en iedereen zwaaide de koetsiers en paarden uit. Toen nog even snel met oma op de foto en dan de trouwzaal in waar het huwelijk werd voltrokken.
Of Paco zenuwachtig was? Welnee, die leek relaxt, het publiek leek echter zenuwachtiger te zijn. De ambtenaar van de burgerlijke stand begon zijn pleidooi waar iedereen aandachtig naar luisterde. Die man doet mij trouwens aan Jules Deelder denken en ik zou dan ook niet graag door hem getrouwd worden. Hij was eens nagegaan waar de naam Paco precies vandaan kwam en haalde een lege zak "Paco Koffie pads" tevoorschijn. De zaal lachte.
Terwijl aan de ene kant van de muur de "preek" aandachtig gevolgd werd (ook deze in het zwart/wit), stond Dodge aan de andere kant van de muur al te trappelen van ongeduld. Hij moest immers de felbegeerde ringen binnen komen brengen en was daar klaarblijkelijk erg zenuwachtig voor.
Toen het moment naderde waren Paco & Ineke dat ook hoor, maar het duurde niet lang of de ringen konden uitgewisseld worden. Aansluitend volgde natuurlijk hét moment. De kus die het huwelijk dan écht bezegelde (ook deze is weer in het zwart/wit).
Nadat er vele mensen langs gelopen waren om hun felicitaties uit te spreken, nam ik nog even dankbaar gebruik van het moment om het bruidspaar goed op de gevoelige plaat vast te leggen (het lijkt niet meer spannend, maar ook déze is in het zwart/wit).
Buiten stond toen iedereen al klaar voor het volgende moment, de uittocht, die het bruidspaar dan ook dapper doorstond. Voor mij was het toen tijd om afscheid te nemen, er moest immers ook nog gewerkt worden, maar...
...'s Avonds kwamen we terug om het feestje mee te beleven en zoals het op een echte bruiloft niet mag ontbreken, werd er gedanst, gelachen en hebben we een gezellige avond beleefd.
Janine en ik vragen ons af wie de volgende is. Zelf hebben we het idee dat er al wat weddeschappen afgesloten zijn op ons huwelijk, maar daar ga ik geen uitspraken over doen. Ik kijk wel uit!
Veel geluk voor het bruidspaar en we zien jullie gauw weer!
