Er is nog niets veranderd...

Het voelt alsof ik binnen één seconde door een diep en donker gat naar boven werd getrokken, waarin ik allerlei lagen van dromen en gedachten voorbij schiet. Echt super snel en vanuit een enorme diepte. Bovengekomen hoor ik opeens mijn telefoon overgaan, alsof ik wist dat dat zou gaan gebeuren...

Het is 1:49 en dus midden in de nacht. Meteen ben ik klaar wakker en neem de telefoon bijzonder helder ter hand. Mijn scherm zegt dat het een privé nummer is en ik twijfel of ik op zal nemen. Ach waarom ook niet, het zal wel een belangrijk telefoontje zijn.

"Met de alarmcentrale!" klinkt het aan de andere kant van de lijn als ik mijn naam zeg. "Oh hallo!" neem ik enigszins verbaasd op, want zij waren de laatste die ik verwacht had. "Wij krijgen een melding dat de stroom is uitgevallen en wij zijn dat verplicht u even te melden". "Euh, ok" stamel ik op mijn beurt. "Ja nu hebben we meerdere meldingen ontvangen vanuit Oude Tonge dus waarschijnlijk ligt het hele dorp zonder stroom en dus ook het Handelsterrein".

Toen ging er een lichtje branden. Ik was dus toch nog niet helemaal wakker want nu pas ging het dagen waar deze meneer voor belde. Het alarm van Quest Media zat zonder stroom en daar wordt ik dus nog steeds van op de hoogte gesteld. "Oh wacht eens" zeg ik, nu een stuk helderder nadenkend, "maar ik ben toch wel uitgeschreven bij jullie? Want eigenlijk heb ik hier niks meer mee te maken". De beste man aan de andere kant van de telefoon antwoordt dat hij daar niks van terug kan vinden en adviseerd me contact op te nemen met de betreffende instantie.

Ik wens de man nog een goede nacht en hang op, waarna Janine vraagt: "Moet je Marco niet even opbellen om dit te zeggen?" "Schat het is twee uur 's nachts en we liggen op bed (Guus Meeuwis had het niet beter kunnen zeggen), Marco neemt nu echt zijn telefoon niet op want dat doet hij sowieso al zelden en op dit tijdstip al helemaal niet. Trouwens, hij staat als eerste beller ingesteld bij de alarmcentrale dus hebben zij 'm vast ook niet te pakken kunnen krijgen. Ha! Er is ook niks veranderd na mijn vertrek... Weltrusten."

Eindelijk lekker weer!

Eindelijk lekker weer! Gisteren was het al lekker, maar toen waren we natuurlijk in Groesbeek.
Vandaag genoot ik tussen de middag al met mijn collega's van het lekkere weer, toen we bovenop de sluis zaten (of lagen), uitkijkend over een rustgevend landschap.

's Avonds aten Janine en ik voor de allereerste keer buiten in het zonnetje. Heerlijk! Een bordje nasi eten met de zon op je blanke pit. En Gijs? Die genoot net zo hard van het zomerzonnetje...

Gelukkig hebben we geweldige interieurverzorgsters

Al een aantal weken zitten we er flink mee in ons maag. Weken geleden is men namelijk rondom ons kantoor begonnen met het aan- en verleggen van riolering en allerlei soorten kabels voor de nog te bouwen nieuwe wijk. Deze komt ook pal voor ons pand te staan, iets wat ons uitzicht aan één kant drastisch in de weg staat.

Helaas is het niet anders en als we nu uit het raam kijken dan zien we al dat ze de afgelopen druk bezig zijn geweest en hoe! Als we naar beneden kijken vanaf de trap zien we direct dat er weinig ruimte meer is om fatsoenlijk bij de voordeur te komen. Daar men nu wel druk bezig een baantje aan te leggen zodat we snel weer met auto's voor kantoor kunnen komen (hoewel ik dat eerst nog even ga aankijken voor ik mijn auto er op waag) zien we voor de deur niet meer dan een klein streepje dat nog over is. Na dat "streepje" ligt de grond echter direct een meter dieper!
Twee weken geleden was het nog enigszins mogelijk om rond het pand te lopen, langs het huis, zo naar boven de dijk op en omdat Bjorn onlangs al constateerde dat dat niet meer mogelijk was (hij viel 's avonds in het pikke donker in een gat van een meter diep, brak daar bijna al zijn botten en zat helemaal onder de modder) is nu de enige echt optie om achter het pand over de dijk te lopen en proberen niet uit te glijden als je daar weer vanaf daalt.

Helaas overkwam dat laatste mij natuurlijk gisteren, nadat het de hele nacht geregend had en uit mijn woede (nadat ik eerst de bijbel 3x achterstevoren had opgezegd) ben ik direct begonnen met het aanleggen van een professorisch trappetje. Mijn collega's waren hier overigens blij verrast mee, maar voor mij is het nog niet voldoende. Nadat ik de aannemer nog eens telefonisch verwittigd had dat hij moest zorgen dat niet alleen wij, maar dan toch ook zeker onze klanten netjes onze voordeur moeten kunnen bereiken, vertrouwt hij op de in aanleg zijnde repak-baan.

Vanochtend heb ik me dan ook door de mannen (eentje van hen herkende mij wonderbaarlijk zelfs als "dat joengetje van de Gangs") laten vertellen dat die bewuste baan vandaag zo goed als afkomt en dat er vanaf volgende week zelfs aansluiten is met de zijweg die op 50 meter langs ons kantoor loopt. Ook wordt deze route zo hard als beton, als ik de mannen moet geloven, dus kan ik mijn auto daar makkelijk op wagen. Zelf denk ik dat onze deurmat en entree er voorlopig nog niet op vooruit zal gaan. Gelukkig hebben we geweldige interieurverzorgsters (hierbij een ode aan mijn moeder en mijn "tante" Bethina) die het iedere week weer op orde weten te krijgen.

Nog even volhouden dus...

Drama nabij het Handelsterrein

Vanochtend werden we al vroeg gebeld door iemand uit de buurt. Of wij wisten wat er eigenlijk precies aan de hand was, want op het Waterreijck Suijssenwaerde, dat op steenworp afstand van de zaak ligt, zag het blauw van de petten. Toen we naar buiten keken was dat inderdaad het geval en direct kwamen we op het idee dat er zich wel eens een wietplantage op dit "recreatiepark" zou kunnen bevinden.

Nadat we met veel moeite naar de ingang van het park gelopen waren, omdat we toevallig toch wel erg nieuwsgierig aangelegd zijn, begrepen we na enkele vragen aan de agente gesteld te hebben, dat men een grootscheepse zoekactie was gestart i.v.m. de vermissing van een persoon. Op dat moment was men al met sonarapparatuur het water aan het doorzoeken en dreven er ook enkele duikers in het water rond.
De avond daarvoor bleek de zoekactie al te zijn gestart nadat omwonenden het hondje van de persoon in kwestie, doorweekt en uitgeput hadden teruggevonden. De brandweer had die avond echter niets gevonden en dus werd de zoekactie vandaag hervat.

Op het park bevonden zich op dat moment inderdaad aardig wat politiemensen en ook de brandweer was duidelijk aanwezig. Toen we echter teruggegaan waren naar de zaak en ik even later de lijkwagen over de haven aan zag komen rijden, was de boodschap direct duidelijk. Men moest wel een stoffelijk overschot gevonden hebben, anders komt Van Wageningen uit Nieuwe Tonge niet langs en toen we weer een kijkje namen, zagen we hoe men "iets" uit het water tilde. De rillingen liepen over ons lijf, daar we niet zeker wisten wat het was.

Ons vermoeden werd echter helaas bevestigd toen we even later zagen hoe het stoffelijk overschot geborgen werd. Het moeilijke werk van de betrokken instanties zat er weer op. Ook de duikers konden weer inpakken na deze gruwelijke vondst en helaas alleen met slecht nieuws terugkeren.

Verschillende nieuwssites berichtten er al over, zoals bijvoorbeeld de Telegraaf of ons eigen Eilandweb. Het zou gaan om een 63 jarige man die daar op het park verbleef en de politie gaat vooralsnog niet uit van een misdrijf.