Een uur later kwam ik beneden...

De afgelopen weken is het erg druk met van alles en nog wat, maar voor de voorbereidingen voor de bruiloft van Keuf & Ellen vergen veel tijd. Daarnaast wil ik ook af en toe oefenen voor mijn op handen zijnde optreden met coverband Buckle-Up & Friends, dat plaats vind op 11 september in Middelharnis. Aan dat oefenen ben ik de afgelopen tijd echter niet echt toegekomen, maar vandaag besloot ik er eens even goed voor te gaan zitten.

Ik begon vanochtend al om 6:30 op het werk en kon zo om 15:00 weer huiswaarts gaan, om zo nog wat voorbereidingen voor de bruiloft te treffen, maar vooral om ook nog even te drummen. Morgenavond ga ik namelijk opnieuw met de 'Buckle-Up'ers' de oefenruimte in en dan moet ik uiteraard wel een beetje goed beslagen ten ijs komen!

We zouden vanavond gebakken aardappeltjes eten, maar daarvoor moesten de aardappels eerst gekookt worden. Janine ging echter alvast op pad om haar nagels te laten doen voor de bruiloft en dus vroeg ze mij: "Zet jij het vuur over 5 minuten even uit?" waarop ik instemde en zij mij nogmaals wees op de 5 minuten.
Ik keek op de klok en rekende vliegensvlug uit hoe laat ik het vuur dan uit moest draaien. Had ik mooi nog even tijd om het nummer 'Born to be Wild' van Steppenwolf te oefenen!

Het ging lekker en ik kon het nummer al vrij snel een eind meespelen, maar ik was nog niet tevreden. Ik oefende en oefende en deed zo mijn best dat er zelfs een waterval op mijn rug leek te ontstaan. Uiteraard kreeg ik dorst en besloot naar beneden te gaan. Ik was ook alweer een klein uurtje aan het oefenen en dus had ik wel een lekker glaasje appelsap verdient dacht ik zo.

Eenmaal beneden had ik het nog steeds niet in de gaten, maar toen ik de kamerdeur open trok, de afzuigkap hoorde en me bedacht dat Janine eigenlijk helemaal niet thuis was, schrok ik me rot. "Shit! De aardappelen!" hoorde ik mezelf nog roepen en toen ik de kamer in keek en een blauw-grijze wolk zag hangen, bevestigde dat alleen maar mijn gedachten.

Doordat ik nu eindelijk even relaxt achter mijn drumkit was gekropen, was ik de aardappeltjes compleet vergeten en leek de keuken nu een slagveld. De pan bleek diep-donker-zwart gekleurd, nadat ik de verschrompelde aardappeltjes alvast maar weggegooid had.
De beneden verdieping stonk een uur in de wind en enige zelfreflectie was wel op zijn plaats. Ik kon mezelf wel voor me kop slaan, want ik had één simpele taak en zelfs díe vergat ik nog goed uit te voeren.

Koken lijkt niet zo voor mij weggelegd te zijn, gezien ook de behaalde resultaten uit het verleden die in dit geval wél garantie voor de toekomst lijken te bieden. Uiteindelijk heb ik een nieuw portie aardappelen geschild, nadat Janine thuisgekomen was en hebben we alsnog de aardappeltjes gekookt en gebakken en reken maar dat we uiteindelijk alsnog gesmuld hebben!

Uitbuiken met mijn neef

Kwam een tijd geleden mijn nichtje al eens heerlijk voor mij koken, vandaag wou neef Richard wel een poging wagen. Gisteren at ik nog met 'm bij McDonalds maar vandaag zou hij een gezonde maaltijd voor me klaarmaken. Met het smsje van vanochtend: "Lust je macaroni?" was mijn humeur in ieder geval goed gestemd!

Bij binnenkomst stond Ries al lekker te kokkerellen en roerde de groente alsof z'n leven er vanaf hing. Tante Els was er nog niet, dan zou nog eventjes duren, maar de pan met macaroni werd in ieder geval alvast netjes afgegoten.

Helaas belde tante Els dat ze flink wat later was en dus besloten Ries en ik alvast onze buikjes te verwennen. En hoe! De macaroni smaakte heerlijk, al was de kok zelf niet zo tevreden met zijn creatie.

Desalniettemin lagen we na een bak dubbel vla als toetje, heerlijk achterover in de stoel uit te buiken!

Zeg nooit, nooit

Terwijl we allebei recentelijk verhuisden naar een nieuw stekkie, hadden we daar alleen nog maar over horen vertellen en foto's gezien. Het werd dus tijd dat we eens bij elkaar over de vloer kwamen om het een en ander van dichtbij te bekijken. Hij mocht daarom vorige week ook niet eerder naar huis voordat er een afspraak gepland stond, anders zou hij ruzie hebben thuis. Hij gehoorzaamde dan ook meteen...

Zoals afgesproken kwamen Bjorn en Bianca eerst naar Sommelsdijk om daar eerst een bakske koffie te drinken. Uiteraard kwamen zij niet met lege handen aanzetten en kreeg ik 2 toepasselijke kadootjes. Het ene bleek een want te zijn, die ik kan gebruiken voor het beetpakken van hete objecten. Het andere was een toepasselijk boek en ik voelde 'm gelijk hangen. Dit was de zoveelste poging van familie en vrienden om mij eens de keuken in te krijgen. Ik moet zeggen dat het boek vol stond met heerlijk ogende gerechten en het lijkt een fluitje van een cent. Het boek past dan ook goed bij de rest van onze kookboeken.
Wij gaven op onze beurt ook een presentje, dat later prima bij hun interieur bleek te passen.

Er schiet me trouwens opeens een quote van Urbanus te binnen, dat ik hopenlijk nooit mee zal maken. Hij kwam eens thuis toen er een briefje voor 'm op de koelkast hing met de tekst: "Uw eten staat... in het kookboek". Kijk ik vind eten heerlijk, maar dan eigenlijk alleen als ik het op moet eten.

Na een rondleiding (Bjorn had het stiekem vorige week al gezien nadat we van de Regatta waren terug gekomen), veel gekeuvel over koetjes en kalfjes, de nodige bakken koffie en versnaperingen, trokken we naar Papendrecht om daar het liefdesnestje van Bjorn en Bianca eens te bewonderen. We waren er al eens wezen kijken, maar toen werd er nog druk geklust. Nu was het dan ook echt mooi geworden, kijk maar eens naar de verschillen van toen en nu.
Mijn oog viel gelijk op een mooi tuinset, een mooi houten set voor 6 personen. Onze tuin is dan nog wel niet af, maar ik denk er zeker over na om ook zoiets moois te kopen en straks heerlijk buiten te zitten...

Bjorn ging bij binnenkomst, nadat hij voor de dames de fotoserie van hun vakantie Curaçao van een paar weken geleden had opgestart, eigenlijk vrijwel direct aan de slag in de keuken. Dat blijkt zijn nieuwe hobby te zijn geworden, want hij snijdt het onderwerp dagelijks aan op de zaak of hij neemt een van zijn creaties mee en laat ons er allemaal van smullen. Het leek hem dan vanavond ook goed af te gaan en vol bewondering keek ik als "Keuken-kneus" toe.

Na een tijdje werd het een en ander opgediend en konden we aan tafel. Het voorafje bleek een heerlijke salade die werd gevolgd door "wraps" met gehakt of pittige kip als hoofdgerecht. Onze ogen waren groter dan onze buik (ja hoe is het mogelijk!) en dus kregen we niet alles opgegeten. Desalniettemin hebben we heerlijk gegeten en kun je het koken dus wel aan Bjorn overlaten. Dan heb ik het nog niet eens gehad over het toetje, want hij had speciaal mijn lievelingstoetje gemaakt, een Dame Blanche, dat ik me overheerlijk heb laten smaken!

Toen we nog wat DVD's van onder andere een hevig onder invloed verkerende Amy Whinehouse, Crediteuren / Debiteuren en Hans Teeuwen Zingt hadden gekeken, werd het voor Janine en mij tijd om terug te keren naar het eiland.

Een gezellig dagje en heerlijk gegeten, alleen vraagt iedereen zich nu af wanneer ik de keuken-prins ga uithangen. Zeg nooit, nooit...