Daar begon het allemaal, in Groesbeek. Enkele maanden geleden reed ik er al eens naartoe met Jurien, voor die "grote" gitaarbeurs. Toen kocht ik mijn allereerste setje drumsticks en begon de ellende (voor de buren). Vandaag ging ik er echter met een heel ander doel naartoe.Oom Leen & Tante Els trokken dit jaar met hun caravan naar Groesbeek om daar van hun welverdiende rust te genieten. Sinds jaar en dag is het traditie dat mijn vader en moeder zich een of meer dagen bij hen voegen gezien het niet alleen familie van elkaar is (Oom Leen is een broer van mijn vader, dat is ook helemaal niet te zien), maar ook goede vrienden.
Al vaker ging ik mee op bezoek bij mijn vakantie vierende oom en tante en deze keer wilde ik dat dan ook niet voorbij laten gaan, vooral gezien het feit dat mijn oom ongeneselijk ziek is, maar daar wilden we vooral niet aan denken op zo'n dag...
Omdat het vanmiddag lekker weer was en Janine op dinsdag altijd een vrije dag heeft, reden ook wij naar Groesbeek om een middagje zon mee te pikken. Dat laatste was alleen nog niet heel zeker gezien het weer van de laatste tijd, maar vandaag zat het dan gelukkig toch mee.
Na iets meer dan 1,5 uur rijden legden we de laatste kilometers van de ongeveer 160 kilometer lange route, door de bossen af, waarna we Groesbeek binnen reden.
Bij de camping aangekomen herkende ik direct 2 auto's en voegde de mijne dus naast de nieuwe aanwinst van mijn neef(je) Richard en die van mijn vader (en moeder).
Toen we het campingterrein opliepen was het eventjes zoeken naar de juiste caravan en bleek iedereen nog in het dorp te zijn dus zetten wij onze eigen meegebrachte stoelen maar in het zonnetje. Janine zorgde dat de eigen gemaakte cakejes alvast klaar stonden voor consumptie en ik genoot alvast even van het uitzicht op het (volgens Richard) decor van Operation Market Garden uit de Tweede Wereldoorlog dat zich daar in het dal had afgespeeld.
Toen we daarna in de zon waren gaan zitten kwamen er opeens twee bekende gezichten aangereden dat niet veel later mijn Tante Els (links) en mijn moeder (rechts) bleken te zijn. Ook mijn vader, oom Leen en Richard kwamen aanrijden, maar zij hadden voor de auto gekozen. Geen slechte keus bleek, gezien het heuvel-achtige landschap.
Terwijl de vrouwen voor de koffie zorgden, genoten de mannen even van het uitzicht en probeerden vrienden te maken bij de plaatselijke manege. Ook maakte ik nog even (of was het perongeluk) een mooi plaatje dat nu dient als mijn bureaublad achtergrond en stond dan ook verbaasd dat je nog een dergelijk mooie foto kan maken met een Nokia (oké, ik heb hem nog even wat bewerkt in Photoshop). Ik was overigens absoluut niet goed voorbereid van huis gegaan, iets dat niet echt bij mij past. Mijn jas hing nog aan de kapstok met mijn portomonnee in mijn binnenzak (dit is overigens wel een véél voorkomend verschijnsel!), de accu van mijn Nokia was bijna leeg, de accu van mijn Canon spiegelreflex camera was volledig leeg en ik had eigenlijk 2 veel beter geschikte stoelen mee kunnen nemen. Maar ja, als je al in Groesbeek staat, zijn die gedachten wat aan de late kant natuurlijk...
Na een tijdje in de zon gezeten te hebben voegden ook Ans en Diek zich bij de groep, dat ook vrienden zijn van mijn oom en tante en vader en moeder. Ook zij voegen zich de laatste jaren bij de groep om samen vakantie te vieren en op zo'n gezellige middag merk je niet dat het opeens toch laat begint te worden. Dat merk je pas aan het gegrom dat uit je maag komt en dus besloten we om naar het dorp te gaan en een eettentje te zoeken. Overigens zonder Ans en Diek, die vanavond hun eigen plan trokken.
Onze keuze viel op het eettentje "Dikke Mik" waar we lekker buiten konden zitten en al snel de menukaart voorgeschoteld kregen. Hierop stonden zo verbazend veel lekkere gerechten, dat het moeilijk kiezen werd, maar na een tijdje zaten we dan toch allemaal lekker te genieten van ons varkenshaasje, vleesmixje, of Tournedos. Riz en ik lieten het ons goed smaken en ook Janine vond het goed te pruimen, evenals de rest van de familie trouwens.
Ook het ijsje lieten we ons goed smaken. Zelf hanteer ik altijd de regel dat een restaurant pas goed is als ze een Dame Blanche op de kaart hebben staan. Dikke Mik had dat helas niet maar ze waren wel zo vriendelijk mij 3 bolletjes vanille ijs met slagroom voor te schotelen. "Dat sla ik dan wel aan als kinderijsje" zei de vriendelijke bediende en ik antwoordde dat ik dat geen probleem vond.
Na het eten trokken we nog heel eventjes naar een kroeg die zo'n 10 meter verderop lag en waar een enorme herrie vandaan kwam. Hier was een bandje aan het spelen en in dat kleine kroegje klonk het dan ook oorverdovend. Niet gek dus dat zij maar 1 persoon publiek hadden, want de rest zat buiten. Of zou dit door het rookverbod komen?
Helaas was hierna de batterij van mijn Nokia toch echt leeg en moet ik het doen met herinneringen die in mijn geheugen opgeslagen zijn. We dronken bij kaarslicht nog even een kopje thee en een glas water en genoten van de droge opmerkingen van oom Leen. Zo ken ik hem al jaren en ik heb dan ook bijna spierpijn van het lachen.
Voldaan begonnen we aan de terugreis, mijn oom, tante, neef en vader en moeder achter latend. Na 1,5 uur rijden reden we onze eigen straat weer in. Moe maar voldaan ploften we op bed...
