Één met mijn primitieve duikuitrusting

Ook vanmorgen, vlak na het ontbijt, was het strand weer snel gevonden en lagen we languit te zonnebaden. Af en toe zochten de meisjes wat verkoeling in het ongelooflijk heldere water van het strand dat zich aan de voet van het appartementen-complex bevindt.

Zelf ben ik niet zo'n 'stil-ligger' en ook Bas staat sinds jaar en dag bekend als staatsgevaarlijke ADHD'er en dus zochten wij een nieuwe hobby om onze tijd op het Griekse eiland door te brengen. In de nabijgelegen supermarkt kochten we daarom beiden een snorkelsetje en verkenden de woelige baren. Er blijken, nu we perfect onder water kunnen zien, heel veel verschillende vissen om ons heen te zwemmen en al gauw zwommen we met een complete schol bontgekleurde vissen mee. Zij bleken namelijk net zo nieuwsgierig als wij en voerden ons mee door de onderwaterwereld van Kos.

Die blijkt echter op het gedeelte waar wij verblijven, nauwelijks verbluffend, want naast een kleine twintigtal verschillende vissoorten en wat zee-egels zijn het tot dusver alleen stenen die de zeebodem bevolken. De hoop op mooie schelpen, kreeften of andere vreemde voorwerpen hebben we al een klein beetje opgegeven en hoewel ons hotel het Atlantis Hotel heet, geloven we niet dat we hier de beroemde verzonken stad per ongeluk zullen tegenkomen…

Enfin, het hindert niet. We hebben er immers lol in en daar gaat het om. Ik was zelfs zo één geworden met mijn primitieve duikuitrusting dat ik zelfs 's avonds onder de douche niet zonder kon, wat voor Janine enkele hilarische momenten opleverde.

Na een weinig bijzondere, zo niet tegenvallende maaltijd in het all-in restaurant, huurden we voor een spreekwoordelijke scheet en een knikker vier fietsen en trapten onszelf naar het centrum van Kos-stad. Daar liepen we over de boulevard en vonden Bas en ik nog een van de weinig mooie motoren die we hier op het eiland tot nu toe zijn tegengekomen. Het betrof een Kawasaki (volgens mijn vader spreek je dat uit als: een 'Kwalijk-zaakie') Z750 en werd dan ook net 250cc te licht bevonden, maar de uitvoering sprak ons beiden zéker aan!
Ook troffen we tussen de vele winkeltjes met prullaria, een soort muziekwinkel die verschillende gitaren verkocht die qua kwaliteit ver onder de maat waren. Ook de aanwezige halve drumkit bleek niet veel soeps te zijn, om nog maar te zwijgen over de meest goedkoop ogende bekkens (en ze waren ook nog heel goedkoop ook) die er bij stonden. Toen ik echter met mijn vinger een korte roffel op de snaredrum wilde uitvoeren, werd ik door een gebrekkig Engels sprekende Griek, vriendelijk toch dringend verzocht met m'n tengels van z'n spullen af te blijven. Uiteraard verwenste ik de beste man daarna openlijk in het plat Flakkees, want wie verkoopt er nu van zulke goedkope instrumenten en wil vervolgens niet dat iemand ze even lichtjes uitprobeert?

We verlieten daarop de winkel met gezwinde spoed en dronken, nadat we door enkele authentieke Griekse winkelstraatjes waren gelopen een met vuurwerk versierde cocktail, biertje of een frisje bij een van de vele eet- en drinktentjes. We presteerden het zelfs nog om oer-touristisch per stelletje voor een leuke foto te poseren!
De drankjes bleken echter snel in de benen te zakken en dus was het zaak zo snel mogelijk naar het appartement terug te keren en de rust op te zoeken. Langs de lange rij met vissersbootjes vonden we dan ook uiteindelijk onze fietsen terug en doken vervolgens direct tussen de lakens! Een hele dag luieren maakt je blijkbaar nóg luier, want voordat ik deze blog klaar had, was Janine al lang in dromenland aangekomen…