Als een vis in het water met al dat rubber op het asfalt

Na een tankbeurt kon de dag vandaag pas écht beginnen. We hadden vandaag twee buggy's tot onze beschikking om mee over het eiland te crossen en dat hebben we gedaan ook!

Op onze eerste stop kwamen we uit bij een zoutmeer, waar we stopten om wat te drinken en verder te bekijken waar we naartoe wilden gaan. Bas en ik leefden ons op deze vlakte echter even lekker uit met onze nieuwe speeltjes, waardoor het profiel op de banden binnen een mum van tijd vol zat met een dikke laag modder.
We reden vervolgens verder, de bergen in, waar we steeds een beetje hoger boven de zeespiegel kwamen. Via stoffige onverharde landweggetjes slingerden we door de bergen heen en maakten een volgende stop om te kijken waar we nu eigenlijk zaten!
Het eiland Kos lijkt qua kustlijn erg veel op ons eigen Goeree Overflakkee en ook de grootte van het eiland komt aardig overeen. Het enige nadeel is dat op de kaart maar een aantal wegen stond aangegeven en de wegen die wij betraden uiteraard met geen mogelijkheid op de kaart te herleiden waren.

Dan maar verder op ons gevoel en zo reden we door dorre gebieden, langs echte Griekse geiten en kwamen via verschillende dorpjes en vreemde rotondes bij het vliegveld uit, waar we onze buggy's weer eventjes parkeerden voor de lunch.
We troffen een simpel tentje aan waar we besloten de spreekwoordelijke proef op de som te nemen en dat bleek de goede keuze, want terwijl de vliegtuigen ons om de oren vlogen smaakten de salades naar hartelust!

Na een heerlijke maaltijd, vertrokken we richting een van de kustplaatsjes om daar eventjes een stukje strand mee te pikken. Uiteraard konden Bas en ik het niet laten om onze snorkels er bij te pakken en hoewel het ook aan deze kant van het eiland onder water een dooie boel bleek, vonden we hier en daar toch nog wat interessante schatten. Hier vonden we in ieder geval een aantal mooie schelpdieren en zwommen er grotere vissen dan voor het strand bij ons eigen appartementen-complex. De opbrengst van deze duiktocht was toch meer dan we in eerste instantie verwachtten, want hoe wel ik het moest doen met een halve, kwam Bas met maar liefst drie hele euro's boven water!

We reden daarna off-road weer verder en kwamen uit bij een oud fort dat het 'Fort van Antimachia' bleek te zijn. We betraden het verlaten ogende fort met uiterste voorzichtigheid via de hoofdpoort en zagen al gauw dat waar eens de entree-gelden geheven werden, het nu akelig stil bleek. Het fort lag er verder inderdaad verlaten bij. De verlichting die eens de paden verlicht had leek al in geen tijden meer gebrand te hebben en hoewel we tussen alle vergane glorie ook nog een kapelletje aantroffen, bleek ook hier al in geen tijden iemand geweest te zijn.
Het moest vroeger waarschijnlijk een toeristische trekpleister geweest zijn, maar het leek nu in allerijl verlaten. Zelfs de toiletten en een schijnbaar souvenirs winkeltje lagen er bij alsof men per direct uit dit historische fort was vertrokken. Ook de vele gigantische distels leken in de brandende zon, van ellende het loodje te hebben gelegd.
Erg jammer, want Bas en ik probeerden ons voor te stellen hoe de Grieken hier op de kantelen stonden toe te kijken hoe de Turkse legers het Griekse eiland bestormden, maar daar was helaas niets meer van terug te vinden.

Daarop reden we verder over verlaten landweggetjes en genoten van het panoramisch uitzicht over het overwegend vlakke eiland. Met z'n vieren reden we uiteindelijk naar het plaatsje 'Zia' waar we wat winkeltjes afstruinden en wat dronken bij een leuk, in Griekse kleuren geschilderd tentje, waar we bij binnenkomst nog verrast werden met een bijzonder stukje Hollandse nostalgie.

Het was al na vijven en we besloten terug te rijden naar het appartement. Via een bochtige en nieuw geasfalteerde weg, scheurden we met hoge snelheid naar beneden. Eerst zag ik Bas en Noortje hard lachend achter ons rijden maar even later zag ik niemand meer achter ons en ik had niet het idee dat ze ons tempo niet bij konden houden. Voor de zekerheid keerde ik terug en keek automatisch de ravijnen in of ze toch niet beneden lagen. Toen het echter wat langer duurde voor we ze op onze terugweg weer terug vonden, ging ons hart toch sneller kloppen, maar gelukkig vonden we ze in een bocht naast de kant van de weg, waar Bas enigszins gedesillusioneerd naar zijn buggy stond te kijken. Ze bleken erg veel geluk te hebben gehad, want een losgetrilde bout gooide roet in het eten en zodoende bleek het stuur alle kanten op te draaien maar de wielen bleven alleen maar recht staan. Erg gevaarlijk als je je bedenkt dat er opeens flinke afgronden langs de wegen op kunnen doemen en we waren dus maar wat blij dat dergelijk leed ons bespaard was gebleven.

We belden het verhuurbedrijf en die zou snel iemand naar ons toe sturen om ons op te halen. Het enige dat we konden doen hier in de bergen, was rustig afwachten en zodoende maakten de meiden van de nood een deugd en pikten nog enkele zonnestralen mee.
Het wachten duurde echter behoorlijk lang en nadat Bas na een uur voor de tweede keer gebeld had en er opnieuw een uur later nog steeds niemand bij ons was, belde Janine naar de mensen van Sunweb om hulp te vragen. In een ultieme poging om terug in ons appartement te komen, reden Janine en ik een flink stuk terug naar Zia, maar precies toen we daar aankwamen, kwam het bericht dat er een trailer bij Bas en Noor gearriveerd was. De beste man had uren rond gereden maar kon ons niet vinden en dus reed ik zo snel ik kon weer terug naar de 'crash-site'. Daar bleken Bas en Noor al reeds opgepikt te zijn en dus scheurden Janine en ik met hoge snelheid verder naar beneden. Hoewel Janine het eigenlijk niks vond, was ik volledig in m'n sas en voelde me als een vis in het water met al dat rubber op het asfalt.

Na 2,5 uur wachten en bellen kwamen we na de laatste 7 kilometer eindelijk in ons appartement aan en na een flinke opfris beurt (we zaten van top tot teen onder het stof!) vonden we een leuk tentje vlak buiten het park. Daar leerde ik op aandringen van eigenaar Mike (van Taverna Mike) een plaatselijk biertje drinken en kreeg Bas bijna lange oren van de overheerlijke salade die de beste man bereidt had.
Ik nam, omdat de man bijna wanhopig de lokale kaart promootte, een Souvlaki en ook de rest van mijn gezelschap nam iets Grieks, wat erg goed in de smaak viel moet ik eerlijk bekennen.
Bij het toetje nam Mike nog even een groepsfoto als aandenken en hoewel hij niet op de kaart stond, bleek men in de keuken toch zo handig om een Dame Blanche voor mij te maken! De slagroom was heerlijk en ook de warme chocoladesaus was goed te nassen, maar het vanille-ijs liet wat te wensen over en dus waardeer ik dit toetje met een 7 min in mijn Dame Blanche Archief.

Zo kwam ook meteen een einde aan een leuke, gezellige, intensieve, maar vooral ook spannende dag! Morgen weer een dagje luieren op het strand en daarna zien we wel weer verder. We hebben tenslotte vakantie!

Als bonus vandaag een filmpje waarin ik de buggy van Bas eventjes uittest bij het zoutmeer. De plaggen modder vlogen mij vervolgens om de oren!

"Alsof er een peloton engelen over m'n tong staat te piesen!"

Vanmorgen werden bij het ontbijt nog eventjes wat ansichtkaarten geschreven voor het thuisfront, waarna al snel een divers ontbijt genuttigd werd dat in tegenstelling tot het diner goed te eten bleek.

Althans, de verschillende soorten worst die voor handen zijn bijvoorbeeld, passen niet echt bij mijn smaak, maar de pannenkoekjes daarentegen gaan er in als (pannen)koek!

Nadat we het ontbijt lekker vlot naar binnen geschoven hadden, was het tijd om onze gehuurde fietsen terug te brengen. Met de aardige 'verhuur-meneer' bleek zelfs een leuk gesprekje te voeren en we bespraken direct voor morgen twee buggy's om het eiland rond te kunnen crossen!

Bij de nabij gelegen supermarkt kochten we nog wat water en attributen voor wat tot nu toe onze 'strandvakantie' heet. Gisteren kocht ik al waterschoenen vanwege de vele stenen in het water en vandaag kocht ook Noortje een schattig paar roze schoentjes bij het kleine supermarktje nabij de ingang van het complex. Zelf kocht ik een paar fel gekleurde zwemvliezen om me nog sneller door het water te kunnen bewegen tijdens mijn snorkel-tochten. Ze leken zelfs hoogstpersoonlijk van de watergod uit de Griekse mythologie afkomstig te zijn!

Daarna oefenden we opnieuw de professie van een volleerd strandganger uit en lagen er opeens 3 mensen op een onderbroken rij te lezen. Het was kennelijk spannend, want het bleef de rest van de dag akelig stil om mij heen. Janine las bijna haar boek in twee stukken en ook Bas, die normaal gesproken niet te stuiten is, betrad pas om kwart voor vijf vanmiddag voor het eerst het water.

'sAvonds, na een lekker dagje luieren besloten we voor het eerst buiten de deur te gaan eten, want het massale gebeuren en het 'taaie knauwen' in het all-in restaurant hadden we nu wel gezien. We liepen het park af en vonden na een paar honderd meter lopen een gezellig ogend tentje en werden bij binnenkomst zelfs vriendelijk in het oer-Hollands begroet. Het bleken Nederlanders te zijn, getuige ook het minieme vlaggetje in de tuin.

Wat ik meteen al opmerkte aan de menukaart, was dat ze een goede keuze voor de desert-afdeling hadden gemaakt, maar helaas bleken zij mijn favoriete toetje verkeerd gespeld te hebben.
Het toetje lieten we echter voorlopig nog even voor wat het was en we proostten er allereerst lustig op los. Het waren geen kleine jongens, die flessen Heineken die daar geserveerd werden en ook Bas, die eigenlijk z'n medicijnen in moet nemen omdat hij vlak voor de vakantie bijna een longontsteking te pakken had, verlaatte zijn pillenvoer eventjes, zodat hij nu voor het eerst ook een pilsje kon meedrinken.

Het voorgerecht deed het al vermoeden, maar toen we eenmaal het hoofdgerecht op tafel kregen waren we er zeker van. Het all-in restaurant betraden we de rest van de vakantie liever niet meer voor het avondeten, want de schnitzel die Bas en ik geserveerd kregen bleek ongehoord lekker. In Bas zijn kenmerkende bewoordingen bleek "Alsof er een compleet peloton engelen over m'n tong staat te piesen!" de meest passende omschrijving.
Overigens waren Janine's kip en Noortjes pizza ook erg goed en we besloten dat een all-in vakantie de volgende keer maar aan anderen over moeten laten.
Nadat we onze buikjes lekker rond gegeten hadden, kwam de dessert-kaart op tafel en bestelden Bas en Janine een koffie Amaretto maar koos ik uiteraard voor de Dame Blanche! Deze gaat dan ook mijn Dame Blanche Archief in met een acht min, wat toch een behoorlijk goed cijfer is!

Na nog een aperitiefje, wat nog voor hilarische taferelen zorgde, besloten we terug te gaan naar ons complex en nog een afzakkertje te nemen zodat ik mijn blog nog even bij kon werken. Opnieuw een heerlijke (luie) vakantiedag voorbij en morgen opnieuw een hopelijk leuke dag voor de boeg, wanneer we met de buggy's het eiland gaan verkennen!