Alweer 3 jaar lekker leesbaar!

De tijd gaat ongelooflijk hard en het was bijna aan me voorbij gegaan omdat ik dacht dat het nog maar zo kort geleden was dat ik aandacht besteedde aan het twee jarig jubileum van mijn weblog.

Het geneuzel over het feit dat ik het zo leuk vind om stukjes te schrijven laat ik deze keer maar achterwege en ook het bijna neurotische gepeupel over dat ik het zo leuk vind dat velen mijn blog volgen en ik er vaak hele leuk opmerkingen over krijg, komt in deze blog niet aan de orde.

Dat neemt overigens niet weg dat ik het nog steeds ongelooflijk leuk vind dat mensen mijn blog überhaubt bezoeken én lezen (heb ik er stiekem toch nog even aandacht aan besteed)!

Nu er op de minuut af weer een jaar voorbij is en ik mezelf alweer drie jaar een fanatieke blogger mag noemen, is het toch weer even tijd om wat statistieken uit de kast te trekken.
Zo'n 650 blogs zijn er inmiddels verstreken, die kracht bijgezet worden door maar liefst ruim 5.750 foto's (tezamen goed voor een griezelige 666 Megabyte)! Ook de momenteel 135 filmpjes die tussen al mijn verhalen door terug te vinden zijn, mogen uiteraard niet worden vergeten.

Omdat het toch best nog aardig wat vrije tijd opslokt, heb ook ík soms eventjes geen zin een verhaal te vertellen, maar als ik er dan weer eenmaal eentje hebt geschreven, overheerst er altijd een dergelijk 'euforisch gevoel' dat het me motiveert voor een volgende blog.
Maandelijks vinden namelijk tussen de 2.200 en 2.500 mensen de weg naar mijn blog, die samen goed zijn voor zo'n 3.200 pagina weergaven en die moeten uiteraard wel 'gevoerd' worden!

De voornaamste reden dat ik echter nog steeds blog, naast alle leuke reacties die ik in drie jaar tijd al heb verkregen en omdat ik het veelal ontspannend vind, is het feit dat ik het zelf ontzettend leuk vind om mijn eigen oude blogs weer terug te lezen. Herinneringen komen dan weer boven. Leuke, maar soms ook hele droevige, maar dat komt in ieder normaal leven voor. De pieken en de dalen zijn dan ook beiden terug te vinden in de vele verhalen uit het verleden en ik hoop er ook nog lang (maar dan het liefst vooral de leuke natuurlijk!) over te mogen schrijven.

Bij deze wil ik mijn trouwe lezers hartelijk danken voor hun drang naar altijd nieuwe verhalen en niet gevreesd, want de inkt uit mijn pen is nog lang niet opgedroogd en we gaan dus vrolijk het vierde blogjaar tegemoet!

Al 40 jaar een paar

Al in de zomer troffen we de voorbereidingen voor deze dag en dus moesten we nog lang onze mond houden. Soms moesten we zelfs eventjes voordat ze langskwamen nog eventjes snel wat dingetjes wegmoffelen, anders zou de verrassing er al af zijn...

Vandaag was het dan zo ver. Op deze dag, veertig jaar geleden, gaven pa en ma Ihrman elkaar het 'ja-woord'. Voor ons is dat een lange zit, maar voor de beide Ihrmannetjes was het voorbij gevlogen!

Toch moesten ze nog eventjes op het presentje wachten, want hoewel Janine en Annette 's middags al gekomen waren, kwam ik wat later vanwege mijn motorrijles.
Eindelijk kon het kadootje dan uitgepakt worden en de jubilarissen wachtten met spanning af wat er onder het papiertje schuil ging. Eenmaal het papier eraf verscheen gelijk een glimlach op het gezicht van beiden en ze bekeken het eens goed.
Het bleek een foto van ons drieën, Janine, Annette en ik, gemaakt in Ouddorp, op de rotonde waar de gigantische strandstoel met bijbehorende strandbal staat te prijken.
Ze vonden 'm prachtig en het duurde dan ook niet lang voordat de foto aan de muur hing.

Dat moest gevierd worden en daar kwamen we tenslotte ook voor. Er was voor ons vijven een tafeltje gereserveerd bij Akershoek in de ring van Ouddorp. Daar waren pa en ma Ihrman veertig jaar geleden ook op een bijzondere wijze getrouwd, zo bleek uit een anekdote. Met een weddenschap kreeg pa Ihrman het namelijk voor elkaar om gratis zijn bruiloft bij Akershoek te mogen houden. Geen huur van het pand, geen kosten voor de bediening en het eten en drinken tegen inkoopsprijs.
Wie zou dat heden ten dagen nog voor elkaar krijgen?!

Het voorgerecht zag er lekker uit en we hoefden er ook niet lang op te wachten. Zelf had ik een pannetje Scampi's die ik met veel smaak naar binnen liet glijden.
Ook het hoofdgerecht werd precies op de goede tijd geserveerd en dat was bovendien nog lekker ook! Ter gelegenheid maakte de ober nog even een fotootje van ons allemaal.

Dan het toetje, voor mij doorgaans de belangrijkste gang van het hele 'uit-eten-gaan-ritueel'. De toetjes werden voor de gelegenheid met vuurwerk geserveerd en hoewel Janine's 'flensjes' er behoorlijk lekker uit zagen, smaakte mijn Dame Blanche (hoe kan het ook anders!) alsof er een engeltje op mijn tong pieste.

Een gezellig avondje uit dus en ook nog eens lekker gegeten. Wat wil je dan nog meer?...