De touwtjes gingen steeds verder los

Vroeger gebeurde het vaker. Janine's werkgever heeft de naam dat als hij een feestje geeft, het ook echt goed is, maar het was al een tijd geleden dat de partners mee mochten. Dat is ook wel begrijpelijk na de fusie, want als de partner nu mee mogen, dan loopt het opeens flink in de papieren. Gelukkig werd er een aantal maanden geleden een groots feest op het strand van Rockanje aangekondigd en de partners mochten weer mee! Eindelijk weer een feestje van de Rabobank!

Vanmiddag pikten we Janine's collega Arna en haar man Peter thuis op en reden naar Rockanje. Aangekomen bij het strand werden we naar het vervoersmiddel geleid die ons over het strand (vanwege afgesloten wegen i.v.m. historische motorraces) naar de volledig afgehuurde Salsa Beach Club zou brengen.
Daar aangekomen was het vanaf de eerste minuut gezellig, met onder andere tante Els die al in de rest van het feestgedruis was opgegaan. Binnen was de workshop salsa dansen al in volle gang en buiten was men al flink aan het 'bar-hangen'.

Na een tijdje werd het buffet geopend en smullen dat dat was! Het was ook het enige moment van de dag dat alle 'Rabo'ers' even wat stiller waren en rustig genoten van het prachtige weer, het eten of de dames om hun heen.
Na het eten barstte het feest namelijk pas echt los. Een leuke band speelde vele bekende covers, veelal op aanvraag en omdat onze favoriete muziekinstrumenten goed vertegenwoordigd waren, hadden Janine en ik er beiden erg veel lol in.
Hoewel veel Rabo'ers zich aan het begin van de avond wat twijfelachtig richting de dansvloer begaven, was daar later toen de zon steeds verder in het water zakte en de touwtjes steeds verder los gingen, weinig meer van te merken. De dansvloer werd overspoelt met gezellige en feestende mensen en tot ieders verbazing maakte de band opeens plaats voor niemand minder dan Edsilia Rombley die een daverend optreden verzorgde!
De klassiekers werden uit volle borst meegezongen, maar er werd ook (en niet alleen door de artiesten zelf) flink gedanst!

Rond de klok van elf uur stond ons een volgende verrassing te wachten. Op het strand werd een waar vuurwerkspektakel ontstoken en ook daar was geenszins op beknibbeld! Wat show!

Daarna ging het feest in alle hevigheid door en bleef het nog lang gezellig. Ook toen de vermoeidheid van een hele dag begon toe te slaan, werd er nog flink wat af gelachen en meegezongen. Toch kwam er aan dit fantastische feest helaas ook weer een einde en lieten we de Salsa Beach Club al ver na middennacht met schitterende herinneringen achter ons!

De handjes op elkaar voor Rabobank Goeree Overflakkee die dit schitterende feest mogelijk maakte!

Als bonus hét bewijs dat het Rabobank personeel én partners wel weten hoe ze een feestje moeten bouwen. Helaas had de DJ daarentegen een minder scherpe avond...

Een dikke rookpluim leek de zonsondergang in te luiden

Vandaag begon de dag met een telefoongesprek dat je liever nooit voert. Jozien belde Janine en vertelde dat haar zwager Nico was omgekomen bij een noodlottig ongeval in Rotterdam. Hij kwam op de fiets van zijn werk toen hij werd aangereden door een scooter en vervolgens ongelukkig op zijn achterhoofd terecht kwam en zodoende 's avonds al overleed.

Het zijn van die dingen de hele dag en nog lang daarna door mijn hoofd kunnen spoken. Wat zit een ongeluk dan toch letterlijk in een klein hoekje en wat kan het snel afgelopen zijn met alle pret. 's Ochtends ga je naar je werk en zeg je je vriendin gedag, maar 's avonds zul je haar vervolgens nooit meer begroeten.
Dit zijn de gebeurtenissen die mij diep raken en die mij herinneren aan het feit dat we vooral van het leven moeten genieten, zoals ook ome Leen ons leerde. Zijn pijnlijke laatste woorden, om ze nog maar eens aan te halen "Probeer bewust te leven en geniet van elke dag", is toch ook op deze gebeurtenis van toepassing.
Nico (hier rechts op archiefbeeld) was pas dertig jaar en dus veel te jong om deze wereld, waar je naast een hoop ellende ook heel veel lol kunt beleven, overhaast te moeten verlaten. Hij laat een vriendin en waarschijnlijk veel andere dierbaren achter.
Ik vond 'm een sympathieke gast, kende 'm overigens oppervlakkig van verjaardagen en feestjes bij Jurien of Jozien en bijvoorbeeld van de WK finale in juli waar we nog de hele avond naast elkaar de wedstrijd gevolgd hebben en ik nog zo moest lachen om zijn fanatisme.

Erg vervelend vinden we het ook dat we nu in deze tijd er even niet kunnen zijn voor onze vrienden, die deze klap toch moeten verwerken. Uiteraard hebben we contact gehad, maar het is te ver weg om even écht je medeleven te kunnen betuigen. Toch denken we hier iedere dag aan ze en leven mee met Marijke, Jozien, Jurien, de rest van familie De Wit en uiteraard Nico's familie en dierbaren, die we niet kennen, maar die wel de aandacht verdienen nu ze zo'n heftige gebeurtenis moeten zien te verwerken. Iemand plotseling verliezen doet altijd pijn, vooral op zo'n jonge leeftijd. Sterkte…

Lees het nieuwsbericht over dit ongeval op RTV Rijnmond



Het was vandaag weer veel luieren op het strand en af en toe voorzichtig een gokje wagen om het water te betreden, zodat er weer een eindje gezwommen kon worden in het vandaag wel heel erg zoute water. Na een baantje op z'n tijd was het vervolgens weer een goed moment om in te dutten en optimaal gebruik te maken van de luier-vakantie.
Het waaide vandaag overigens ook vrij aardig en het welkome windje zorgde niet alleen voor verkoeling, maar ook dat Bas en Janine aan het einde van de middag flink rood gekleurd weer terugkeerden op de kamer.

's Avonds huurden we weer een viertal fietsen, althans van huren was eigenlijk geen spraak, want we kregen ze deze keer gratis en voor niks mee, waarschijnlijk vanwege onze pech met de buggy's gisteren, maar de echte reden kregen we niet te horen. De verhuurder wuifde ons namelijk weg met een "het is wel goed zo" gebaar en daar maakten wij dankbaar gebruik van.

Na een stukje fietsen kwamen we evenals eerder deze week weer aan in de haven van de stad, waar een ferry met een dikke rookpluim de zonsondergang officieel leek in te luiden.
We vonden een romantisch ogende ingang naar een nog romantischer en pittoresk straatje, waar we een wel heel gezellig ogend restaurantje aantroffen, dat ook nog eens uitzicht bood op een stukje Griekse vergane glorie.
We streken neer en bestelden opnieuw een lokale 'Mythos' die niet echt binnen de categorie 'small' leek te vallen zoals de ober ons wel wilde doen geloven. We bestelden een heerlijke maaltijd, hadden het ondertussen erg gezellig en hoewel het eten minder goed smaakte dan gisteravond, was de Coupe Denmark Dame Blanche juist wél een stuk beter en gaat dit exemplaar met een 8,5 het archief in.
Helaas bleek de koffie met Amaretto ook een stuk minder goed te pruimen dan verwacht en bleek het aperitiefje, dat de ober aankondigde als 'Greek vitamine' wel erg sterk!

Bijna achteruit van de alcoholische versnaperingen fietsten we, na het zien van een gevaarlijk met vuur spelende straatartiest, daarom weer terug naar 'huis' kropen snel het bed in na deze 'vermoeiende' vakantiedag!

Als een vis in het water met al dat rubber op het asfalt

Na een tankbeurt kon de dag vandaag pas écht beginnen. We hadden vandaag twee buggy's tot onze beschikking om mee over het eiland te crossen en dat hebben we gedaan ook!

Op onze eerste stop kwamen we uit bij een zoutmeer, waar we stopten om wat te drinken en verder te bekijken waar we naartoe wilden gaan. Bas en ik leefden ons op deze vlakte echter even lekker uit met onze nieuwe speeltjes, waardoor het profiel op de banden binnen een mum van tijd vol zat met een dikke laag modder.
We reden vervolgens verder, de bergen in, waar we steeds een beetje hoger boven de zeespiegel kwamen. Via stoffige onverharde landweggetjes slingerden we door de bergen heen en maakten een volgende stop om te kijken waar we nu eigenlijk zaten!
Het eiland Kos lijkt qua kustlijn erg veel op ons eigen Goeree Overflakkee en ook de grootte van het eiland komt aardig overeen. Het enige nadeel is dat op de kaart maar een aantal wegen stond aangegeven en de wegen die wij betraden uiteraard met geen mogelijkheid op de kaart te herleiden waren.

Dan maar verder op ons gevoel en zo reden we door dorre gebieden, langs echte Griekse geiten en kwamen via verschillende dorpjes en vreemde rotondes bij het vliegveld uit, waar we onze buggy's weer eventjes parkeerden voor de lunch.
We troffen een simpel tentje aan waar we besloten de spreekwoordelijke proef op de som te nemen en dat bleek de goede keuze, want terwijl de vliegtuigen ons om de oren vlogen smaakten de salades naar hartelust!

Na een heerlijke maaltijd, vertrokken we richting een van de kustplaatsjes om daar eventjes een stukje strand mee te pikken. Uiteraard konden Bas en ik het niet laten om onze snorkels er bij te pakken en hoewel het ook aan deze kant van het eiland onder water een dooie boel bleek, vonden we hier en daar toch nog wat interessante schatten. Hier vonden we in ieder geval een aantal mooie schelpdieren en zwommen er grotere vissen dan voor het strand bij ons eigen appartementen-complex. De opbrengst van deze duiktocht was toch meer dan we in eerste instantie verwachtten, want hoe wel ik het moest doen met een halve, kwam Bas met maar liefst drie hele euro's boven water!

We reden daarna off-road weer verder en kwamen uit bij een oud fort dat het 'Fort van Antimachia' bleek te zijn. We betraden het verlaten ogende fort met uiterste voorzichtigheid via de hoofdpoort en zagen al gauw dat waar eens de entree-gelden geheven werden, het nu akelig stil bleek. Het fort lag er verder inderdaad verlaten bij. De verlichting die eens de paden verlicht had leek al in geen tijden meer gebrand te hebben en hoewel we tussen alle vergane glorie ook nog een kapelletje aantroffen, bleek ook hier al in geen tijden iemand geweest te zijn.
Het moest vroeger waarschijnlijk een toeristische trekpleister geweest zijn, maar het leek nu in allerijl verlaten. Zelfs de toiletten en een schijnbaar souvenirs winkeltje lagen er bij alsof men per direct uit dit historische fort was vertrokken. Ook de vele gigantische distels leken in de brandende zon, van ellende het loodje te hebben gelegd.
Erg jammer, want Bas en ik probeerden ons voor te stellen hoe de Grieken hier op de kantelen stonden toe te kijken hoe de Turkse legers het Griekse eiland bestormden, maar daar was helaas niets meer van terug te vinden.

Daarop reden we verder over verlaten landweggetjes en genoten van het panoramisch uitzicht over het overwegend vlakke eiland. Met z'n vieren reden we uiteindelijk naar het plaatsje 'Zia' waar we wat winkeltjes afstruinden en wat dronken bij een leuk, in Griekse kleuren geschilderd tentje, waar we bij binnenkomst nog verrast werden met een bijzonder stukje Hollandse nostalgie.

Het was al na vijven en we besloten terug te rijden naar het appartement. Via een bochtige en nieuw geasfalteerde weg, scheurden we met hoge snelheid naar beneden. Eerst zag ik Bas en Noortje hard lachend achter ons rijden maar even later zag ik niemand meer achter ons en ik had niet het idee dat ze ons tempo niet bij konden houden. Voor de zekerheid keerde ik terug en keek automatisch de ravijnen in of ze toch niet beneden lagen. Toen het echter wat langer duurde voor we ze op onze terugweg weer terug vonden, ging ons hart toch sneller kloppen, maar gelukkig vonden we ze in een bocht naast de kant van de weg, waar Bas enigszins gedesillusioneerd naar zijn buggy stond te kijken. Ze bleken erg veel geluk te hebben gehad, want een losgetrilde bout gooide roet in het eten en zodoende bleek het stuur alle kanten op te draaien maar de wielen bleven alleen maar recht staan. Erg gevaarlijk als je je bedenkt dat er opeens flinke afgronden langs de wegen op kunnen doemen en we waren dus maar wat blij dat dergelijk leed ons bespaard was gebleven.

We belden het verhuurbedrijf en die zou snel iemand naar ons toe sturen om ons op te halen. Het enige dat we konden doen hier in de bergen, was rustig afwachten en zodoende maakten de meiden van de nood een deugd en pikten nog enkele zonnestralen mee.
Het wachten duurde echter behoorlijk lang en nadat Bas na een uur voor de tweede keer gebeld had en er opnieuw een uur later nog steeds niemand bij ons was, belde Janine naar de mensen van Sunweb om hulp te vragen. In een ultieme poging om terug in ons appartement te komen, reden Janine en ik een flink stuk terug naar Zia, maar precies toen we daar aankwamen, kwam het bericht dat er een trailer bij Bas en Noor gearriveerd was. De beste man had uren rond gereden maar kon ons niet vinden en dus reed ik zo snel ik kon weer terug naar de 'crash-site'. Daar bleken Bas en Noor al reeds opgepikt te zijn en dus scheurden Janine en ik met hoge snelheid verder naar beneden. Hoewel Janine het eigenlijk niks vond, was ik volledig in m'n sas en voelde me als een vis in het water met al dat rubber op het asfalt.

Na 2,5 uur wachten en bellen kwamen we na de laatste 7 kilometer eindelijk in ons appartement aan en na een flinke opfris beurt (we zaten van top tot teen onder het stof!) vonden we een leuk tentje vlak buiten het park. Daar leerde ik op aandringen van eigenaar Mike (van Taverna Mike) een plaatselijk biertje drinken en kreeg Bas bijna lange oren van de overheerlijke salade die de beste man bereidt had.
Ik nam, omdat de man bijna wanhopig de lokale kaart promootte, een Souvlaki en ook de rest van mijn gezelschap nam iets Grieks, wat erg goed in de smaak viel moet ik eerlijk bekennen.
Bij het toetje nam Mike nog even een groepsfoto als aandenken en hoewel hij niet op de kaart stond, bleek men in de keuken toch zo handig om een Dame Blanche voor mij te maken! De slagroom was heerlijk en ook de warme chocoladesaus was goed te nassen, maar het vanille-ijs liet wat te wensen over en dus waardeer ik dit toetje met een 7 min in mijn Dame Blanche Archief.

Zo kwam ook meteen een einde aan een leuke, gezellige, intensieve, maar vooral ook spannende dag! Morgen weer een dagje luieren op het strand en daarna zien we wel weer verder. We hebben tenslotte vakantie!

Als bonus vandaag een filmpje waarin ik de buggy van Bas eventjes uittest bij het zoutmeer. De plaggen modder vlogen mij vervolgens om de oren!

"Alsof er een peloton engelen over m'n tong staat te piesen!"

Vanmorgen werden bij het ontbijt nog eventjes wat ansichtkaarten geschreven voor het thuisfront, waarna al snel een divers ontbijt genuttigd werd dat in tegenstelling tot het diner goed te eten bleek.

Althans, de verschillende soorten worst die voor handen zijn bijvoorbeeld, passen niet echt bij mijn smaak, maar de pannenkoekjes daarentegen gaan er in als (pannen)koek!

Nadat we het ontbijt lekker vlot naar binnen geschoven hadden, was het tijd om onze gehuurde fietsen terug te brengen. Met de aardige 'verhuur-meneer' bleek zelfs een leuk gesprekje te voeren en we bespraken direct voor morgen twee buggy's om het eiland rond te kunnen crossen!

Bij de nabij gelegen supermarkt kochten we nog wat water en attributen voor wat tot nu toe onze 'strandvakantie' heet. Gisteren kocht ik al waterschoenen vanwege de vele stenen in het water en vandaag kocht ook Noortje een schattig paar roze schoentjes bij het kleine supermarktje nabij de ingang van het complex. Zelf kocht ik een paar fel gekleurde zwemvliezen om me nog sneller door het water te kunnen bewegen tijdens mijn snorkel-tochten. Ze leken zelfs hoogstpersoonlijk van de watergod uit de Griekse mythologie afkomstig te zijn!

Daarna oefenden we opnieuw de professie van een volleerd strandganger uit en lagen er opeens 3 mensen op een onderbroken rij te lezen. Het was kennelijk spannend, want het bleef de rest van de dag akelig stil om mij heen. Janine las bijna haar boek in twee stukken en ook Bas, die normaal gesproken niet te stuiten is, betrad pas om kwart voor vijf vanmiddag voor het eerst het water.

'sAvonds, na een lekker dagje luieren besloten we voor het eerst buiten de deur te gaan eten, want het massale gebeuren en het 'taaie knauwen' in het all-in restaurant hadden we nu wel gezien. We liepen het park af en vonden na een paar honderd meter lopen een gezellig ogend tentje en werden bij binnenkomst zelfs vriendelijk in het oer-Hollands begroet. Het bleken Nederlanders te zijn, getuige ook het minieme vlaggetje in de tuin.

Wat ik meteen al opmerkte aan de menukaart, was dat ze een goede keuze voor de desert-afdeling hadden gemaakt, maar helaas bleken zij mijn favoriete toetje verkeerd gespeld te hebben.
Het toetje lieten we echter voorlopig nog even voor wat het was en we proostten er allereerst lustig op los. Het waren geen kleine jongens, die flessen Heineken die daar geserveerd werden en ook Bas, die eigenlijk z'n medicijnen in moet nemen omdat hij vlak voor de vakantie bijna een longontsteking te pakken had, verlaatte zijn pillenvoer eventjes, zodat hij nu voor het eerst ook een pilsje kon meedrinken.

Het voorgerecht deed het al vermoeden, maar toen we eenmaal het hoofdgerecht op tafel kregen waren we er zeker van. Het all-in restaurant betraden we de rest van de vakantie liever niet meer voor het avondeten, want de schnitzel die Bas en ik geserveerd kregen bleek ongehoord lekker. In Bas zijn kenmerkende bewoordingen bleek "Alsof er een compleet peloton engelen over m'n tong staat te piesen!" de meest passende omschrijving.
Overigens waren Janine's kip en Noortjes pizza ook erg goed en we besloten dat een all-in vakantie de volgende keer maar aan anderen over moeten laten.
Nadat we onze buikjes lekker rond gegeten hadden, kwam de dessert-kaart op tafel en bestelden Bas en Janine een koffie Amaretto maar koos ik uiteraard voor de Dame Blanche! Deze gaat dan ook mijn Dame Blanche Archief in met een acht min, wat toch een behoorlijk goed cijfer is!

Na nog een aperitiefje, wat nog voor hilarische taferelen zorgde, besloten we terug te gaan naar ons complex en nog een afzakkertje te nemen zodat ik mijn blog nog even bij kon werken. Opnieuw een heerlijke (luie) vakantiedag voorbij en morgen opnieuw een hopelijk leuke dag voor de boeg, wanneer we met de buggy's het eiland gaan verkennen!

Één met mijn primitieve duikuitrusting

Ook vanmorgen, vlak na het ontbijt, was het strand weer snel gevonden en lagen we languit te zonnebaden. Af en toe zochten de meisjes wat verkoeling in het ongelooflijk heldere water van het strand dat zich aan de voet van het appartementen-complex bevindt.

Zelf ben ik niet zo'n 'stil-ligger' en ook Bas staat sinds jaar en dag bekend als staatsgevaarlijke ADHD'er en dus zochten wij een nieuwe hobby om onze tijd op het Griekse eiland door te brengen. In de nabijgelegen supermarkt kochten we daarom beiden een snorkelsetje en verkenden de woelige baren. Er blijken, nu we perfect onder water kunnen zien, heel veel verschillende vissen om ons heen te zwemmen en al gauw zwommen we met een complete schol bontgekleurde vissen mee. Zij bleken namelijk net zo nieuwsgierig als wij en voerden ons mee door de onderwaterwereld van Kos.

Die blijkt echter op het gedeelte waar wij verblijven, nauwelijks verbluffend, want naast een kleine twintigtal verschillende vissoorten en wat zee-egels zijn het tot dusver alleen stenen die de zeebodem bevolken. De hoop op mooie schelpen, kreeften of andere vreemde voorwerpen hebben we al een klein beetje opgegeven en hoewel ons hotel het Atlantis Hotel heet, geloven we niet dat we hier de beroemde verzonken stad per ongeluk zullen tegenkomen…

Enfin, het hindert niet. We hebben er immers lol in en daar gaat het om. Ik was zelfs zo één geworden met mijn primitieve duikuitrusting dat ik zelfs 's avonds onder de douche niet zonder kon, wat voor Janine enkele hilarische momenten opleverde.

Na een weinig bijzondere, zo niet tegenvallende maaltijd in het all-in restaurant, huurden we voor een spreekwoordelijke scheet en een knikker vier fietsen en trapten onszelf naar het centrum van Kos-stad. Daar liepen we over de boulevard en vonden Bas en ik nog een van de weinig mooie motoren die we hier op het eiland tot nu toe zijn tegengekomen. Het betrof een Kawasaki (volgens mijn vader spreek je dat uit als: een 'Kwalijk-zaakie') Z750 en werd dan ook net 250cc te licht bevonden, maar de uitvoering sprak ons beiden zéker aan!
Ook troffen we tussen de vele winkeltjes met prullaria, een soort muziekwinkel die verschillende gitaren verkocht die qua kwaliteit ver onder de maat waren. Ook de aanwezige halve drumkit bleek niet veel soeps te zijn, om nog maar te zwijgen over de meest goedkoop ogende bekkens (en ze waren ook nog heel goedkoop ook) die er bij stonden. Toen ik echter met mijn vinger een korte roffel op de snaredrum wilde uitvoeren, werd ik door een gebrekkig Engels sprekende Griek, vriendelijk toch dringend verzocht met m'n tengels van z'n spullen af te blijven. Uiteraard verwenste ik de beste man daarna openlijk in het plat Flakkees, want wie verkoopt er nu van zulke goedkope instrumenten en wil vervolgens niet dat iemand ze even lichtjes uitprobeert?

We verlieten daarop de winkel met gezwinde spoed en dronken, nadat we door enkele authentieke Griekse winkelstraatjes waren gelopen een met vuurwerk versierde cocktail, biertje of een frisje bij een van de vele eet- en drinktentjes. We presteerden het zelfs nog om oer-touristisch per stelletje voor een leuke foto te poseren!
De drankjes bleken echter snel in de benen te zakken en dus was het zaak zo snel mogelijk naar het appartement terug te keren en de rust op te zoeken. Langs de lange rij met vissersbootjes vonden we dan ook uiteindelijk onze fietsen terug en doken vervolgens direct tussen de lakens! Een hele dag luieren maakt je blijkbaar nóg luier, want voordat ik deze blog klaar had, was Janine al lang in dromenland aangekomen…

De wind door onze haren

Hoewel vandaag de Tour-karavaan over ons eiland trok, had ik gezien het weer niet echt trek om me tussen al die drukte te wurmen. Op de vraag of Chris, Martha en Levi soms zin hadden in een middagje strand, stelden zij de wedervraag of we soms zin hadden om mee te gaan varen. Dat was uiteraard niet tegen dovemansoren gezegd!

Eenmaal in de boot in de haven van Middelharnis, zette Chris koers richting de Haringvlietdam om zo wellicht nog iets van de Tour De France mee te krijgen. Het was echter onbegonnen werk, want voordat ik het huis verliet, zag ik via de tv de kopgroep al aanzetten om de dam op te fietsen en gezien de afstand tussen de haven en de dam gingen we het 'never-nooit-niet' redden... De kleine Levi interesseerde het niet zoveel, zo lang hij maar bij zijn stoere papa op schoot en achter het stuur mocht zitten.

Nadat we teruggevaren waren vanaf de dam bij Stellendam, voeren we de haven van Hellevoetsluis binnen, waar Chris even later behendig de boot vastlegde en we de dames in de boot lieten zitten. Wij mannen (inclusief Levi) gingen aan wal voor de jacht op een lekker ijsje.
Die vonden we vrij snel, wat geen verrassing was met deze temperaturen en kregen dan ook een warm onthaal van de dames toen we met deze lekkernijen terugkeerden bij de boot.
Het was voor iedereen een welkome verkoeling en Levi speelde ondertussen lekker door en vond alles prima.

Na een tijdje besloten we verder te varen en terwijl zijn papa weer voor kapitein speelde, kroelde Levi even lekker met zijn mama en genoten Janine en ik van de wind door onze haren (ja ik heb me al enkele dagen niet geschoren!) en uiteraard de heerlijk warme zonnestralen.
Bij het strand van Middelharnis gingen we echter voor anker, sloegen ons kampement aan de vaste wal op en keken onze ogen uit naar de andere speedboten die ook voor anker lagen en af en toe een rondje waagden, achtervolgd door enkele wakeboarders en waterskiërs.

Levi hebben we bijna de gehele middag niet gehoord, want dat ventje is werkelijk met alles wat los en vast zit bezig te houden. Het was dus puur genieten op het kleine strandje bij 't Hoofd van Middelharnis.

Aan het einde van de middag, terwijl Chris en ik op de achtergrond de boot weer klaar maakten voor vertrek, namen Janine, Martha en Levi weer afscheid van het strand en zo kwam er een einde aan heerlijk weekendje!

Kleine cowboys

Wat was het heerlijk weer vandaag, echt lekker strand weer. Toen Martha en Chris ons dan vroegen of we ook nog naar ''t Hoad' (havenhoofd van Middelharnis) kwamen, hoefden we daar dan ook niet lang over na te denken.

Op 't Hoofd troffen we echter de voltallige familie De Boed en voegden ons daar bij. Later werd de groep nog aangevuld door Marten, Lenny en diens zusje. Uiteraard waren de kleine cowboys er ook bij, waaronder Levi (die weer veel aandacht te verwerken had) en ook Milo (van Marten en Lenny), die op zijn beurt Levi weer een interessant verschijnsel vond, omdat die het zich wel érg gemakkelijk had gemaakt!

Erg leuk dus met die kleine gasten, want zeg nou zelf, bij een foto zoals deze kun je toch alleen maar glimlachen?