Toch even wennen om zo in de schijnwerpers te staan

Met de op handen zijnde Flakkeese Dagen en met het oog op de toekomst daarna, was het noodzaak om met een aantal goede promofoto's van mijn band 5th Suspect op de proppen te komen. Ook mijn bandleden waren meteen enthousiast en een fotograaf was al snel gevonden.
Er werd een afspraak gemaakt met Jasper Hof en doorgesproken welke sfeer we ongeveer wilden hebben. Daarna begon het spotten van een goede locatie voor de shoot en ook die was vrij snel gevonden! En toen was het opeens al zo ver...

Omdat ons debuut met de band met rasse schreden dichterbij komt, kreeg ik voor mijn verjaardag al een bijna complete kofferset voor mijn drumkit, zodat ik die straks zonder kleerscheuren kan vervoeren. Gisteren breidde ik de set nog wat uit met een tweetal nieuwe cases en dus kon ik vandaag pas écht goed mijn verjaardagskado uitproberen.

Mijn complete drumkit moest vandaag namelijk mee naar de photoshoot en dus was ik vanochtend al vroeg in de oefenruimte te vinden. Het was sowieso al een kleine volksverhuizing om mijn bijna complete set cases naar de oefenruimte te krijgen, maar nu moest alles nog gevuld worden.
Het afbreken ging uiteraard voorspoedig en toen ook mijn nieuwe 'statievencase' tot de rand toe gevuld en uitermate geschikt leek, was de oefenruimte opeens akelig leeg, maar de Volvo tot aan de rand toe gevuld! Helaas moest mijn grootste 'floortom' het nog even zonder beschermjasje doen en mocht naast mij plaatsnemen op de voorstoel. Met recht een VOLvo dus!

Vanmiddag kwamen we met z'n allen bij elkaar bij de oude C1000 in Dirksland, waar de photoshoot moest plaatsvinden. Daar kon alles uiteraard eerst weer uitgeladen worden, maar toen dat eenmaal gebeurd en alles weer opgetogen was, kon het hele spektakel pas echt van start gaan.
Terwijl de wachtenden elkaar wat vermaakten met live muziek of sterke verhalen, stonden anderen ondertussen soms wat onwennig en soms alsof ze nooit anders gedaan hadden, voor de camera. Toch was het voor iedereen wel even wennen om zo in de schijnwerpers te staan, maar we genoten met volle teugen.

Af en toe moest er even flink gesjouwd worden, maar alles uiteraard voor het goede doel. Het was dan ook vooral heel erg gezellig en goed voor de 'teambuilding' en dat is uiteraard ook wat waard.
Om die teambuilding nog eens even extra te benadrukken besloten we, nadat we toch de hele middag bezig geweest waren, met z'n allen de plaatselijke chinees te bezoeken, inclusief aanhang. Opnieuw was het erg gezellig met elkaar en we waanden ons al een serieuze rockband van wereldformaat, toen het leek alsof het gehele restaurant alleen voor ons beschikbaar was...

De resultaten van de photoshoot zijn terug te vinden in het speciale fotoalbum voor de band en binnenkort ook op onze website en sociale netwerken. Benieuwd naar ons optreden op de Flakkeese Dagen? Op zaterdag 16 april spelen we daar van 21:40 tot 22:20 en let op, want er zullen video-opnamen van ons optreden worden gemaakt, die uiteraard later weer op bovengenoemde media weer terug te vinden zijn!

Maar met alleen de looks kom ik er natuurlijk nooit...

Vorige week zette ik met enige moeite mijn nieuwe drumkit in onze 'studio' in huis, maar omdat ik het de buren écht niet aan kan doen om even lekker los te gaan op mijn nieuwe 'slag-ijzer', besloot ik 'm toch zo snel mogelijk naar de oefenruimte over te brengen. Ik moet er immers ook aan kunnen wennen en op deze manier kon ik 'm mooi in mijn nieuwe band uitproberen...

Onze gitarist Leon was zo vriendelijk me vandaag een handje bij de verhuizing te helpen en binnen no-time stond de Superstar Hyperdrive van Tama, netjes opgesteld in de oefenruimte.
De totale aanblik in de oefenruimte was schitterend, maar met alleen de looks kom ik er natuurlijk nooit, dus hoog tijd om er nog eventjes achter te kruipen en flink te oefenen!

Een verbluffende kleurschakering

Mijn trouwe Yamaha Gigmaker, mijn aller eerste drumkit, bleek aan vervanging toe. Niet dat hij oud en versleten was, maar omdat hij niet meer kon voldoen aan mijn wensen. De beginners set die ik aan het begin van mijn drum-hobby kocht, klonk niet zoals ik nu vind dat een drumkit moet klinken en omdat het oog 'ook wat wil' voldeed hij ook aan deze eis niet meer. Hard sparen voor een nieuw exemplaar dus!

Twee weken geleden probeerde ik daarom de Tama Superstar Hyperdrive bij MusicAllin te Harderwijk en die beviel bijzonder goed! Na eventjes nadenken gaf ik groen licht en tuigde ik deze week mijn Yamaha uit, omdat ik 'm tegen mijn nieuwe drumkit zou inruilen en legde hem daarom alvast in delen op de grond, zodat ik 'm snel de auto in kon schuiven. Ik zette echter ook nog enkele onderdelen op Marktplaats.nl en die bleken érg in trek, want binnen een week had ik vier van de vijf aangeboden artikelen al verkocht!

Vanmorgen was het dan zo ver, Janine en ik zouden opnieuw naar Noordwijk afreizen, maar nu zouden we terug komen met een fonkel nieuwe Tama. De Gigmaker lag daarom al vroeg in de kamer en zou weldra ingeladen worden.
Onderweg naar Noordwijk, in Den Haag om precies te zijn, verkocht ik nog even mijn bekkenset voor een mooie prijs en dat was uiteraard mooi meegenomen. Daarnaast was het in Noordwijk trouwens snel geregeld en keerden we al snel weer terug in Sommelsdijk, want ik had vanmiddag nog genoeg te doen.

Het waren flinke dozen waar de Tama in geleverd werd en dat betekende dan ook flink sjouwen, want alles moest uiteraard weer naar de tweede verdieping. Het leverde veel gekreun, gesteun en hilarische plaatjes op, maar toen alles boven stond, kon het uitpakken beginnen.
Uiteraard deed ik dat met de grootste zorgvuldigheid en na een tijdje uitpakken lagen alle onderdelen netjes verspreid over de vloer. Van de grote, gelakte ketels tot alle andere onderdelen en de kleinste schroefjes, moertjes en dingetjes aan toe. Aan de andere kant van de zolder bleef een grote bende achter, maar het was voor het goede doel!

Uiteraard was ik goed voorbereid en mijn gereedschap, bestaande uit een drumsleutel, een spanningsmeter en steeksleutel nr. 8, lag al in de aanslag en ik ging meteen aan de slag.
De bassdrum stond als eerste in elkaar en dat is natuurlijk ook niet vreemd als basis van ieder drumstel. Ik was bijzonder gecharmeerd van de schitterende 'brushed platinum grey finish', de kleur van het drumstel zogezegd. De ene keer leek het grijs, de andere keer lag er weer een gouden gloed overheen en soms leek hij zelf naar het paars te neigen. Een verbluffende kleurschakering dus. Schitterend!

Nadat ook het 'Iron Cobra' bassdrum-pedaal was geïnstalleerd, klonken de eerste zware dreunen door het huis en wat was dat een verschil met de Gigmaker! Prachtige, volle, ronde klanken vulden de bovenste verdieping van ons huis en ik haastte me om ook de rest in elkaar te zetten. Ik was sowieso onder de indruk van de kwaliteit van de onderdelen en zoiets mag je dan ook wel verwachten van Tama.
Na een tijdje uitpakken en opbouwen, werden de contouren van het uiteindelijke drumstel steeds duidelijker, en toen ook de bekken-stands opgesteld stonden, kon eindelijk de doos met de glimmende Zildjian ZHT bekkenset opengemaakt worden. Ook nu was het even passen, meten en vooral de standaarden een aantal keren verzetten voordat ze stonden zoals ik ze graag wilden hebben, maar toen dat eenmaal achter de rug was en de zolder inmiddels in een vuilnisbelt veranderd leek te zijn, kon ik eindelijk plaatsnemen op mijn drum-troon en klonken de eerste ritmes door de straat.
Wat een verbluffend gaaf geluid zit er in! Wat een volume! Hier kan ik bij mijn nieuwe band, waarin we rocknummers uit de jaren '80 spelen, zéker mee voor de dag komen en ik kijk er dan ook naar uit om mijn nieuwe aanwinst snel met de rest van de band uit te proberen.

Komende week zal ik mij echter vooral vergapen aan het uiterlijk van mijn drumkit, want de term 'oogstrelend' is hier bijna een understatement. Er moet echter op gespeeld worden, maar omdat ik dat de buren niet aan durf te doen, zal hij waarschijnlijk volgend weekend al naar de oefenruimte verhuisd worden, zodat ik lekker los kan. Wel jammer, want hij is schitterend om naar te kijken, maar daar draait het uiteraard niet om!

Als bonus een filmpje waarin ik de opbouw van de Tama Superstar Hyperdrive laat zien, maar omdat ik hier wel een paar uur mee zoet geweest ben, heb ik het in dit filmpje tot minder dan twee minuten weten te beperken...

Een enerverend dagje in Noordwijk

Nu bijna drie jaar geleden kocht ik mijn eerste echte akoestische drumkit, de Yamaha Gigmaker, en hoewel ik er het eerste jaar met heel veel plezier op gespeeld heb, speel ik tegenwoordig eigenlijk alleen nog maar op mijn elektronische Roland TD9KX. In de eerste plaats omdat de Yamaha een flinke bak herrie maakt en ik me voor kan stellen dat de buren daar minder gecharmeerd van zijn als ikzelf van mijn hobby. Toch gaat mijn elektronische kit straks eenzaam verder...

Althans, hij zal niet snel meer in het gezelschap verkeren van een akoestische set, want mijn Yamaha gaat wellicht het veld ruimen en de nieuwe aanwinst zal dan in een oefenruimte komen te staan, zodat ik 'm ook echt ten volle kan benutten. Let wel, de Yamaha Gigmaker is een leuke kit als je net met drummen start, maar naarmate je referentiekader qua klanken uitbreidt, kom je er al snel achter dat deze kit niet echt aan de eisen voldoet. Nu volgende week de eerste oefensessie met een nieuwe band in de planning staat, wordt het dus tijd om een al tijden gekoesterde wens uit te laten komen. De wens zelf? Oh, een mooie Tama met een dikke vette rocksound!

Via Twitter (oh wat hou ik toch van 'sociale media'!) raakte ik in een interessant gesprek met een muziekwinkel met maar liefst vier vestigingen, maar de vestiging waar ik zijn moest zat in Noordwijk. Ze deden mij een interessant voorstel en hoewel ze niet de goede kleur hadden staan die ik graag zou willen hebben, besloot ik vandaag toch om samen met Janine naar Noordwijk af te reizen.

We parkeerden vlak bij de ingang van het gebouw op een industrieterrein even buiten Noordwijk. Bij binnenkomst viel mijn oog meteen op de uitgebreide drumafdeling, waar flink wat kitjes opgesteld stonden en terwijl Janine meteen de hoek met boeken in dook en ook nog wat vleugels bekeek, zocht ik naar mijn favoriete 'Tama Superstar Hyperdrive' en die had ik vrij snel gevonden. De uitvoering die ik tegen kwam was een bijzondere, volledig in chroom uitgevoerde versie en even verderop stond ook nog een wit-parelmoer uitvoering. Ook de naastgelegen muur met bekkens was interessant om eens doorheen te snuffelen en zelfs de elektronische drumkits waren goed vertegenwoordigd. Ik vermaakte me uiteraard prima en ondertussen vergaapte ik me ook nog even aan de gitaarafdeling en ik bedacht me dat Jurien het ook wel interessant zou vinden om hier eens te rond te kijken, zeker toen ik deze wel hele grote gitaar tegenkwam!

Gelukkig hadden ze bij MusicAllin niet stil gezeten en hadden na ons 'twitter-contact' ergens in een afgesloten kamertje, een mooie Hyperdrive in elkaar gezet. Het bleek een 'brushed metallic black' versie te zijn, een versie waar ik zelf niet voor zou kiezen, maar het gaat om de klank hè!
Wat meteen opviel was de mooie afwerking van deze honderd procent berken-houten kit, zoals de spanranden bijvoorbeeld, die gecoat leken te zijn in plaats van de standaard verchroomde uitvoeringen. Ook het 'Starcast' ophangsysteem van de toms bleek erg inventief en na een korte inspectieronde en nog even poseren, was het tijd om het geluid te testen.

Ik testte de kit mét en zónder dempringen (zonder ringen klinkt de toon langer door) en mocht ook in alle vrijheid verschillende bekkenseries uitproberen. Zo testte ik allereerst de Zildjian ZXT serie en de B8 van Sabian, maar uiteindelijk vond ik de iets dunnere variant van Zildjian, de ZHT-serie, de beste klank bevatten. Overigens sloeg Janine al die tijd netjes vanaf een krukje gade hoe ik tekeer ging op de mooie middenklasser.
Nadat ik in m'n hoofd had hoe ik het graag wilde hebben, maakte ik nog een interessant praatje met de verkoper en deed hij mij een uiterst scherpe en schappelijke aanbieding. Uiteraard wilde ik er nog even over nadenken en die tijd had ik sowieso wel, want de brushed platinum uitvoering komt over twee weken pas binnen.

Op de terugweg trakteerden Janine en ik onszelf nog op een portie overheerlijke 'twister fries' van de Burger King en werd de hamburger trouwens ook smakelijk naar binnen geschoven!

Als bonus een filmpje van mijn test met de Tama Superstar Hyperdrive, tijdens een enerverend dagje in Noordwijk!

Een plezant Drummers Festival in België

Drummers zijn speciale mensen. Zo speciaal dat ze zelfs meerdere eigen festivals hebben. Er is nooit een basgitaar festival, er is nooit een zangers festival, maar voor die oh zo belangrijke drummers is dat er wel!

Ieder jaar lees ik weer in de Slagwerkkrant hoe leuk dat het Drummers Festival in het Belgische Tessenderlo weer was. Ieder jaar organiseert Adams Muziekcentrale uit het Belgische Diest een festival en nodigt daarbij vele bekende drummers uit.
Uiteraard voor mij weer de uitgelezen kans om een aantal grootheden aan het werk te zien en zo in ieder geval weer veel inspiratie op te doen.

Vanmorgen stond Ralph (nog zo'n drummer) al vóór de klok van half 11 op de stoep. Nadat we eventjes boven hadden 'in-gedrumd' namen we nog een kijkje in onze oefenruimte. Daarna vertrokken we snel richting het Belgische Tessenderlo voor een heerlijk dagje vol kijk en luisterplezier.

Toen we tegen de klok van 13:00 binnen kwamen, was de zaal al behoorlijk gevuld. Op het podium stond de kit van Mel Gaynor (Simple Minds) al te glimmen en niet lang daarna kwam de grote kale drummer zelf het podium op. Na een korte introductie en de toevoeging van bassist Eddie Duffy (eveneens van Simple Minds), begonnen de twee heren bekende ritmes uit het Simple Minds repertoire te spelen. Zelf ben ik geen groot fan van Simple Minds en ken dan ook eigenlijk weinig nummers. Toch waren er flink wat bezoekers die luidkeels het nummer konden noemen wanneer Mel vroeg of iemand het herkende, waarna hij weer achter zijn kit kroop en met volle overtuiging het volgende nummer speelde.

Na deze performance liepen Ralph en ik even verder door het gebouw, maar de grootte van dit festival viel ons een beetje tegen. Er waren wel een aantal 'kraampjes' die leuke producten aanboden (zoals deze Tama Superstar Hyperdrive die ik graag nog eens boven zou willen hebben staan), maar als er in totaal 10 kraampjes waren, dan was het een eind op gok ik.

Boven bleek ook nog wel een afdeling van de Roland V-Drums te zijn, waarvan ik mezelf ook een gelukkige eigenaar mag noemen (van de Roland TD9KX welteverstaan) en er was dan ook aardig wat animo. De jeugd zat vrolijk hun eigen ritmes te timmeren terwijl een demonstrator (het viel me tegen dat Michael Schack niet aanwezig was) zich licht uit de ogen zat te kloppen!

Terug in de zaal was de volgende act begonnen en Ralph en ik zochten een lekker plekje op de tribune en lieten ons wegzakken in een heerlijke bioscoopstoel. Alex Acuña stond op dat moment op het podium en hoewel het eerst leek of hij een beetje in de war was toen hij met zijn rug naar het publiek de cajon bespeelde, herstelde hij zich snel en liet allerlei stijlen voorbij flitsen. Hij leerde ons dat ritme altijd bestaat uit een up- en een downbeat ('heaven and earth' noemde hij het met zijn Spaans - Amerikaans accent).

De van oorsprong Peruaanse Alex Acuña is een Amerikaans drummer en percussionist. Hij verwierf onder andere bekendheid als drummer bij de jazzrock-formatie Weather Report en speelde met artiesten als Elvis Presley en Diana Ross.
Niet alleen op zijn slagwerkattributen bespeelde hij het publiek maar ook op de drumkit wist hij jong en oud te boeien met zijn indrukwekkende syncopische figuren.

Nadat Alex van het podium verdween liet presentator Dom Famularo (waarvan ik ook al eens een clinic heb bijgewoond) ons weten dat eerst Alex en later Mel Gaynor een signeersessie in de hal zouden geven. Uiteraard moest ik een handtekening van Mel Gaynor hebben en zo kocht ik een paar drumsticks om te laten signeren. Ralph volgde het voorbeeld en dus wachtten we geduldig af totdat Mel achter de signeertafel zou kruipen.

Ondertussen werden we in diezelfde hal getrakteerd op een improvisatie van 3 (onbekende) drummers die alles uit de kast haalden om het publiek te entertainen. De zware drumbeats en de hoge felle klanken van de snaredrum, gingen door merg en been in de kleine hal en ook het podium had het zwaar te verduren. Het schoof voortdurend heen en weer en leek bijna te bezwijken onder al het drumgeweld van de drie heren.

Even later kwam Mel aangelopen en signeerde voor jong en oud. Ook de posters moesten voorzien worden van een handtekening en ik keerde dan ook terug met een gesigneerde drumstick én een poster. Alhoewel, de handtekening op de drumstick was meer een uitgeschoten krabbel dan een echte handtekening, maar ik geef het je te doen op zo'n rond stukje hout!

Na lang wachten kondigde 'the Dom' eindelijk het optreden aan waar velen op leken te wachten. De opstelling op het podium was niet alledaags (de drumkit stond een kwartslag gedraaid ten opzichte van het publiek) maar dat was de drummer in kwestie ook niet.
Even later trad daar namelijk de alom geprezen Dave Weckl aan. Ik had al vele verhalen over 'm gehoord, dat het een ongelooflijke arrogante etterbak moest zijn en dat werd wel bevestigd toen hij voor het eerst tot het publiek sprak. Geen glimlach of wat dan ook en eerst beginnen met "I want to make a deal with you people...". Ik voelde de bui al hangen. Dave begon te zeiken dat het als muzikant steeds lastiger wordt om rond te komen en wilde geen rooie opname lampjes zien tijdens zijn optreden. Hij wilde zichzelf niet terugzien op YouTube zonder er maar één cent voor gevangen te hebben. De kwal. Zeker nadat hij 5 minuten later stond te vertellen dat het zo heerlijk was dat je nu zoveel kon leren van drummers via kanalen als YouTube!

Enfin, hij lulde de eerste 20 minuten vol over wat de beste houding was en van welke grootheden hij het vak geleerd had. Daarna sloeg hij zijn eerste noten en hoewel zijn arrogantie in mijn geheugen gegrift staat, was zijn spel daarentegen werkelijk adembenemend! Wat een bijzondere ritmes weet deze man uit zijn polsen te persen en dan de souplesse waarmee het gebeurd! Geen druppeltje zweet kon ik bij 'm herkennen en zijn stokken leken zelfs over de vellen en cymbalen te zweven...

Daarnaast vertelde hij ontzettend veel over het 'drummer zijn' en het laatste half uur bestond uit het beantwoorden van vele vragen. Hij was zelfs bereid om antwoord te geven op vragen als "What breakfast do you take in the morning..." dus dat viel dan op zich weer alles mee. Hij was eveneens niet te beroerd om wat oefeningen te laten zien die we vanuit verschillende posities op verschillende schermen konden volgen. Hoewel hij het deed lijken alsof het de normaalste zaak van de wereld was en iedereen het kon leren, slaakte iedereen bij elke oefening een diepe zucht waaruit op te maken viel dat alle aanwezigen zoiets hadden van "Ja dat zeg je nu wel zo makkelijk maar wat je doet is best bizar!"...

Na deze bijzondere Dave Weckl hielden Ralph en ik deze bijzonder plezante dag voor gezien. De laatste gast van die avond, Sheila E, besloten we niet meer mee te pikken want de reis duurde zo'n 1,5 uur, waarna Ralph ook weer door naar Rotterdam moest rijden.

Als bonus deze keer een filmpje van Dave Weckl, die de pot op kan met z'n anti-YouTube gezever. Mensen zoals ik kopen zijn DVD's juist vanwege YouTube dus wellicht dat hij door dit filmpje een aantal nieuwe klanten in de wacht sleept. Ik hoop het voor 'm want hij is zéker de moeite waard om naar te kijken!