De examinator sprak de historische woorden...

Na maanden van oefenen in verschillende weersomstandigheden en het afleggen van al twee broodnodige examens, was het vandaag 'de dag des oordeels'. Nu moesten Richard en ik laten zien dat we écht motor konden rijden en dat vonden we beiden best wel spannend!

Moest er voor aanvang van het examen bijzondere verrichtingen nog een band van Richard's motor geplakt worden, zo moest vandaag mijn motor een handje geholpen worden alvorens we richting Roosendaal vertrokken. De vorige leerling had z'n handvat-verwarming aan laten staan en zodoende was de accu leeggelopen. Jaap leek al in geen tijden meer een sportschool van binnen te hebben gezien en liep zich het zweet op het voorhoofd, maar leek er uiteindelijk wel om te kunnen lachen. Helemaal toen ik 'm een handje hielp!

Nadat de motor liep en we nog even op de controlecheck 'BRAVOKK' (Banden, Remmen, Accu, Verlichting, Olie, Koelvloeistof en Ketting) waren geattendeerd, reden we met een lekker gangetje richting Roosendaal, terwijl Jaap zowel Richard als mij nog even fotografeerde.

Hoewel we dachten dat het precies andersom was, bleek Richard direct om 14:00 als eerste zijn examen af te moeten leggen en was er eigenlijk weinig tijd om zenuwachtig te worden. Hij stapte uiterst moedig op zijn motor en reed hopelijk zijn roze papiertje (of pasje tegenwoordig) tegemoet. Zelf was ik wél zenuwachtig. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor Ries en naar mate de tijd verstreek voelde ik de kriebel in de buik als maar meer opspelen. Ik had vandaag al een record aantal keren het toilet bezocht, maar ook dat hielp niet.

Na ruim een half uur zag ik Richard's hesje weer oplichten op de parkeerplaats en reed hij gevolgd door Jaap en de examinator de parkeerplaats op. Ik riep nog "En?" voordat hij een gezicht trok van "Nou... ik heb geen idee!" om vervolgens achter Jaap en de examinator aan te lopen, in afwachting van het oordeel.

Hoofdschuddend kwam hij even later de trap op naar boven en voelde ik de moed in mijn schoenen zakken. "Shit, Riz heeft het niet gehaald" dacht ik bij mezelf. Dat had ik absoluut niet verwacht! "Ik was te voorzichtig..." speelde hij mij duidelijk geïrriteerd toe en geef 'm eens ongelijk!

Om 14:55 was het mijn beurt en kreeg ik van Jaap en ook de examinator nog even op het hart gedrukt dat ik lekker door moest rijden. "Als je 80 mag, trap 'm dan maar lekker richting de 100" wist Jaap me nog toe te spelen en na een uitleg over de controle die ik zou moeten doen alvorens ik op de 'brommer' stap, kreeg ik van de examinator groen licht om te vertrekken.

Het zenuwachtige gevoel dat ik al de hele dag bij me droeg was opeens verdwenen en ik zat uiterst relaxt in het zadel. We reden over vele bochtige binnendoor weggetjes en een groot gedeelte door een bosrijke omgeving. Ik had er lekker het gas op zitten en daardoor zag ik ook die ene bocht nog nèt op tijd om adequaat te reageren. "Oeps, dat is een minpuntje" dacht ik nog, maar ach wat gaf het. Meer dan m'n best kon ik niet doen en al zou ik het niet halen, dan deed ik het gezellig samen met Ries nog een keer over.
De rest van de rit bleek ik lekker relaxt doorrijden en terug aangekomen bij de sporthal, deed ik nog een laatste ere rondje over de nabij gelegen rotonde alvorens ik mijn stalen ros op de daarvoor bestemde plaats parkeerde en vol verwachting naar de examinator liep.

De examinator ging mij en Jaap voor en die laatste spelde mij nog een goedkeurend knikje toe, waardoor ik bijna al zeker wist hoe laat het was. Zoals verwacht sprak de examinator niet veel later dan ook de historische woorden "Gefeliciteerd!".

Echt blij kon ik niet zijn, want ik vond het erg jammer dat we niet samen in één keer geslaagd waren. Zo lastig als het met mijn theorie examen verliep, zo makkelijk verliep het tijdens mijn praktijkexamens, maar had ik ook Richard vandaag zijn rijbewijs gegund.

Nog na-pratend over deze middag kleedden we ons weer aan om vervolgens weer huiswaards te keren. Nèt te laat arriveerden we weer bij Rijschool Verolme om nog langs het gemeentehuis te kunnen gaan. Die ambtenaren werken immers maar halve dagen zo lijkt het!

Thuis werd ik in ieder geval hartelijk door mijn eigen vriendinnetje ontvangen en kreeg ik een heerlijke pannenkoek met vanille ijs, chocolade saus en slagroom voorgeschoteld.
Het felbegeerde "Gefeliciteerd" was binnen, nu alleen het papiertje nog...

Als laatste wil ik nog eventjes van de gelegenheid gebruik maken om onder andere Jaap Verolme van Rijschool Verolme, hartelijk te bedanken voor de leuke en leerzame lessen die ik in de afgelopen maanden gekregen heb. Lessen bij Verolme heb ik als zeer prettig ervaren en ik vind het zelfs een beetje jammer dat het nu afgelopen is. Ik zal zijn opmerkingen als: "Over 't nekje van de pijl Richard!" en "Sander, niet te dicht dr'op" toch wel gaan missen!
Uiteraard wil ik ook vrienden en familie bedanken van wie ik vele gelukswensen kreeg toegespeeld via telefoon, sms, Twitter, Hyves en wat zoal niet meer!

Als bonus het laatste filmpje dat Jaap van Richard en mij geschoten heeft, op weg naar ons praktijk examen, vlak bij Roosendaal.

Erg blij met alleen een lullig stukje papier...

Ik dacht dat het het makkelijkste onderdeel voor het behalen van het motorrijbewijs was, maar ik kwam van een koude kermis thuis. Ik nam het gehele 230 pagina's tellende boek door, maakte proef-examens tot vervelens toe, maar pas vandaag slaagde ik er in om het benodigde papiertje mee naar huis te nemen.

Naast het examen bijzondere verrichtingen, waar ik onlangs smetteloos doorheen kwam samen met Richard, moet er ook nog écht afgereden worden in het verkeer. Voordat dat echter mogelijk is, dient een aanstaand motorrijder zijn theorie-certificaat te verkrijgen.

De eerste keer probeerde ik het op 30 december van het vorige jaar, in Goes. Samen met Richard (die toen voor de 2e keer ging) en Janine reden we naar het Zeeuwse stadje, om ergens bij een tennisvereniging een poging te wagen.
Hoewel ik redelijk op de hoogte ben van de verkeersregels, nam ik mijn aangeschafte lesboek van A tot Z door en maakte meerdere proef-examens. Ik slaagde met gemak, dus dan moest het echte examen toch ook een makkie zijn?

Niets bleek echter minder waar, want hoewel je van de 50 vragen er 6 fout mag hebben, strandde ik jammerlijk in Goes, met 7 fouten. Neef Richard slaagde echter wel.
Ik baalde als een stekker en hoewel ik Janine had beloofd die middag met haar te gaan winkelen, besloten we dit, vanwege de donkere wolken die boven mijn hoofd verschenen, maar uit te stellen.

De tweede poging ondernam ik op 11 januari van dit jaar, dit maal in Barendrecht. Opnieuw maakte ik vele proef-examens en evenals de vorige keren slaagde ik ook hier glansrijk voor. Maar het drama duurde voort en zo zakte ik in Barendrecht opnieuw.

Ik was verbijstert en verslagen. Hoe kon ik nu opnieuw voor zoiets simpels zakken? Mijns inziens werden er ook belachelijke vragen gesteld, die er alleen tussen zitten om je op het verkeerde been te brengen en fouten te laten maken. Het CBR heeft namelijk nogal wat goed te maken na een verlies van 8 miljoen euro!

Gefrustreerd liet ik het enkele weken rusten maar omdat we wellicht al snel ons laatste examen zouden kunnen doen, moest ik wel opnieuw naar het CBR om het benodigde onderdeel te halen.
Dat gebeurde dan ook opnieuw op 1 februari en net zoals de vorige keer in Barendrecht.
Het lot wilde dat ik hier echter voor de 3e keer op rij strandde en net zoals de eerste keer, met maar 1 fout te veel. Te veel is te veel, maar je kunt maar beter met 4 fouten te veel eindigen dan met 1. Ook deze keer vroegen ze een paar flinke strikvragen die me waarschijnlijk de das om deden. En mij niet alleen overigens, want van de 20 deelnemers, gingen er slechts 2 naar huis met voldoende aantal punten.

Ik was erg boos op de weg terug naar kantoor. Het scheelde niet veel of ik vrat een stuk uit mijn stuur en toen ik Janine ook nog eens boos opbelde om haar het slechte nieuws mee te delen, kreeg zij zelfs niet eens de kans om iets te zeggen. Ik ratelde aan een stuk door en verwenste het CBR alles wat ik me maar kon bedenken. Ze hadden me wéér te grazen genomen met een aantal smerige klote vragen (excuus voor mijn Frans) en nu moest ik voor de 4e keer €33,50 overmaken, een halve dag vrij nemen en ook nog naar Barendrecht rijden.
Het meest frustrerende is nog wel dat je niet kun leren van je fouten, want je kunt niet zien wat je precies fout gedaan hebt. Wel krijg je op je uitslag brief een overzicht met onderdelen waarin je fouten gemaakt hebt, maar daar schiet je niet echt iets mee op!

Vandaag parkeerde ik dan ook opnieuw mijn auto voor het Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen, op de daarvoor bestemde en inmiddels bekende plaats. De dame achter de balie leek mij even te herkennen. Hoe triest.
Het gebouw zat vol met de meest uiteenlopend gekleurde mensen en ik pikte niet één Nederlands woord op tussen alle Turkse en Marokkaanse families. Het lijkt er zelfs op dat wanneer een Turk af moet rijden, hij zijn complete familie mee neemt naar het CBR!

Enfin, eenmaal in het lokaal was ik de rust zelve en ik liet het afhangen van mijn geluk.
De vragen vond ik deze keer een stuk minder moeilijk, maar toch zweette ik flink toen de dame met de uitslag even op zich liet wachten. Ze maakte me nog zenuwachtiger toen ze de tafelnummers ging opnoemen die het helaas niet hadden gehaald. Ze begon bij tafel 1, 3, 5 en ik had tafel 7! Na tafeltje 5 ging ze echter pas weer verder bij 14 en dat betekende dus dat ik dit keer meer geluk had gehad! Met 4 fouten mocht ik naar huis met een examencertificaat!
Overigens was nu meer dan de helft van de examenkandidaten geslaagd, maar oh wat was ik blij. Dat betekende dat ik nu nog maar één examen verwijderd was van mijn felbegeerde motorrijbewijs!

Erg jammer dat ik er maar liefst vier keer over moest doen, maar dat ik het nu heb is het belangrijkste. Dit pand hoef ik voorlopig dan ook niet meer te zien (tenzij ik mijn laatste examen niet binnen 1 jaar haal) en ben ik nu erg blij met alleen een lullig stukje papier.
Nu gaan Richard en ik ons concentreren op het afrijden, dat misschien deze maand of ander begin volgende maand nog wel eens zou kunnen gaan gebeuren.
Het blijft dus nog even spannend!

Als echte ridders op ons ijzeren paard

Hoewel mijn vader me wist te vertellen dat ik niet zomaar van mijn motor geblazen zou worden vanwege mijn postuur, ging onze geplande motorrijles van afgelopen dinsdag toch niet door vanwege de flinke windstoten. Normale slalom- en uitwijkmanoeuvres zouden nog wel te doen zijn, maar de langzame slalom, die Ries en ik nu juist allebei zo lastig vinden, was net iets te riskant bij dit weer.

De les die voor vandaag gepland stond ging gelukkig wel door, al knepen we 'm wel een beetje. Het was al de heel dag slecht weer, maar toen wij tegen 15:00 uur bij Verolme aankwamen begon het zonnetje te schijnen. Tot grote jaloezie van de voorgaande rijders, want die waren tot op hun onderbroek natgeregend.

Dat bleef ons gelukkig bespaard en hoewel we eerst wat huiverig waren voor het natte wegdek, maar Jaap ons verzekerde dat we grip genoeg hadden, vlogen we als echte ridders op ons ijzeren paard, door de verschillende proeven heen.

Zo kregen we weer de uitwijkmanoeuvre voor onze kiezen, zoals Richard hier ook even demonstreert en moesten we deze aan het einde van de middag zelfs met één hand doen! Ook de slalom ging lekker zoals Richard laat zien en reden ook nog gebroederlijk de halve draai.
Verder uiteraard alle oefeningen die we iedere les krijgen en die iedere les steeds beter gaan, zoals achtjes-draaien, de remproeven slalom etc. Wat ook stukken beter ging dan de vorige en eerste keer dat we deze oefening deden, was het stapvoets slalommen. Koppeling in de eerste versnelling laten slippen, tussen de 2.000 en de 3.000 toeren maken en stapvoets en al bijremmend met de voetrem een slalom maken.
Vorige keer bleek dit dus als gezegd nog niet de gemakkelijkste opgave, maar deze week ging hij al een stuk beter.

Ook mijn vader kwam nog eventjes kijken naar onze vorderingen en keek hoe wij met de laatste oefening de pionnen ophaalden, al rijdend vanaf onze motor en deze op onze tank stapelden.

Erg leuk om eens een keer bij daglicht te rijden, iets wat we tot nu toe nog niet hadden gedaan. Nu kriebelt het echt om straks met het roze papiertje op zak, lekker te gaan toeren en te genieten van de vrijheid die je op een motor hebt. Echter, eerst moet ik op 30 december mijn theorie zien te halen (Richard op de 18e) en kunnen we 7 januari op voor ons examen voor de bijzondere verrichtingen. Spannend dus!

Voor de leukste filmpjes van vandaag, verwijs ik naar mijn speciaal daarvoor aangemaakte Motorrijden-video-album op Vimeo. Als bonus een filmpje in deze blog, waarin ik, gevolgd door Richard, het bekende 8-patroon rijd. Dit doen we door in de eerste versnelling aan te komen rijden, de voetrem te gebruiken en goed te kijken waar we naartoe willen (Jaap zou het zo gezegd kunnen hebben!).

Hij haalde weer de nodige pionnen uit de achterbak van zijn auto

Het was de derde les alweer. Of eigenlijk de tweede, want de eerste was maar voor spek en bonen om even aan het idee te wennen.

Opnieuw bespraken Richard en ik een les op donderdagavond om 18:00. Ook nu weer zouden we de zogenaamde 'bijzondere verrichtingen' gaan oefenen, waarvan we straks op het examen moeten laten zien wat we kunnen.

Zoals ook voorgaande keren stonden de motoren netjes op een rijtje, klaar om bereden te worden. Dat gebeurde dan ook niet lang nadat we onze motorkleding hadden aangetrokken en zo reden we naar het parkeerterrein bij de Jonge Spartaan in Middelharnis.
Daar haalde Jaap (Verolme) weer de nodige pionnen uit de achterbak van zijn auto en oefenden we de slalom. Daarna zelfs een slalom met remproef ineen en een tijd later waren zowel Richard als ik, alweer drukdoende met 'achtjes-draaien'.
Ook de 'uitwijk-manoeuvre' kwam weer aan de beurt, evenals de diverse remproeven en uiteindelijk ook een stapvoets te nemen slalom. Met deze laatste oefening had ik de grootste moeite, daar ik alles liever snel doe dan langzaam, maar ook deze proef zal ik onder de knie moeten zien te krijgen.

Na afloop toonden we Jaap even dat we het weer helemaal super vonden, ookal ging het voor ons beiden gevoel iets minder soepeltjes dan de afgelopen keer.

Het theorie-examen is inmiddels ook aangevraagd en omdat Ries en ik aan ons werk gebonden zijn, gaan we apart. Ries mag 18 december laten zien of hij het weet en ik de 30e van diezelfde maand. Even voor ons duimen dus en ondertussen lessen wij weer vrolijk verder, met volgende week dinsdag en zaterdag in het vooruitzicht!

Pittige uitwijkmanoeuvres

Het was vandaag eindelijk zo ver. Deden we vorige week nog een 'kennismakingsrondje' op de motor, vandaag begon eigenlijk onze eerste échte les.

Er stond 1,5 uur bijzondere verrichtingen op het programma. Slalom maken bij verschillende snelheden, uitwijkmanoeuvres bij verschillende snelheden, remproeven, halve draai maken en achtjes draaien. Sommige oefeningen waren nog best pittig en dan vooral bij hogere snelheden, zoals de uitwijkmanoeuvre bij 50 kilometer per uur.

Toch was het erg leuk om te voelen wat je nu eigenlijk met een motor kunt doen. Hoe ver je kunt gaan en dan kun je natuurlijk nog veel verder dan wij vanavond deden.
Het was vanavond dus een erg leerzame avond en zowel Richard als ik waren een beetje teleurgesteld dat de 1,5 uur al zo snel voorbij was.

Volgende week opnieuw de donderdagavond en de week daarna op dinsdagavond en zaterdagmiddag, zodat we ook eens bij daglicht kunnen rijden. Nu eerst onze theorie goed leren, wat daar moeten we ook nog examen in doen!

Helaas heb ik geen actiefoto's kunnen maken, maar dat probeer ik de volgende keer goed te maken. Wordt vervolgd...

Een schattig blauw plaatje

We wilden het allebei al heel lang, maar pas deze week hakten we de knoop door. Onze vaders reden al vele kilometer met heel veel plezier. Een van hen is ons helaas ontvallen, maar in zijn gedachtenis zetten we deze voorliefde voort.

Richard regelde alles, hij zit namelijk in de continu-dienst en met hem is het dus het moeilijkst om afspraken te maken. "Donderdagavond om 18:00 gaan we beginnen!", belde hij mij begin deze week met een vibratie van spanning in zijn stem op. Ik kon niet anders dan glimlachen...

Al voor de klok 18:00 sloeg stonden we samen op het industrieterrein van Middelharnis, bij Rijschool Verolme voor de deur. Nadat ook onze instructeur Jaap was gearriveerd, kregen we eerst een uitleg over de motor. Waar alles precies zat, wat we zoal moesten doen en wat we ook vooral níet moesten doen.
De volgende stap was het aantrekken van onze motorkleding. Riz hees zich in het pak van zijn vader, terwijl ik een combinatie aantrok die bestond uit de broek van Cor, een jas, helm en handschoenen van mijn vader (beiden dank daarvoor!) en een paar laarzen die de rijschool ter beschikking stelde.

We namen plaats op de Honda CBF500, zoeen met zo'n schattig blauw plaatje aan het achterspatbord. Riz had de blauwe variant van de Honda, ik de grijze. Het wegrijden met de motor was even wennen. Ik liet hem dan ook eerst stil vallen, terwijl Richard in één beweging zijn weg vond. Na 5 meter stopten we.
Daarna reden we een aantal rondjes door Middelharnis en mochten we lekker hard optrekken en maakten we vele stops om het gevoel met de motor een beetje te krijgen.

Helaas was het eerste uurtje snel voorbij en zat onze les er weer al op. Volgende week beginnen we met de bijzondere verrichtingen en zitten we 1,5 uur lang op het ijzeren paard.

Nu snap ik waarom onze vaders er altijd zo enthousiast over zijn...