Een beter initiatief dan een bloemetje!

Gisteravond was het eindelijk zo ver. Tien dagen geleden maakten we de koop van de Volvo V50 1.8 Momentum rond en hoewel het eigenlijk pas morgen de bedoeling was om 'm op te halen, was het gelukkig mogelijk om hem vanavond al vanuit Helmond mee naar huis te nemen. Dat kwam goed uit, want Janine moest vanmorgen werken.

Na het avondeten vertrokken we gisterenavond in de Toyota Aygo richting Helmond, waar we zo'n 1,5 uur later zonder enige moeite aankwamen. Na nog een kort gesprekje gehad en de nodige papieren getekend te hebben, kreek ik een pluche kikker aangeboden. Geheel met pet en klep met daarop natuurlijk wat reclame. "Van ons geen bosje bloemen maar een kikker-knuffel" vertelde verkoper Max met een stoïcijns gezicht. "Er zit een verhaal achter hoor..." ging hij verder en zo doende vertelde hij ons dat van elke auto die Vaartland verkoopt (en dat zijn er zo'n 7.000 per jaar!) er €12,50 aan Stichting Opkikker wordt geschonken. "Vandaar dat u bij ons geen bosje bloemen ontvangt, maar ik hoop dat u hier geen problemen mee hebt". "Uiteraard niet!" Antwoordde ik enthousiast, wetende dat Stichting Opkikker zich inzet voor langdurig zieke kinderen en hen (en hun ouders) een leuke dag probeert te bezorgen. "Ik heb liever dat je dit doet, dan dat je ons een bloemetje geeft" zei ik nog, want bloemetjes zijn leuk, maar die kinderen hebben die leuke dag waarschijnlijk harder nodig dan ik dat bloemetje!

We liepen de auto nog eventjes na, waarna ik in de Volvo en Janine in haar Aygo, weer terug naar Flakkee reed.

Vanochtend was het dus even wennen toen ik vanuit de kamer naar buiten keek en een geheel andere achterkant dan ik gewend ben te zien kreeg.
Nadat ik 'm eventjes afgespoeld had stond hij aardig te blinken op de oprit, maar moest ik daarna al snel richting Den Bommel vertrekken, waar ik 'm even later bij ome Johan en tante Wilma op de oprit plantte.
Neef Jan-Willem, automonteur in hart en nieren, ging het vandaag wagen om mijn pas aangeschafte Parrot MKi9200 in te bouwen. Omdat ik geen MP3 cd's in deze radio kan afspelen, kocht ik juist deze Parrot, die een verbinding met de iPod mogelijk mogelijk maakt en ook nog eens plaats biedt aan een geheugen kaartje tot 32 Gigabyte vol muziek!

Jan-Willem begon met een inspectieronde onder het dashboard. "Waar gaan we 'm open maken" stelde hij zich meerdere malen de vraag en hij zocht dan ook in alle hoeken.

Schroeven werden los gedraaid, zelfs het handschoenenkastje werd verwijderd, maar hoe we ook zochten, we kregen de middenconsole niet los en dat was toch écht nodig om de Parrot te kunnen installeren. Nadat we nog even gebeld hadden met wat Volvo dealers en ook nog het internet hadden afgezocht naar een oplossing, kwamen we tot de conclusie dat het paneeltje dat om de radio zat, eerst losgehaald moest worden. Daarachter zaten namelijk nog twee schroeven die los moesten, voordat de gehele middenconsole kon worden verwijderd.
Wat we ook probeerden, we kregen het niet gemakkelijk los en omdat de console vooral uit niet al te dik aluminium bestaat, was het risico op beschadigen te groot om er zelf aan te knutselen.
We besloten dan ook de operatie te staken en het werk aan de Volvo dealer over te laten.

Helaas is de werkplaats van de dealer op zaterdag niet open en zal ik dit werkje over het weekend moeten tillen. Ookal hebben we nu eindelijk de nieuwe auto, het bellen vanuit de auto en het beluisteren van muziek vanaf mijn iPod zal dus nog even moeten wachten!

Van een Japans strijkijzer naar een Zweedse tank?

Al vanaf eind vorig jaar ben ik rond aan het kijken voor een andere auto. Al ruim 2,5 jaar rijd ik nu een Honda Civic Type R en hoewel de meer dan 200 paarden onder de motorkap me nog altijd boeien, vind ik het tijd worden voor iets anders. De 95.000 kilometer die inmiddels op de teller van de Japanse raket staan genoteerd, dwingen mij enigszins opzoek te gaan naar een goede vervanger.

Niet dat een Honda van dergelijk kaliber de kilometrage niet aan kan, in tegendeel, maar goed rondkijkend tussen de vele occasions die het internet rijk is, leert dat je slim moet handelen wil je een prettige inruilwaarde tegemoet kunnen zien. Het plan was de Honda te verkopen en daarna opzoek te gaan naar een mooie Audi uit Duitsland. Hier en daar rond koekeloerend, bleek dat daar nog wel een aantal haken en ogen aan zaten. Het beoogde budget voor de nieuwe aanwinst zou flink overschreden moeten worden en misschien was een auto importeren toch net wat te gewaagd voor deze 'control-freak'. Ook de particuliere verkoop vlotte niet echt, maar dat was van tevoren al bedacht. Een Honda Civic Type R is een erg aantrekkelijke auto voor jonge kerels die wel van wat spanning houden, maar lang niet iedereen kan een dergelijke auto betalen. Hij is eigenlijk nèt te duur voor zijn doelgroep en dus voor ons weer moeilijk om te verkopen.

Tussen een aantal slappe biedingen door, surfde ik hier en daar eens naartoe om opzoek te gaan naar een waardige opvolger die niet alleen wat zuiniger moest rijden, maar ook voorbereid was op de toekomst. Vele merken kwamen voorbij, BMW, Audi, Volkswagen en zelfs Ford passeerden de revue, maar pas dit weekend stuitte ik opeens op een aantal verrassende occasions. Een aantal Volvo V50's trokken mijn interesse, nadat ook Addie eens meegekeken had tussen de totale wirwar aan 2e hands auto's.

Vandaag belde ik een van de dealers op, waar een auto stond die mijn grootste interesse had gewekt, maar waar ik eigenlijk net te veel kilometers op vond staan dan dat ik voor ogen had. Net zoals de andere V50's had deze wagen uit oktober 2005 ook alles wat je maar kon verzinnen, maar het was het model en interieur dat erg in de smaak viel en dus trok ik de stoute schoenen aan.

De wagen bleek gewild te zijn want vrijdag zouden er al mensen komen kijken. Zelf was ik dat zaterdag van plan maar omdat ik vermoedde dat hij dan al verkocht zou zijn zette ik alles op alles om zo snel mogelijk langs te kunnen komen en dat lukte. Janine was vandaag vrij en gelukkig kon ik zelf vanmiddag ook gemist worden op de zaak. Zo reden we al om half 1 vanmiddag richting Helmond, naar Vaartland die daar ontzettend veel auto's hadden staan zo bleek bij aankomst.

De vriendelijke Brabantse verkoper had de Volvo V50 1.8 Momentum al buiten gezet en hoewel zo'n station even wat anders is dat het scheurijzer waar ik nu in rijd, oogde hij mede dankzij de velgden, de dakrails en spoiler toch nog aardig sportief. Ook het interieur viel niet tegen. De middenconsole waar ik nooit zo weg van was oogde toch eigenlijk best wel lekker en de bediening op het stuur is ook een hele uitkomst. De auto is namelijk voorzien van onder andere cruise control, traction control, climate control en zelfs navigatie dat is weggewerkt boven de automatisch mee kleurende spiegel, ontbreekt niet.

Dan de zittingen, want die zijn werkelijk schitterend. Deze V50 was uitgevoerd met een vreemd soort bekleding, wat een beetje tussen stof en dicht tegen leer aan lijkt te liggen. Ook de achterbank is overtrokken met hetzelfde jasje.
Dan de ongelooflijk ruime bagageruimte. Daar kan ik nog eens mee voor de dag komen als ik weer eens met Jurien naar de muziekwinkel ga. Hoeveel drumkits en gitaren zouden daar wel niet in passen? Om nog maar te zwijgen van de afneembare trekhaak, waardoor ik zelfs nog een aanhangwagen mee kan nemen. Of wat te denken van een caravan? Nee schrik niet, dat is wat overdreven, maar een goede fietsendrager zou er prima op passen als Janine en ik willen gaan mountainbiken!

Na een proefritje, waarin ik me als een koning in zijn koets waande, was ik er zeker van. Dit zou een waardige opvolger voor de Honda kunnen zijn.

Zou het dan toch zover komen dat ik mijn Japanse strijkijzer inruil voor een Zweedse tank? We zullen zien, want deze week moet ik al uitsluitsel geven!