Drummers zijn speciale mensen. Zo speciaal dat ze zelfs meerdere eigen festivals hebben. Er is nooit een basgitaar festival, er is nooit een zangers festival, maar voor die oh zo belangrijke drummers is dat er wel!Ieder jaar lees ik weer in de Slagwerkkrant hoe leuk dat het Drummers Festival in het Belgische Tessenderlo weer was. Ieder jaar organiseert Adams Muziekcentrale uit het Belgische Diest een festival en nodigt daarbij vele bekende drummers uit.
Uiteraard voor mij weer de uitgelezen kans om een aantal grootheden aan het werk te zien en zo in ieder geval weer veel inspiratie op te doen.
Vanmorgen stond Ralph (nog zo'n drummer) al vóór de klok van half 11 op de stoep. Nadat we eventjes boven hadden 'in-gedrumd' namen we nog een kijkje in onze oefenruimte. Daarna vertrokken we snel richting het Belgische Tessenderlo voor een heerlijk dagje vol kijk en luisterplezier.
Toen we tegen de klok van 13:00 binnen kwamen, was de zaal al behoorlijk gevuld. Op het podium stond de kit van Mel Gaynor (Simple Minds) al te glimmen en niet lang daarna kwam de grote kale drummer zelf het podium op. Na een korte introductie en de toevoeging van bassist Eddie Duffy (eveneens van Simple Minds), begonnen de twee heren bekende ritmes uit het Simple Minds repertoire te spelen. Zelf ben ik geen groot fan van Simple Minds en ken dan ook eigenlijk weinig nummers. Toch waren er flink wat bezoekers die luidkeels het nummer konden noemen wanneer Mel vroeg of iemand het herkende, waarna hij weer achter zijn kit kroop en met volle overtuiging het volgende nummer speelde.
Na deze performance liepen Ralph en ik even verder door het gebouw, maar de grootte van dit festival viel ons een beetje tegen. Er waren wel een aantal 'kraampjes' die leuke producten aanboden (zoals deze Tama Superstar Hyperdrive die ik graag nog eens boven zou willen hebben staan), maar als er in totaal 10 kraampjes waren, dan was het een eind op gok ik.
Boven bleek ook nog wel een afdeling van de Roland V-Drums te zijn, waarvan ik mezelf ook een gelukkige eigenaar mag noemen (van de Roland TD9KX welteverstaan) en er was dan ook aardig wat animo. De jeugd zat vrolijk hun eigen ritmes te timmeren terwijl een demonstrator (het viel me tegen dat Michael Schack niet aanwezig was) zich licht uit de ogen zat te kloppen!
Terug in de zaal was de volgende act begonnen en Ralph en ik zochten een lekker plekje op de tribune en lieten ons wegzakken in een heerlijke bioscoopstoel. Alex Acuña stond op dat moment op het podium en hoewel het eerst leek of hij een beetje in de war was toen hij met zijn rug naar het publiek de cajon bespeelde, herstelde hij zich snel en liet allerlei stijlen voorbij flitsen. Hij leerde ons dat ritme altijd bestaat uit een up- en een downbeat ('heaven and earth' noemde hij het met zijn Spaans - Amerikaans accent).
De van oorsprong Peruaanse Alex Acuña is een Amerikaans drummer en percussionist. Hij verwierf onder andere bekendheid als drummer bij de jazzrock-formatie Weather Report en speelde met artiesten als Elvis Presley en Diana Ross.
Niet alleen op zijn slagwerkattributen bespeelde hij het publiek maar ook op de drumkit wist hij jong en oud te boeien met zijn indrukwekkende syncopische figuren.
Nadat Alex van het podium verdween liet presentator Dom Famularo (waarvan ik ook al eens een clinic heb bijgewoond) ons weten dat eerst Alex en later Mel Gaynor een signeersessie in de hal zouden geven. Uiteraard moest ik een handtekening van Mel Gaynor hebben en zo kocht ik een paar drumsticks om te laten signeren. Ralph volgde het voorbeeld en dus wachtten we geduldig af totdat Mel achter de signeertafel zou kruipen.
Ondertussen werden we in diezelfde hal getrakteerd op een improvisatie van 3 (onbekende) drummers die alles uit de kast haalden om het publiek te entertainen. De zware drumbeats en de hoge felle klanken van de snaredrum, gingen door merg en been in de kleine hal en ook het podium had het zwaar te verduren. Het schoof voortdurend heen en weer en leek bijna te bezwijken onder al het drumgeweld van de drie heren.
Even later kwam Mel aangelopen en signeerde voor jong en oud. Ook de posters moesten voorzien worden van een handtekening en ik keerde dan ook terug met een gesigneerde drumstick én een poster. Alhoewel, de handtekening op de drumstick was meer een uitgeschoten krabbel dan een echte handtekening, maar ik geef het je te doen op zo'n rond stukje hout!
Na lang wachten kondigde 'the Dom' eindelijk het optreden aan waar velen op leken te wachten. De opstelling op het podium was niet alledaags (de drumkit stond een kwartslag gedraaid ten opzichte van het publiek) maar dat was de drummer in kwestie ook niet.
Even later trad daar namelijk de alom geprezen Dave Weckl aan. Ik had al vele verhalen over 'm gehoord, dat het een ongelooflijke arrogante etterbak moest zijn en dat werd wel bevestigd toen hij voor het eerst tot het publiek sprak. Geen glimlach of wat dan ook en eerst beginnen met "I want to make a deal with you people...". Ik voelde de bui al hangen. Dave begon te zeiken dat het als muzikant steeds lastiger wordt om rond te komen en wilde geen rooie opname lampjes zien tijdens zijn optreden. Hij wilde zichzelf niet terugzien op YouTube zonder er maar één cent voor gevangen te hebben. De kwal. Zeker nadat hij 5 minuten later stond te vertellen dat het zo heerlijk was dat je nu zoveel kon leren van drummers via kanalen als YouTube!
Enfin, hij lulde de eerste 20 minuten vol over wat de beste houding was en van welke grootheden hij het vak geleerd had. Daarna sloeg hij zijn eerste noten en hoewel zijn arrogantie in mijn geheugen gegrift staat, was zijn spel daarentegen werkelijk adembenemend! Wat een bijzondere ritmes weet deze man uit zijn polsen te persen en dan de souplesse waarmee het gebeurd! Geen druppeltje zweet kon ik bij 'm herkennen en zijn stokken leken zelfs over de vellen en cymbalen te zweven...
Daarnaast vertelde hij ontzettend veel over het 'drummer zijn' en het laatste half uur bestond uit het beantwoorden van vele vragen. Hij was zelfs bereid om antwoord te geven op vragen als "What breakfast do you take in the morning..." dus dat viel dan op zich weer alles mee. Hij was eveneens niet te beroerd om wat oefeningen te laten zien die we vanuit verschillende posities op verschillende schermen konden volgen. Hoewel hij het deed lijken alsof het de normaalste zaak van de wereld was en iedereen het kon leren, slaakte iedereen bij elke oefening een diepe zucht waaruit op te maken viel dat alle aanwezigen zoiets hadden van "Ja dat zeg je nu wel zo makkelijk maar wat je doet is best bizar!"...
Na deze bijzondere Dave Weckl hielden Ralph en ik deze bijzonder plezante dag voor gezien. De laatste gast van die avond, Sheila E, besloten we niet meer mee te pikken want de reis duurde zo'n 1,5 uur, waarna Ralph ook weer door naar Rotterdam moest rijden.
Als bonus deze keer een filmpje van Dave Weckl, die de pot op kan met z'n anti-YouTube gezever. Mensen zoals ik kopen zijn DVD's juist vanwege YouTube dus wellicht dat hij door dit filmpje een aantal nieuwe klanten in de wacht sleept. Ik hoop het voor 'm want hij is zéker de moeite waard om naar te kijken!
