Oma keek verlangend naar haar sorbet

Vorig jaar hadden we een vervelend jaar, onder andere door de plotselinge ziekte van oma Visser. We maakten er heel wat mee mee, maar gelukkig is oma nu weer aardig op de been en dus trakteerde opa en oma hun kinderen en kleinkinderen vanavond op een gezellig etentje.

Ik keek er al een paar weken naar uit, want wie heeft er nu nog het voorrecht om zulke leuke dingen met zijn grootouders te doen? Opa en oma genieten dan ook met volle teugen dit soort uitjes, wat z'n doorslag heeft op de rest van de familie.

Het was een flinke tafel die vanavond voor ons gereserveerd was in De Dolle Beer in Ouddorp, het lievelings-restaurant van opa en oma. Hoewel we elkaar op regelmatige basis zien of spreken, hadden we elkaar vanavond weer veel te vertellen, of zaten we gewoon lekker te kleuren (alleen ons kleine neefje Arjen dan!).
Het was eventjes wachten, maar daar verschenen onze hoofdgerechten. Oma genoot van haar garnalencocktail die ze zo graag lust en waarschijnlijk al weken naar uitkeek. Ook de rest smikkelde en smulde van zijn voorgerecht zoals bijvoorbeeld het pittig gehakt in bladerdeeg en ook bij Arjen gingen de frietjes en kip-nuggets zonder enige moeite naar binnen.

Toen we alweer een tijdje verder waren en het voorgerecht al redelijk ingedaald was, verscheen het hoofdgerecht ten tonele. Zelf nam ik deze keer iets anders dan biefstuk of schnitzel en koos ik voor een bordje overheerlijke ossehaaspuntjes. Een goed keuze zo bleek achteraf!

Als laatste gang was het tijd voor een overheerlijk toetje, want uiteraard hoort bij zo'n avond een goede afsluiter. Oma smikkelde in het verleden wel eens van een gigantische sorbet, maar deze keer hield ze het iets simpeler. Wel regelde Arjen nog wat vuurwerk op de toetjes van opa en oma en die vonden dat uiteraard schitterend. Op zijn beurt werd Arjen tot zijn grote verrassing ook nog even op een toetje met vuurwerk getrakteerd, terwijl oma al verlangend naar haar sorbet keek en niet veel later de eerste beetjes naar binnen slurpte.
Ook Janine en mijn neven en 'aangetrouwde' nicht hadden een goede keuze gemaakt wat betreft de toetjes. Het zal niemand verbazen dat ikzelf weer eens een Dame Blanche had uitgekozen en die bleek werkelijk overheerlijk! Een goeie voor in het archief dus...

Als blijk van dank werd er door de kinderen nog een mooie bos bloemen aan oma overhandigd en met dit gebaar kwam er helaas een einde aan ons overheerlijke en vooral ook gezellige avondje.

Vele meters inpakpapier werden deskundig verwijderd

Terwijl Gijs zich nergens druk om maakte, waren Janine en ik eerder deze week al druk bezig met de voorbereidingen op 'het heerlijk avondje'. We waren beiden de gehele avond lekker aan het knutselen en daarbij werd natuurlijk veel geknipt, geplakt, gemeten en nog eens uitgeprobeerd, maar toen de klok zo'n beetje bedtijd aanwees en we moegestreden waren van een avondje de 'Crea Bea' uithangen, waren we toch wel erg trots op het uiteindelijke resultaat.

Het was vanavond erg gezellig bij ome Johan en tante Wilma in Den Bommel, waar we met de gehele familie Visser, ietwat ongeduldig zat te wachten op Sinterklaas en zijn Pieten. Opeens klonk daar de deurbel en neefje Arjen sprintte naar de voordeur. Toen hij die open trok slaakte hij een kreet van opwinding. De Sint had kadootjes gebracht!

De toch wel grote huiskamer stond al snel vol en Arjen wist niet waar hij moest kijken. De jute zak leek echter speciaal voor hem te zijn en weldra had hij het eerst kadootje te pakken en volgenden er in rap tempo steeds meer.

Gelukkig was er ook genoeg voor de rest van de familie en werden er vanavond vele grappige en vooral ook goede gedichten voorgelezen, waar iedereen dan ook aandachtig naar luisterde.
Ook de kadoos waren overvloedig aanwezig en zo werden er vanavond vele meters inpakpapier deskundig verwijderd, al ging dat af en toe niet helemaal van een leien dakje en moest soms de gereedschapskist van ome Johan er aan te pas komen!
Overigens was er ook veel aandacht besteed aan de surprises. Waar sommigen de kadoos wel heel goed verpakt hadden, hadden anderen er soms hele kunstwerken van gemaakt.

Al met al was het dus erg gezellig vanavond en kreeg iedereen leuke kadootjes die vaak goed van pas kwamen. Het enige nadeel is dat zo'n 'heerlijk avondje' dan altijd weer veel rotzooi geeft, maar dankzij de deskundigheid van neef Jeroen was dat ook al snel weer opgelost.

Tot volgend jaar Sinterklaas, nu snel naar verder naar de Kerstman!

Zowel opa als oma straalden weer

Een paar maanden geleden hadden we niet durven dromen dat we weer zo gezellig als vanouds bij elkaar zouden zitten, maar gelukkig liep het anders als wij dachten. Op de dag zelf belde ik uiteraard eventjes op om de felicitaties over te brengen, maar pas vandaag kon ik hen 'live' de hand schudden.

Nu alle vervelende dingen van de afgelopen maanden achter de rug lijkt en oma nog beter dan ooit tevoren is teruggekomen, vierden we vanavond in een bescheiden kring opa's 76e verjaardag. Ook oma, die een lang weekend verlof had van het geestelijk gezondheidscentrum, was er bij en dat maakte de hele club met kinderen en kleinkinderen compleet. Zowel opa als oma straalden weer en dat we opa's verjaardag op deze manier konden vieren leek op zich al een kadootje.
Er werd druk gediscussieerd over de voetbal en de op handen zijnde finale en Daisy was daarnaast onvermoeibaar en bleef de bal maar terugbrengen ook al gooide ik 'm iedere keer weer helemaal achter in de tuin.

Door de gezelligheid leek het snel laat te worden en hoewel alleen het maanlicht ons bijlichtte, werden we omringt door muggen. Het was dus onherroepelijk dat we keer op keer werden aangevallen door die ellendige beestjes, maar ome Johan maakte van de nood een deugd. Gelukkig wilde hij zijn idee wel met ons delen (al was ik het zelf af en toe even kwijt).
Ook Bethina vond nog iets interessants in de garage, waar ik uiteraard even later weer mee opgezadeld werd...

Ik ben blij dat we opa's verjaardag weer op deze manier hebben kunnen vieren en hoop dat er nog vele van deze gezellige avonden zullen volgen! Op naar de 77!

Al 50 jaar oom Johan en een mini-motorrit

Het zal weinig 'Bommelaers' zijn ontgaan. Nu is Den Bommel niet zo heel groot ook, maar wie kent Johan Visser niet? De rijk gevulde tuin op de hoek van de Ds. C. W. van de Poelstraat bleek bij aankomst (en daar was ik een beetje huiverig voor, gezien mijn vorige bezoekje aan het pittoreske Den Bommel) van top tot teen versierd, maar het was de meters hoge Abraham die vooral in het oog sprong!

Eerlijk is eerlijk maar je zou het 'm niet geven. Mijn altijd goedlachse oom Johan werd vandaag alweer 50 jaar en hoewel je dat ieder jaar moet doen, is 50 worden toch wel een extra bijzondere reden om dat met een leuk feestje te vieren.

De huiskamer was zoals vanouds weer lekker gevuld met familie en opa Visser zat zoals altijd in de bekende stoel. Oma kon er helaas niet bij zijn, want zij zit nog steeds en voorlopig ook nog wel eventjes in het ziekenhuis, totdat de juiste medicijnen hun werk gaan doen.
Daar werd uiteraard druk over gepraat. Het is geen gemakkelijke situatie, maar daar moeten we met z'n allen tóch doorheen.

Buiten was neefje Arjen bijzonder geïnteresseerd in neef Jan-Willem's minibike en trots was hij ook toen hij er voor de camera op mocht poseren. Toen Jan-Willem de minibike even later startte was helemaal het hek van de dam en niet alleen de kleine Arjen leek interesse te hebben in deze mini motor, maar ook zijn vader wou daar wel even een rondje op doen. Zelf kwam ik ook nog aan de beurt en reed een aantal rondjes door de straat totdat de tank zo goed als leeg was.

Een begrijpelijk gevolg was dat het nog lang gezellig bleef op de hoek van de Ds. C. W. van de Poelstraat. Laten we hopen dat er nóg 50 verjaardagen mogen volgen!

Als bonus een kort filmpje waarop te zien is hoe ik voorbij kom scheuren op de minibike en waar bij terugkomst de motor volledig dienst weigert...

Compleet ondergescheten...

Omdat er veel mensen benieuwd waren naar onze nieuwe auto, besloten we vandaag een rondje langs vrienden en familie te rijden. Uiteraard niet voordat ik de Volvo nog eventjes goed gewassen had en zo stond hij dus al vroeg op de parkeerplaats te blinken.

Als eerste stonden Janine's ouders op het programma. Op de vraag "Rijd jij of rijd ik?" hoefde Janine niet lang na te denken en kroop meteen achter het stuur. Het was haar aller eerste rondje in onze nieuwe bolide en dus straalde ze als kleuter die het eerste rondje op z'n nieuwe driewieler doet.

Ze parkeerde 'm keurig bij haar ouders achter en daarna begon de inspectieronde die in alle nauwkeurigheid door de familie Ihrman werd uitgevoerd. De wagen werd gelukkig goed bevonden en na nog een bakkie leut en een zelf gemaakt koekje, vertrokken we richting Stad aan't Haringvliet, om even bij opa en oma Visser langs te gaan.
Uiteraard pikten we nog even een stop in Melissant mee, waar ook Addie en Mirjam even konden koekeloeren. Addie deed zelfs en proefritje en gaf ruiterlijk toe dat hij wel érg lekker reed. Stiekem zelfs beter dan z'n eigen BMW 3 Touring!

Ook opa en oma vonden het een prachtige wagen en opa beeldde zich zelfs al een achter-kleinkind in een kinderzitje in. "Nou, opa" stelde ik 'm misschien zelfs wat te leur "dat gaat nog wel even duren hoor!".

Onze laatste stop van de dag en gelijk het hoofddoel van deze zondag, was in Den Bommel. Vorige maand was neef Jan-Willem jarig, maar we waren nog niet eerder in de gelegenheid geweest even op bezoek te gaan.
Na ruim 2 gezellige uren besloten terug naar huis te gaan en terwijl we naar de auto liepen en werden uitgezwaaid door de familie Visser, vanachter het keukenraam, begon Janine opeens te proesten en bleef ik met mijn hand voor mijn mond als een standbeeld op de stoep staan...

Niet ver van mij verwijderd zag ik onze eens zo blinkende Volvo staan. Ik kan er vrij kort over zijn, de auto bleek namelijk compleet ondergescheten. Ik dacht zelfs nog eventjes de daders hoog boven in de boom zachtjes te horen grinniken.
Het was ook geen moeilijk doelwit, want die grote zwarte wagen was de enige op de gehele parkeerstrook. Nu heb ik al eens vaker stront op de auto gehad en dat verwijderde ik uiteraard meteen. Als er iets funest is voor je lak dan is het wel vogelstront.
Echter, de hoeveelheid die nu op de auto was achtergelaten sloeg werkelijk alles. Dit was in één keer meer stront dan alle vogelstront die in de afgelopen jaren mijn auto('s) hadden geraakt.
Het was werkelijk bizar. Er leek geen enkel stukje overgeslagen te zijn en zelfs Janine leek er, na eerst hard te hebben gelachen om mijn verwrongen gezicht, ook wat verloren bij te staan.

Neef Jan-Willem aarzelde echter niet en kwam meteen met een emmer sop aanlopen. En dus begonnen we samen, terwijl ome Johan met zijn handen nog op zijn knieën stond te staan van het lachen, met het afpoetsen van de vogelstront.
Het bleek nog een flinke klus want de Volvo was aan werkelijk alle kanten bescheten. Na een tijdje poetsen hadden we zo'n beetje alles gehad en toen droeg ook Christa haar steentje nog bij door de auto nog eventjes met regenwater af te spoelen.

Uiteraard was dit alles een noodoplossing, want vanuit Den Bommel ben ik vrijwel direct doorgereden naar de pomp alwaar de Zweedse tank aan zijn derde wasbeurt van de dag werd onderworpen. De laatste dit keer, want toen hij na afloop opnieuw op de parkeerplaats stond te blinken, vond ik het wel welletjes voor vandaag.

Een wijze les voor een ieder die in Den Bommel op bezoek gaat, parkeert uw auto geenszins onder deze boom!

Als bonus dit keer Janine en haar aller eerste rit achter het stuur van de Volvo!

Een interessante bovenverdieping en Sinterklaasavond

De laatste keer dat ik er was, was Janine nog druk aan het nadenken over de inrichting ervan. Samen met Gert Paul ging zij onder andere op stap om een passende keuken uit te zoeken en te kijken welke meubels er goed bij de ruimte zouden passen. Hij opperde al meer dan eens dat ik langs moest komen om het eindresultaat te bekijken en gisteren dacht ik, kom, laat ik eens een bezoekje brengen aan Gert Paul's nieuwe pand.

op bezoek te gaan. Voorafgaand had ik namelijk begrepen dat hij nogal wat "nieuwe" auto's had gekocht, hij zit namelijk tegenwoordig samen met Na vanochtend eerst eens wat gerommeld te hebben (bakkie gedaan bij Maurice en zijn geluidsset beluisterd door middel van een drumsolo van niemand minder dan Phill Collins en natuurlijk nog even mij auto gewassen), vertrok ik richting Oude Tonge om even bij Gert PaulMaurice in de autohandel. Niet de doorsnee auto's welteverstaan, maar Porsches. Daar zijn ze gek op en ik toevallig ook, makkelijker kan dus niet.
Boven in het pand, houdt hij kantoor. Tenminste, voor een gedeelte. De andere kant is bestemd voor enkele adembenemende auto's. Zoals deze 911 Turbo en zijn Targa 4. Ook aan de andere kant stonden nog wat prachtige exemplaren waar ik mij genoeggelijk aan heb vergaapt. Helaas was de rest van de collectie nog onderweg per boot vanuit de Verenigde Staten.
Toen ik weer bij mij positieven was, moest ik helaas alweer snel afscheid nemen en Janine ophalen om vervolgens naar mijn vader en moeder te gaan. Daar zouden we vanavond Sinterklaas gaan vieren, met de familie Visser (van mijn moeders kant).

Na het eten was het dan zover. De familie stroomde binnen en zoals gewoonlijk stal mijn kleine neefje Arjen van bijna 3 weer de show. Zelfs vanaf de bank wist hij de aanwezigen op zijn hand te krijgen.
Toen was het moment daar. Er werd op het raam geklopt. Iedereen (deed of hij) schrok en ook Arjen keek verschrikt om zich heen. Daarna vroeg iedereen zich hard op af of het Zwarte Piet niet was die op het raam klopte. Opeens bleken er zakken met kadootjes voor de deur te staan en samen met Arjen liep ik naar de voordeur om dit te kunnen bevestigen. Daar waren mijn vader en Bethina de kadootjes al aan het binnen slepen en Arjen kon zijn geluk niet op.

Tijd om die kadootjes maar eens uit te pakken. We kregen allemaal wel iets van de Sint. Sommige kadootjes voorzien van een gedicht, kadootjes waar ook aardig wat knutseluurtjes in zaten en traditionele kadootjes van gewoon lekker scheuren en kijken wat er in zit.
Arjen wist eigenlijk niet met welk kadootje hij wilde spelen (want de Sint bleek hem dit jaar in het bijzonder erg goed gezind), en Opa bleek zich ook wel te kunnen vermaken met Arjen's kadootjes. Zelf kreeg hij later eindelijk ook nog wat kadoos toegestopt en toen was het de beurt aan het aller grootste kado dat zich in de woonkamer bevond. Dat bleek voor mij te zijn!

Een grote doos stond al een tijdje naar me te glimlachen en nu mocht ik het open maken. Ik kon me niet bedenken wat er in zou kunnen zitten en toen ik het papier er af scheurde en de doos opende, begon de ellende. De doos bleek gevuld met verschillende kleine kadootjes waar teksten in zaten die mij naar het uiteindelijke kado moesten leiden. De doos was daarnaast opgevuld met kilo's oud papier en andere rommel en daar wist Arjen zich weer goed mee te vermaken. De papiersnippers vlogen letterlijk door de kamer en belandden menig keer in de wijn van Janine. De kamer lag ermee bezaaid en dat moest natuurlijk wat later tóch even opgeruimd worden. Nadat hij nog even had gekroeld met mijn moeder, mocht Arjen zijn laatste kadootje open maken. Nadat hij een klein stukje had opengescheurd, riep hij direct "BEIN!", waarmee hij doelde op de inhoud van het pakketje, een speelgoed combine. Die wilde hij ontzettend graag hebben, maar hij kreeg de eerste minuten de kans niet om er mee te spelen, omdat de "grote kinderen" het ook érg interessant bleken te vinden. Gelukkig was er aan het einde van de avond toch nog even tijd om er zelf mee te spelen...

De avond werd helaas nog even met een wrange nasmaak afgesloten. Toen Ome Johan en zijn gezin naar huis wilde gaan, ontdekte hij tot zijn grote schrik dat er een videocamera op straat lag. Die bleek van Arend en Bethina te zijn, waar ze doodleuk met de auto overheen gereden waren. Ze hadden niets gemerkt van het alles, behalve dan dat ze dachten dat ze met de auto over de stoeprand reden. Hij bleek bij het uitstappen eerder die avond, uit de auto te zijn gevallen. Helaas, camera overleden. Jammer dat Sinterklaas pas volgend jaar weer terug is...

Tot slot nog even een filmpje van eerder die avond...