Na een doffe 'flats' verliet hij voorgoed de Sommelsdijkse Haven...

Ik weet nog dat ik ' m voor het eerst bij de dealer in Heerhugowaard zag staan. We gingen een weekendje naar Groningen en een ritje langs een interessante meubelzaak konden we mooi combineren met een bezoekje aan de Honda dealer die maar 500 meter verderop zat. Die grijze Honda Civic Type R uit 2004, dat leek me wel wat...

M'n mond viel open van verbazing toen ik 'm in het echt zag staan. Dit was 'm! Dit was mijn droomauto! Met maar 37.000 kilometer op de teller waren de 200 paarden onder de motorkap nèt warm gelopen. Een buitenkansje, want deze vrij exclusieve auto (in de zin van dat je 'm bijna nooit in het wild ziet) was zéker mijn grote droom.

Wat heb ik er met plezier in gereden. Samen beleefden we vele avonturen en vooral ook heerlijke ritjes! Het top van z'n kunnen ervoer ik onlangs nog toen ik de teugels liet vieren en met een duizelingwekkende 250 kilometer per uur over de weg heen vloog. De rijeigenschappen van deze gedistingeerde racewagen waren zo goed dat dat ook allemaal kon, maar aan alles komt een eind en zo ook aan deze 'levensfase'.

Na zo'n 95.000 kilometer waren de geharde werkpaarden onder kap nog lang niet uitgeput, maar uit financieel-technisch oogpunt leek het mij verstandiger de auto juist nu te verkopen. Met dergelijk kilometrage zou ik er nog goed geld voor kunnen vangen en zo zou er niet al te veel meer bij een nieuwe auto gelegd hoeven worden. Een auto die, zo slim was ik dan wel, gericht is op de toekomst. Eentje waar ik ruimte genoeg in heb en die naast een stuk zuiniger ook nog eens een stuk comfortabeler over het asfalt glijdt. Niet dat ik niet lekker reed in de 'R', integendeel, maar ik ging verlangen naar luxe als cruise control, airco of zelfs climate control...
Al 3 maanden stond hij te koop maar pas toen we een Volvo V50 1.8 Momentum kochten dienden zich een aantal serieuze kandidaten aan.

Vandaag zou één van de meest serieuze kopers komen kijken en omdat de Honda met opgeheven hoofd de Sommelsdijkse Haven moest verlaten, waste ik 'm nog een keer, zowel van binnen als van buiten. Misschien wel voor de allerlaatste keer.
Wat stond hij toch mooi te blinken en voordat ik het goed en wel in de gaten had slaakte ik een diepe zucht. Een auto van dergelijk kaliber zou ik waarschijnlijk niet zo snel meer rijden, maar in het leven moet je nu eenmaal proberen om de juiste keuzes te maken.

Vanochtend was ik al erg vroeg wakker. Ik had geen rust in mijn lijf. Mijn droomauto zou me misschien vandaag wel voorgoed verlaten en ik wilde toch ook zijn velgen nog een keer goed poetsen en zelfs de banden laten blinken voor de nieuwe eigenaar.
Janine vroeg me echter of ik de papieren al opgezocht had en ik antwoordde zoiets als "Nee nog niet maar ik weet waar ze liggen dus ik heb ze zo...". Dus niet. Want in het bakje waar ik verwachtte dat de overschrijvingspapieren lagen, vond ik helemaal niets.
Hoewel Gijs lekker ontspannen van de ochtendgloren genoot, had ik paniek in de tent. "Waar zijn die overschrijvingspapieren nou toch gebleven!?" riep ik al stampend door het huis. Samen met Janine zocht ik uit alle macht naar dat simpele maar oh zo belangrijke papiertje. We haalden alles overhoop, keerden verschillende lades en kasten meerdere keren binnenstebuiten maar vonden niets.
Het zweet stond op mijn hoofd en Janine moest naar school dus zette ik de zoektocht alleen voort. Na bijna twee uren zoeken stond ik op het punt de koper in spe af te bellen maar controleerde toch nog één doosje... Laat dat nu net het goede doosje zijn! Daar was al meerdere keren in gekeken, maar toch niet goed zo bleek. Het deerde niet, want dat dat belangrijke papiertje eindelijk terecht was, was het aller belangrijkste!

Ik kon over tot de orde van de dag en knielde neer bij mijn velgen en liet ze blinken met wat velgreiniger. Toen ik echter bij een van de voorwielen zat, hoorde ik een doffe 'flats' en geschrokken keek ik om me heen. "Het zal toch niet..." dacht ik nog, maar toen ik de aroma naar binnen snoof wist ik hoe laat het was. Ik keek op de auto en ja hoor, uitgerekend in de laatste uren moest er nog een vogel op de Honda schijten!
Opnieuw deed ik een ritje naar de pomp om de auto netjes schoon te spuiten, want ik kon de Civic tenslotte niet met stront verkopen.

De koper was op tijd en zo deden we samen met zijn broer een rondje om en in de auto. Het was een liefhebber, dat bleek wel en geheel volgens verwachting gaf hij me de spreekwoordelijke 'klap op de hand'.
Nadat hij 'live' het geld overschreef, reden we naar het postkantoor en pas toen de beambte daar het vonnis velde drong het pas echt tot me door. De 36-NP-LN en ik waren niet langer met elkaar verbonden en mijn droomauto zou terugkeren naar zijn oorspronkelijke habitat, in de noordelijke contreien en dan wel in Hoorn om precies te zijn.

Toen ik echt de allerlaatste foto nam dacht ik een traan over mijn wang te voelen biggelen maar omdat ik het niet wilde weten veegde ik 'm niet weg en liet 'm maar opdrogen. Onze avonturen samen flitsten in een fractie van een seconde voorbij. Zo'n 58.000 kilometer, bijna 1,5 keer de wereld rond, reden we samen, maar nu was het tijd om van baasje te wisselen.

Even later viel ik van het ene uiterste in het andere. Een uur eerder stond er nog een schitterende racewagen te blinken op onze parkeerplaats achter het huis. Nu was die plaats leeg maar niet voor lang zo bleek, want daar kwam Basje 'De Spaeke' aangereden en plantte zijn Opel op ons grondgebied. Het was als vloeken in de kerk. Wat moest de buurt niet van me denken?! Een Opel op de plaats die eerst toebehoorde aan die fantastische auto. Ik zal 'm nooit vergeten...

Rest mij nog even de nieuwe eigenaar ongelooflijk veel plezierige en veilige kilometers toe te wensen. Laat nog eens wat van je horen Jasper en stuur nog eens wat foto's op!

Toch nog met z'n blije bakkes achter het stuur

Ik had het 'de Schoenen-man van Websites Nederland' al lang geleden beloofd, maar er kwam gewoon niet van. Enkele collega's gingen 'm zelfs al voor maar beloofd is beloofd dus, toen hij van onlangs vroeg "Voor je 'm verkoopt mag ik toch zeker nog wel een rondje rijden?" had ik een belofte in te wisselen...

En uiteraard, beloofd is beloofd en omdat de Honda misschien morgen wel verkocht wordt, was dit de laatste kans voor Koen om eens in een échte auto te rijden. Daarom nam ik hem aan het einde van de werkdag mee voor een rondje in de Civic Type R en hoewel hij eerst twijfelde om achter het stuur te kruipen ("Voor 't zelfde geld rijd ik 'm straks nog net even op een hoop!") zat hij er even later toch achter met z'n blije bakkes!

Normaliter ligt Koen letterlijk in z'n auto en kijkt hij bijna door zijn achterraam opzij, maar ik drukte 'm op het hart dat dat in deze auto niet mocht. "Je moet de auto voelen Koen", zei ik tegen 'm. "Pas dan kun je met genoeg zekerheid het gaspedaal intrappen".

Zo gezegd zo gedaan en wat vond hij het heerlijk om met een flinke snelheid over de Haringvlietsluizen te racen. "Ik denk dat ik er vannacht niet van kan slapen" verduidelijkte hij nog even, toen hij met ietwat trillende benen en een brede grijns weer uitstapte...

Als bonus hieronder een filmpje. Dan geloven z'n vrienden het tenminste ook!

Van een Japans strijkijzer naar een Zweedse tank?

Al vanaf eind vorig jaar ben ik rond aan het kijken voor een andere auto. Al ruim 2,5 jaar rijd ik nu een Honda Civic Type R en hoewel de meer dan 200 paarden onder de motorkap me nog altijd boeien, vind ik het tijd worden voor iets anders. De 95.000 kilometer die inmiddels op de teller van de Japanse raket staan genoteerd, dwingen mij enigszins opzoek te gaan naar een goede vervanger.

Niet dat een Honda van dergelijk kaliber de kilometrage niet aan kan, in tegendeel, maar goed rondkijkend tussen de vele occasions die het internet rijk is, leert dat je slim moet handelen wil je een prettige inruilwaarde tegemoet kunnen zien. Het plan was de Honda te verkopen en daarna opzoek te gaan naar een mooie Audi uit Duitsland. Hier en daar rond koekeloerend, bleek dat daar nog wel een aantal haken en ogen aan zaten. Het beoogde budget voor de nieuwe aanwinst zou flink overschreden moeten worden en misschien was een auto importeren toch net wat te gewaagd voor deze 'control-freak'. Ook de particuliere verkoop vlotte niet echt, maar dat was van tevoren al bedacht. Een Honda Civic Type R is een erg aantrekkelijke auto voor jonge kerels die wel van wat spanning houden, maar lang niet iedereen kan een dergelijke auto betalen. Hij is eigenlijk nèt te duur voor zijn doelgroep en dus voor ons weer moeilijk om te verkopen.

Tussen een aantal slappe biedingen door, surfde ik hier en daar eens naartoe om opzoek te gaan naar een waardige opvolger die niet alleen wat zuiniger moest rijden, maar ook voorbereid was op de toekomst. Vele merken kwamen voorbij, BMW, Audi, Volkswagen en zelfs Ford passeerden de revue, maar pas dit weekend stuitte ik opeens op een aantal verrassende occasions. Een aantal Volvo V50's trokken mijn interesse, nadat ook Addie eens meegekeken had tussen de totale wirwar aan 2e hands auto's.

Vandaag belde ik een van de dealers op, waar een auto stond die mijn grootste interesse had gewekt, maar waar ik eigenlijk net te veel kilometers op vond staan dan dat ik voor ogen had. Net zoals de andere V50's had deze wagen uit oktober 2005 ook alles wat je maar kon verzinnen, maar het was het model en interieur dat erg in de smaak viel en dus trok ik de stoute schoenen aan.

De wagen bleek gewild te zijn want vrijdag zouden er al mensen komen kijken. Zelf was ik dat zaterdag van plan maar omdat ik vermoedde dat hij dan al verkocht zou zijn zette ik alles op alles om zo snel mogelijk langs te kunnen komen en dat lukte. Janine was vandaag vrij en gelukkig kon ik zelf vanmiddag ook gemist worden op de zaak. Zo reden we al om half 1 vanmiddag richting Helmond, naar Vaartland die daar ontzettend veel auto's hadden staan zo bleek bij aankomst.

De vriendelijke Brabantse verkoper had de Volvo V50 1.8 Momentum al buiten gezet en hoewel zo'n station even wat anders is dat het scheurijzer waar ik nu in rijd, oogde hij mede dankzij de velgden, de dakrails en spoiler toch nog aardig sportief. Ook het interieur viel niet tegen. De middenconsole waar ik nooit zo weg van was oogde toch eigenlijk best wel lekker en de bediening op het stuur is ook een hele uitkomst. De auto is namelijk voorzien van onder andere cruise control, traction control, climate control en zelfs navigatie dat is weggewerkt boven de automatisch mee kleurende spiegel, ontbreekt niet.

Dan de zittingen, want die zijn werkelijk schitterend. Deze V50 was uitgevoerd met een vreemd soort bekleding, wat een beetje tussen stof en dicht tegen leer aan lijkt te liggen. Ook de achterbank is overtrokken met hetzelfde jasje.
Dan de ongelooflijk ruime bagageruimte. Daar kan ik nog eens mee voor de dag komen als ik weer eens met Jurien naar de muziekwinkel ga. Hoeveel drumkits en gitaren zouden daar wel niet in passen? Om nog maar te zwijgen van de afneembare trekhaak, waardoor ik zelfs nog een aanhangwagen mee kan nemen. Of wat te denken van een caravan? Nee schrik niet, dat is wat overdreven, maar een goede fietsendrager zou er prima op passen als Janine en ik willen gaan mountainbiken!

Na een proefritje, waarin ik me als een koning in zijn koets waande, was ik er zeker van. Dit zou een waardige opvolger voor de Honda kunnen zijn.

Zou het dan toch zover komen dat ik mijn Japanse strijkijzer inruil voor een Zweedse tank? We zullen zien, want deze week moet ik al uitsluitsel geven!

Dikke motoren in de Jaarbeurs Utrecht

Wat had hij graag mee gegaan vandaag, maar dat mocht helaas niet zo zijn. Voor het eerst en met enige aarzeling ging mijn vader vandaag zonder zijn broertje en Richard zonder zijn vader, naar de Motorbeurs in de Utrechtse Jaarbeurs. Als er één fanatiek was, was ome Leen het wel, maar met mooie herinneringen op zak, besloten we dit jaar toch te gaan...

Het was voor mij al zo'n 3 jaar geleden dat ik voor het laatst meegegaan was en dus had ik er, nu ik zelf ook bijna mijn motorrijbewijs op zak heb, enorm veel zin in.

Nadat ik samen met mijn vader, Richard opgehaald had, reden we naar het station van Barendrecht. Daar namen we de trein, die ons via Rotterdam Centraal op Utrecht Centraal bracht. Ideaal, want na 5 minuten lopen kwamen daarna aan bij de Jaarbeurs en daar bleek het inmiddels, zo rond een uur of half 11, al behoorlijk bedrijvig.

Bij binnenkomst werden we al hartelijk ontvangen en werden we meteen getrakteerd op een aantal schitterende V-Max'en, die allemaal beschikten over een lekkere dikke kont!

Tja, de beurs zelf, te veel om op te noemen. Zo 'bereed' ik een aantal stoere Harley's, zagen we ook vooral veel mooie en snelle racers, maar bleef mijn voorkeur toch uitgaan naar de 'naked bike' en deel die mening met mijn vader. In het bijzonder de Kawasaki Z1000, want wat is dat een schitterende machine en wat zit ie lekker!
Wat ook lekker zit is deze Honda chopper en dan vooral wanneer er een aantal leuke dames bij komen zitten, zo ervoer ook Richard! Over mooie dames gesproken, daar zagen we er vandaag ook heel wat van. Was het niet bij de grootste motor ter wereld, of op de rest van de beursvloer dan was het wel op een uitdagende poster...

Richard had zich vandaag nog een doel gesteld en paste daarom vele soorten helmen, terwijl ik gezellig mee deed. Vele Shoei's, Arai's en weet ik het allemaal niet meer welke merken er voorbij kwamen, maar uiteindelijk koos hij toch voor schitterend exemplaar van 'Shark'. Net als in mijn helm, met een handig zonnevizier, dus laten we hopen dat we deze zomer veel zon krijgen!
Uiteraard werd er nog een gezellig pilsje gescoord en hebben we vooral ook veel gelachen tijdens een aantal hilarische momenten.

Nadat we een plaatjes-draaiende Dennis van der Geest waren gepasseerd vond mijn vader nog een interessante motor. Het leek wel een sneeuwscooter met wielen en hoewel ik, nadat ik er ook even op had plaats genomen, moet constateren dat hij wel erg comfortabel zit, hoop ik toch dat deze Yamaha FZ1 zijn volgende motor wordt (wat die vind ik zelf ook wel erg mooi!)...

Wat hebben we vandaag snelle en vooral mooie motoren gezien. Zo heb ik ongelooflijk veel ideeën opgedaan voor wat er ooit bij ons in het schuurtje moet komen te staan, maar voorlopig moet ik eerst mijn rijbewijs nog halen. Morgenmiddag mag ik weer oefenen, dus wees gewaarschuwd medeweggebruikers!...

Wie (nog) meer foto's wil zien van de Motorbeurs 2010, kan een kijkje nemen in mijn speciale album op Flickr!