Compleet ondergescheten...

Omdat er veel mensen benieuwd waren naar onze nieuwe auto, besloten we vandaag een rondje langs vrienden en familie te rijden. Uiteraard niet voordat ik de Volvo nog eventjes goed gewassen had en zo stond hij dus al vroeg op de parkeerplaats te blinken.

Als eerste stonden Janine's ouders op het programma. Op de vraag "Rijd jij of rijd ik?" hoefde Janine niet lang na te denken en kroop meteen achter het stuur. Het was haar aller eerste rondje in onze nieuwe bolide en dus straalde ze als kleuter die het eerste rondje op z'n nieuwe driewieler doet.

Ze parkeerde 'm keurig bij haar ouders achter en daarna begon de inspectieronde die in alle nauwkeurigheid door de familie Ihrman werd uitgevoerd. De wagen werd gelukkig goed bevonden en na nog een bakkie leut en een zelf gemaakt koekje, vertrokken we richting Stad aan't Haringvliet, om even bij opa en oma Visser langs te gaan.
Uiteraard pikten we nog even een stop in Melissant mee, waar ook Addie en Mirjam even konden koekeloeren. Addie deed zelfs en proefritje en gaf ruiterlijk toe dat hij wel érg lekker reed. Stiekem zelfs beter dan z'n eigen BMW 3 Touring!

Ook opa en oma vonden het een prachtige wagen en opa beeldde zich zelfs al een achter-kleinkind in een kinderzitje in. "Nou, opa" stelde ik 'm misschien zelfs wat te leur "dat gaat nog wel even duren hoor!".

Onze laatste stop van de dag en gelijk het hoofddoel van deze zondag, was in Den Bommel. Vorige maand was neef Jan-Willem jarig, maar we waren nog niet eerder in de gelegenheid geweest even op bezoek te gaan.
Na ruim 2 gezellige uren besloten terug naar huis te gaan en terwijl we naar de auto liepen en werden uitgezwaaid door de familie Visser, vanachter het keukenraam, begon Janine opeens te proesten en bleef ik met mijn hand voor mijn mond als een standbeeld op de stoep staan...

Niet ver van mij verwijderd zag ik onze eens zo blinkende Volvo staan. Ik kan er vrij kort over zijn, de auto bleek namelijk compleet ondergescheten. Ik dacht zelfs nog eventjes de daders hoog boven in de boom zachtjes te horen grinniken.
Het was ook geen moeilijk doelwit, want die grote zwarte wagen was de enige op de gehele parkeerstrook. Nu heb ik al eens vaker stront op de auto gehad en dat verwijderde ik uiteraard meteen. Als er iets funest is voor je lak dan is het wel vogelstront.
Echter, de hoeveelheid die nu op de auto was achtergelaten sloeg werkelijk alles. Dit was in één keer meer stront dan alle vogelstront die in de afgelopen jaren mijn auto('s) hadden geraakt.
Het was werkelijk bizar. Er leek geen enkel stukje overgeslagen te zijn en zelfs Janine leek er, na eerst hard te hebben gelachen om mijn verwrongen gezicht, ook wat verloren bij te staan.

Neef Jan-Willem aarzelde echter niet en kwam meteen met een emmer sop aanlopen. En dus begonnen we samen, terwijl ome Johan met zijn handen nog op zijn knieën stond te staan van het lachen, met het afpoetsen van de vogelstront.
Het bleek nog een flinke klus want de Volvo was aan werkelijk alle kanten bescheten. Na een tijdje poetsen hadden we zo'n beetje alles gehad en toen droeg ook Christa haar steentje nog bij door de auto nog eventjes met regenwater af te spoelen.

Uiteraard was dit alles een noodoplossing, want vanuit Den Bommel ben ik vrijwel direct doorgereden naar de pomp alwaar de Zweedse tank aan zijn derde wasbeurt van de dag werd onderworpen. De laatste dit keer, want toen hij na afloop opnieuw op de parkeerplaats stond te blinken, vond ik het wel welletjes voor vandaag.

Een wijze les voor een ieder die in Den Bommel op bezoek gaat, parkeert uw auto geenszins onder deze boom!

Als bonus dit keer Janine en haar aller eerste rit achter het stuur van de Volvo!